Dómstólaleit

Ágreiningur kom upp á milli bræðra sem ráku einkahlutafélag saman. Taldi annar hinn hafa dregið sér fé úr sjóðum félagsins og jafnframt hafa ráðstafað verðmætu umboði félagsins til síns eigin félags. Höfðaði hann mál í nafni einkahlutafélags þeirra bræða og krafðist skaðabóta og/eða endurgreiðslu fjárins úr hendi hins, sem kvað greiðslurnar hafa verið réttmætar greiðslur fyrir störf sín í þágu félagsins. Var talið ósannað að um óréttmætar greiðslur hefði verið að ræða. Þá var ekki talið sýnt fram á að stefndi hefði sölsað undir sig umboð félagsins og valdið því að það hefði runnið því úr greipum, þó hann hefði gert tilraun til þess. Var stefndi sýknaður af kröfu stefnanda, en hvor aðila látinn bera sinn hluta málskostnaðar með hliðsjón af aðdraganda og atvikum máls.

Ágreiningur kom upp á milli bræðra sem ráku einkahlutafélag saman. Taldi annar hinn hafa greitt sér fé úr sjóðum félagsins án heimildar og krafðist endurgreiðslu í nafni félagsins. Bar stefndi fyrir sig að um hafi verið að ræða endurgreiðslu útlagðs kostnaðar í þágu félagsins, auk þess sem hann hefði millifært fé frá félaginu til annars félags í eigu þeirra bræðra, til greiðslu verklauna stefnda á þágu síðarnefnda félagsins. Þessi millifærsla hefði verið endurgreidd að mestu. Þá bar stefndi fyrir sig fyrningu. Fallist var á að hluti krafna stefnanda væri fyrndur, en stefndi dæmdur til greiðslu um einnar milljónar króna sem var umfram þann hluta sem síðarnefnda félagið hafði endurgreitt. Var hvor aðila látinn bera sinn hluta málskostnaðar með hliðsjón af aðdraganda og atvikum máls.

Ákærði var sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum í rekstri tveggja einkahlutafélaga á árunum 2016-2018 og dæmdur í tveggja ára fangelsi, skilorðsbundið þrjú ár, og til greiðslu ríflega 713 milljón króna fésektar. Brotin voru hegningarauki við fimm mánaða skilorðsbundinn dóm frá 9. júní 2021 og var sá dómur tekinn upp og dæmdur með í þessu máli.

B, fyrirsvarsmaður einkahlutafélagsins A, höfðaði mál á hendur sjálfum sér persónulega og fyrrum eiginkonu sinni, C, til viðurkenningar á því að A ætti helmingshlutdeild í einbýlishúsi B og C, en B og C eiga einnig saman einkahlutafélagið A. Var málinu vísað frá dómi að kröfu stefndu C þar sem ekki var talið að réttilega hafi verið staðið að málshöfðuninni í skilningi 2. mgr. 44. gr. og 48. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög.

Stefndu sýknuð af kröfu um greiðslu skaðabóta vegna lánveitingar til einkahlutafélags þar sem stefndu voru aðalmaður og varamaður í stjórn.

Stefndu sýknuð af kröfu um greiðslu skaðabóta vegna lánveitingar til einkahlutafélags þar sem stefndu voru aðalmaður og varamaður í stjórn.

Stefnda, fyrrverandi stjórnarmanni í einkahlutafélagi var gert að endurgreiða þrotabúi stefnanda, úttektir stefnda að fjárhæð 989.805 krónur, sem töldust lán til stefnda í skilningi einkahlutafélagalaga.

Fyrrverandi fyrirsvarsmanni einkahlutafélags o.fl. gert að greiða þrotabúi félagsins til baka lán.

Ekki var fallist á kröfu stefnanda um að fella úr gildi úrskurð Ríkisskattstjóra og endurgreiða honum umkrafða fjárhæð. Byggði niðurstaðan einkum á því að ekki væru skilyrði til slíkrar endurkröfu samkvæmt 9. tl. 1. mgr. 31. gr. laga nr. 90/2003 þar sem að arðgreiðsla sú sem um var deilt í málinu gæti ekki talist samrýmast áskilnaði 73., sbr. og 74. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög.

