Dómstólaleit

Stefnandi krafðist viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna meðferðar stefnanda hjá lækni sem keypt hafði hjá stefnda annars vegar sjúklingatryggingu og hins vegar starfsábyrgðartryggingu. Fallist var á kröfuna að því er varðar bótaskyldu vegna sjúklingatryggingar á grundvelli þágildandi laga nr. 111/2000, en viðurkenningarkröfu stefnanda á grundvelli starfsábyrgðartryggingar læknisins var vísað frá dómi vegna vanreifunar.

Deilt var um fjárhæð vátryggingarbóta vegna tjóns á dýpkunargröfu og aukabúnaði hennar. Niðurstaðan var einkum byggð á matsgerð dómkvadds matsmanns.

Í málinu var annars vegar deilt um að hvort stefnandi hefði fengið kaskótjón á bifreið sinni að fullu bætt með bótagreiðslu hins stefnda tryggingafélags eða hvort tjón á henni vegna tjónsatburðarins væri meira. Hins vegar krafðist stefnandi skaðabóta utan samninga úr hendi stefnda og reisti þá kröfu á því að starfsmenn vátryggingafélagsins hefðu sýnt af sér saknæma og ólögmætra háttsemi við meðferð bótakröfu hans úr kaskótryggingunni. Stefndi var sýknaður af öllum dómkröfum stefnanda og var stefnanda gert að greiða stefnda málskostnað.

Stefnandi varð fyrir slysi við vinnu sína í líkamsræktarstöð, en vinnuveitandi hans hafði keypt ábyrgðartryggingu hjá stefnda. Fallist var á kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu stefnda vegna afleiðinga slyssins, sem talið var að rakið yrði til vanrækslu sem vátryggingartaki bæri ábyrgð á við frágang búnaðar á vinnustaðnum.

Stefndi er vátryggingafélag sem gerði stefnanda, að fenginni heimild endurkröfunefndar, að endurgreiða sér stóran hluta þess sem félagið hafði greitt í bætur vegna umferðarslyss. Stefnandi greiddi kröfur stefnda með fyrirvara um lögmæti þeirra og krefur stefnda í máli þessu um að endurgreiðslu þeirra. Óumdeilt er að stefnandi varð valdur að umferðarslysinu, en ágreiningur var um það hvort hann hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi við akstur þannig að endurkröfu mætti beita. Byggði stefndi meðal annars á því að stefnandi hefði við aksturinn í aðdraganda slyssins verið að nota snjallsíma, en ekki þóttu fyrir dómi hafa verið færðar sönnur að því. Var það niðurstaða dómsins að gáleysi stefnanda við aksturinn teldist ekki stókostlegt og var stefnda gert að endurgreiða stefnanda það sem hann hafði greitt vátryggingafélaginu vegna málsins.

Stefnanda dæmdar skaðabætur úr hendi stefnda tryggingafélags fasteignaeiganda í ljósi ábyrgðartryggingar vegna líkamstjóns og miska, þá einkum í formi varanlegra höfuðáverka og skerðinga, er stefnandi hlaut eftir að hafa fallið í stiga á vínveitingastað sem taldist ekki hafa uppfyllt kröfur í byggingasamþykkt þegar hann var reistur og það talið vera sönnuð meginorsök þess slyss sem varð. Meðstefndi tryggingafélag rekstraraðila var hins vegar sýknað þar sem ekki þótti vera nægilega sýnt fram á vanrækslu varðandi þá þætti sem sá stefndi hefði getað borið sérstaklega ábyrgð á eins og á stóð.

Fallist var á bótaskyldu stefnda tryggingafélags verslunar í skjóli ábyrgðartryggingar eftir að stefnandi hafði fallið um hjólahnall sem var á gólfi í þröngum gangi í mjólkurkæli verslunarinnar en enginn ágreiningur var í málinu um málsatvik eða afleitt líkamstjón stefnanda og mat á því.

Fallist var á kröfu stefnanda um bætur frá stefnda úr slysatryggingu launþega. Bætur voru ákveðnar í samræmi við matsgerð þar sem metnar voru afleiðingar atviks sem varð í starfi stefnanda og féll undir vátrygginguna. Málsástæðum stefnda um að bótaréttur hefði fallið niður fyrir tómlæti stefnanda eða vegna fyrningar var hafnað.

Stefndi dæmdur til að bæta fok- og vatnstjón á fasteign sem þakið fauk af að hluta í ofsaveðri í samræmi við matsgerð en stefndi hafðí greitt bætur á grundvelli eigin álits á umfangi tjónsins. Ekki var fallist á sýknu vegna fyrningar þar sem vatnstjón á fasteigninni kom fram innan fjögurra ára fyrir málshöfðun. Skilyrðum 2. mgr. 51. gr. ekki fullnægt til að réttur til bóta væri niður fallinn vegna tómlætis.

Stefnandi krafði stefndu um greiðslu dánarbóta, á grundvelli líftrygginga og annarra vátrygginga hjá stefndu, vegna andláts eiginmanns síns og tveggja stjúpdætra, sem stefnandi kvað hafa drukknað í Víetnam í október 2010. Dánarvottorð sem stefnandi framvísaði í upphafi voru, að fenginni staðfestingu víetnamska ríkisins, talin fölsuð og önnur vottorð sem síðar var aflað reyndust ekki gefin út af þar til bærum yfirvöldum í Víetnam. Stefnandi var ekki talin hafa sýnt fram á að sá vátryggingaratburður sem bótakröfur hennar byggðust á hefði gerst í raun og veru og voru stefndu því sýknaðir af öllum kröfum stefnanda.