Sýkna af skaðabótakröfu vegna hlutabréfakaupa.

Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta, en stefnandi taldi stefnda hafa skömmu fyrir upphaf gjaldþrotaskipta fengið prókúruhafa fyrirtækisins til að greiða reikning frá erlendu fyrirtæki. Stefndi var ekki talinn hafa verið í þeirri stöðu að geta gefið fyrirmæli um greiðslu reikningsins.

Samþykkt krafa hluthafa í einkahlutafélagi um að félaginu skyldi slitið vegna ótilhlýðilegra ráðstafana annarra hluthafa sem gerðar voru af ásetningi og bitnuðu á hagsmunum viðkomandi hluthafa.

Með dómi var ógilt að kröfu eins hluthafa, ákvörðun aðalfundar einkahlutafélags um hækkun hlutafjár og afnám ákvæða um forkaupsrétt hluthafa úr samþykktum félagsins.

Þrotabú höfðaði mál gegn fyrrverandi eigendum félagsins til heimtu skulda.

Þrotabú höfðaði mál gegn fyrrverandi eigendum félagsins til heimtu skulda

Krafist var slita á einkahlutafélagi. Kröfunni vísað frá þar sem stefnandi var ekki talinn eiga lengur lögvarða hagsmuni í málinu þar sem hann var ekki lengur hluthafi í félaginu vegna innlausnar annars hluthafa.

Krafist var ógildingar á tveimur samþykktum á aðalfundi einkahlutafélags er vörðuðu hækkun hlutafjár og forkaupsrétt. Málinu vísað frá þar sem stefnandi var ekki talinn eiga lögvarða hagsmuni í málinu þar sem hann væri ekki lengur hluthafi.

Ákærðu sakfelld fyrir stórfellt brot gegn skattalögum, lögum um bókhald og fyrir peningaþvætti.

Þrír af fjórum stefndu voru dæmdir til þess að greiða þrotabúi félags, sem stefndu höfðu verið í forsvari fyrir, skaðabætur.

Krafist var ógildingar á ákvörðunum hluthafafundar og breytinga á þeim. Málinu vísað frá þar sem dómurinn taldi nauðsynlegt að stefna einnig tilteknum hluthafa í málinu þar sem dómkröfurnar fólu í sér að eignarhlutur hans í félaginu minnkaði og réttindi hans yrðu sett í uppnám, væri á þær fallist.

Stjórnendur einkahlutafélags dæmdir skaðabótaskyldir gagnvart hluthafa, þar sem talið var að verðmæt eign hafi verið framseld út úr félaginu á undirverði.

Þb. Sáttar ehf. dæmt til endurgreiðslu láns er félagið fékk í júní 2007. Aðrir stefndu sýknaðir af skaðabótakröfu stefnanda vegna fyrningar.

Dómurinn taldi að lánveiting til hluthafa hafi verið andstæð 79. gr. laga nr. 138/1994, um einkahlutafélög og fæli því í sér skattskylda gjöf, sbr. 2. mgr. 4. tölul. 7. gr. laga nr. 90/2003, um tekjuskatt.

Máli vísað frá dómi þar sem ekki lá fyrir heimild stefnda til málshöfðunar.

Stefndu sýknuð af kröfum stefnanda um endurgreiðslu fjár á grundvelli laga um einkahlutafélög. Varakröfu stefnanda um riftun tveggja arðgreiðslna hafnað.

Kröfu hluthafa hafnað um að einkahlutafélagi verði slitið með dómi.

Ágreiningur um gildi ákvörðunar innan einkahlutafélags um sölu eigna þess.

Sýknað af skaðabótakröfu minnihluta hluthafa í einkahlutafélagi.

Ákærði dæmdur í 4 mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir brot gegn lögum um einkahlutafélög.

Ágreiningur um hluthafaskiptingu í einkahlutafélagi.

Frávísun frá dómi.

Einkahlutafélag. Aðalfundur. Ársreikningur.

Því var hafnað að fyrri eigendur hlutafélags gætu á rétt á endurgreiðslu vegna lána félagsins eða skaðabótum vegna synjunar bankans við endurútreikningi.

Lánssamningar, sem samþykktir voru af forstjóra Kaupþingssamstæðunnar og undirritaðir af tveimur framkvæmdastjórum á fyrirtækjasviði stefnanda, voru taldir skuldbindandi fyrir bankann. Þá var stefndi sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda.

Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda innlausnarverð á hlutum í stefnda, byggt á núvirtu meðaltals sjóðstreymi án tillits til vaxtaberandi langtímaskulda.

Skaðabótamáli vísað frá dómi í heild að kröfu stefndu vegna vanreifunar.

Skuldamál.

Stefnandi höfðaði mál á hendur einkahlutafélagi í júnímánuði 2012 til ómerkingar á ákvörðun hluthafafundar félagsins sem haldinn var 23. júlí 2009. Fallist var á frávísunarkröfu hins stefnda félagsins þar sem málið var höfðað eftir að liðinn var málshöfðunarfrestur samkvæmt 2. mgr. 71. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Stefndi var ekki talin hafa sýnt fram á að undantekningarákvæði 3. mgr. 71. gr. laganna ætti við.

Ógiltir voru tilteknir löggerningar stefnanda til eins stefnda og löggerningar eins stefnda, til annarra stefndu, sem gerðir voru á grundvelli þeirra löggerninga. Einnig var staðfest lögbannsgerð Sýslumannsins í Reykjavík

Kröfu um ómerkingu samþykkta aðalfunda á ársreikningum einkahlutafélags hafnað.

Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda skuld á grundvelli bankaábyrgðar.

Viðurkennt að forgangshlutir í stefnda Mogul Holding ehf. hafi breyst í almenna hluti við samruna félagsins við dótturfélag sitt. Jafnframt var fellt úr gildi hluthafasamkomulag milli stefnda Mogno Tree B.V. og stefnenda.

Einkahlutafélag sýknað af kröfu um greiðslu skuldar vegna yfirdráttar á tékkareikningi en tveir ábyrgðarmenn dæmdir til greiðslu skuldarinnar.

Deilt um uppgjör stefnda á tryggingabótum til einkahlutafélags.

Stefnandi krafðist ómerkingar á úrskurðum skattstjóra og yfirskattanefndar, en samkvæmt þeim var honum gert að greiða tekjuskatt af lánum, sem hann hafði þegið hjá einkahlutafélagi sínu og endurgreitt. Var talið að lagaákvæði, sem skyldaði stefnanda til greiðslu tekjuskatts af láni, sem hann hafði þegar endurgreitt, bryti gegn stjórnarskrárvörðum eignarrétti hans. Voru úrskurðirnir því felldir úr gildi og stefnda gert að endurgreiða stefnanda það, sem hann hafði þegar greitt á grundvelli úrskurðanna.

S var sýknaður af kröfu M um framsal hluta í einkahlutafélagi.

Kröfum ákæruvalds á hendur einkahlutafélagi vísað frá dómi þar sem talið var að 4. gr. viðauka nr. 7 við Mannréttindasáttmála Evrópu girti fyrir að lögaðili, sem sætt hefði og greitt álag skv. 1. mgr. 27. gr. laga nr. 55/1988 um virðisaukaskatt vegna brots gegn ákvæðinu, sætti lögsókn vegna sömu háttsemi á grundvelli heimildarákvæðis 8. mgr. 40. gr. laganna. Frávísunarkröfu fyrirsvarsmanns félagsins var á hinn bóginn hrundið.

Stefnendur kröfðust þess að úrskurðir yfirskattanefndar yrðu felldir úr gildi. Krafa þeirra var byggð á því að ólögmætt hefði verið að leggja til grundvallar við úrlausnina að stefnendum hefði ekki verið heimilt að yfirfæra einstaklingsrekstur til einkahlutafélags og láta félagið taka við öllum skattaréttarlegum skyldum og réttindum rekstrarins. Ekki var fallist á að úrskurðirnir væru ólögmætir og var stefndi því sýknaður af kröfum stefnenda í málinu.

Krafa stefnanda um greiðslu fyrir vinnu við bókhald og gerð ársreiknings tekin til greina.