Hafnað var kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótarétti úr hendi stefnda vegna brunatjóns sem varð á fasteign hans. Talið var að um íkveikju hafi verið að ræða. Með hliðsjón af atvikum máls og rannsóknargögnum lögreglu var niðurstaða dómsins sú að ekki væri óvarlegt að álykta að eldsupptök megi rekja til háttsemi fyrirsvarsmanns stefnanda, sem annað hvort af ásetningi eða stórkostlegu gágleysi hefur valdið eldsvoðanum. Með vísan til skilmála trygginga stefnanda og 1. mgr. 27. gr. laga nr. 30/2004 var stefndi sýknaður af kröfu stefnanda.

Fallist var á kröfu stefnanda um bætur samkvæmt vátryggingarsamningi vegna tjóns á bát en matsgerð var lögð til grundvallar um tjón og líklegar tjónsorsakir.

Stefnda sýknuð af kröfu stefnanda um að honum yrði greiddur hluti líftryggingar hins látna og greiðsla til rétthafa yrði felld niður að hluta. Hið stefnda söluumboð var sýknað sökum aðildarskorts.

Stefndu sýknaðir af kröfum stefnanda, þar sem talið var að um óhappatilvik hafi verið að ræða.

Máli vísað frá dómi þar sem kröfugerð uppfyllti ekki skilyrði laga um framsetningu kröfugerðar og 80. gr. laga nr. 91/1991

Stefnanda voru dæmdar bætur úr slysatryggingun launþega hjá stefnda. Ekki var talið að stefnda hafi verið heimilt að lækka bæturnar með vísan til 88. gr. laga um vátryggingasamninga.

Viðurkennt að sjómaður ætti rétt á bótum úr slysatryggingu sjómanna

Sýknað af kröfu um viðurkenningu skaðabótaskyldu.

Stefnandi, erlendur verkamaður, slasaðist við vinnu sína á byggingarstað. Talið var að tryggingafélag vinnuveitanda hans bæri alfarið ábyrgð á tjóni hans því honum hefðu verið skapaðar ótraustar aðstæður og með því hefði vinnuveitandinn brotið gegn fyrirmælum vinnuverndarlaga nr. 46/1980. Þar eð stefnandi hafði einungis unnið hér í 5 mánuði þegar slysið varð var því hafnað að árslaun hans skyldu ráðast af 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 og þeim launum sem hann hafði hér. Hann hafði haft afar lág laun í nokkur ár áður en hann kom hingað til lands til vinnu. Af þeim sökum var talið að bætur hans vegna skertrar starfsorku skyldu ráðast af 1. mgr., sbr. 3. mgr. 7. gr. laganna.

Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu dagpeninga vegna slyss, á þeim forsendum að krafan hafi komið of seint fram, en hafnað var kröfur stefnda um sýknu af miskabótakröfu á sömu forsendum.

Fallist á kröfu sveitarfélags um greiðslu úr verktryggingu.

Vátryggingamál.

Sýkna

Vátryggingarmál

Skaðabótamál.

Talið var sannað að stefnandi hefði tekið þátt í handalögmálum í skilningi vátryggingarsamnings og vátryggingarfélag því sýknað af kröfu hans um bætur.

Skaðabótamál. Vinnupallur. Tilkynning til Vinnueftirlits ríkisins. Launþegi/verktaki.

Skaðabótamál

Stefndi sýknað af kröfu stefnanda um bætur vegna líkamstjóns.

Stefndu dæmd til greiðslu bóta.

Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda um bætur vegna vatnstjóns á fasteign stefnanda.

Viðurkenndur réttur manns til bóta úr slysatryggingum.

Stefndi, Tryggingamiðstöðin hf, dæmd til greiðslu bóta.

Ágreiningur um eigin sök vegna slyss í frítíma.

Vátryggingar, vátryggingaréttur

Skaðabótamál. Niðurfelling vátryggingar vegna vanskila.

Stefndi sýkn af kröfu stefnanda þar sem krafan kom eftir lögbundinn frest.

Krafist var viðurkenningar á rétti til greiðslu bóta úr slysatryggingu sjómanna. Vátryggingarfélagið var sýknað þar sem því var ekki tilkynnt um slysið fyrr en eftir að lögbundinn frestur var liðinn.

Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur úr slysatryggingu sjómanna.

Endurkrafa samkvæmt 2. mgr. 95. gr. umferðarlaga.

Tryggingafélag var sýknað af kröfum stefnanda. Talið var að stefnandi hafi vanrækt upplýsingaskyldu sína í þeim mæli að ekki teldist óverulegt, sbr. 2. mgr. 83. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga. Var stefnda því heimilt að skerða bætur til stefnanda.

Stefndi dæmdur til greiðslu skaðabóta vegna vinnuslyss.

Stefndi sýknaður af bótakröfu stefnanda.

Deilt um upphafstíma frests samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga um vátryggingasamninga nr. 30/2004.

Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda fullar bætur úr sjúkdómatryggingu.

Tryggingafélag dæmt til að greiða stefnanda bætur úr sjúkra- og slysaörorkutrygginu. Talið ósannað að stefnandi hafi vanrækt upplýsingaskyldu sína við töku tryggingarinnar.

Tryggingafélag dæmt til að greiða stefnanda að helmingi bætur úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir þegar bifhjól sem hann ók lenti á bifreið.

Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um viðurkenningu bótaskyldu úr frítímaslysatryggingu hjá stefnda.

Deilt um uppgjör stefnda á tryggingabótum til einkahlutafélags.

Deilt um útreikning á bótum úr starfsábyrgðartryggingu byggingarstjóra hjá stefnda. Talið rétt að miða vátryggingarfjárhæð við byggingarvísitölu eins og hún var er tjón var staðreynt með matsgerð dómkvadds matmanns.