Krafa gerð um geymslugjöld vegna bifreiðar sem flutt var inn til landsins en ekki leyst út úr tolli og var því fyrir tilstuðlan flutningsaðilans fargað. Málástæðu um aðildarskort stefndu hafnað en einungis fallist að litlu leyti á kröfur flutningsaðila og málskostnaður felldur niður.
Stefndi sýknaður af kröfu fasteignasala um söluþóknun.
Staðfest riftun kaupa á veghefli og fallist á kröfu um endurgreiðslu kaupverðsins.
Máli vísað frá dómi vegna skorts á umboði til málshöfðunar
L ehf. höfðaði mál gegn Þ og S til heimtu skaðabóta vegna fjártjóns sem L ehf. taldi sig hafa orðið fyrir í viðskiptum með hlutafé í G hf. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um að gögn málsins styddu ekki þá fullyrðingu að Þ og K hefðu með saknæmri og ólögmætri háttsemi í umþrættum lögskiptum valdið L tjóni svo bótaskyldu varðaði. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
R, sem rekur bílastæðahús við Hafnartorg í Reykjavík höfðaði mál gegn B ehf., til heimtu leigugjalda vegna notkunar á bílastæðum í bílastæðahúsinu á tímabilinu maí til september 2019. Hæstiréttur taldi sannað að leigutakar bifreiða B ehf. hefðu lagt í bílastæði R í þau skipti sem um ræðir. Þá var fallist á að R hafi gefið nægilega skýrt til kynna með skiltum og auglýsingum á staðnum að greiðsla væri áskilin fyrir not af bílastæðahúsinu og að ökumenn hafi með þeirri athöfn að leggja í bílastæði gengist undir skuldbindingu samkvæmt skilmálum R um að greiða fyrir notkunina. Með þessu hafi komist á samningur um notkun bílastæðanna í umrædd skipti. Hæstiréttur taldi að við úrlausn á því hvort stofnast hafi til heimildarumboðs milli B ehf. og leigutaka hans til að skuldbinda B ehf. til greiðslu gjalds vegna notkunar bílastæða yrði að skýra samningsskilmála B ehf. eftir hefðbundnum túlkunarreglum fjármunaréttar. Ágreiningslaust væri að skilmálar giltu við gerð leigusamnings milli B ehf. og leigutaka en af efni þeirra yrði ekki ráðið að B ehf. hafi veitt leigutökum sínum umboð til að skuldbinda hann til greiðslu gjalds fyrir afnot af bílastæðinu. Komst Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu að B ehf. hafi verið heimilt að afhenda R þær persónuupplýsingar um leigutaka bifreiða sem honum voru nauðsynlegar til þess að gæta hagsmuna sinna. Hins vegar var ekki fallist að á B ehf. hafi skuldbundið sig til greiðslu leigugjaldanna með því að synja R um afhendingu upplýsinganna. Var B ehf. sýknað af kröfum R.
Á höfðaði mál gegn S fyrir hönd dánarbús K til heimtu skaðabóta vegna fjártjóns sem Á taldi sig hafa orðið fyrir vegna kostnaðar sem hún hefði greitt sem hluthafi í B ehf. vegna rekstrarkostnaðar G hf. fram til 8. janúar 2008. Hélt Á því fram að K heitinn hefði blekkt hana til að greiða skuldbindingar hans vegna G hf. í kjölfar yfirtöku GB hf. á félaginu með nánar tilgreindu samkomulagi. Í dómi Landsréttar kom fram að K hefði notið trausts eigenda varðandi daglegan rekstur B ehf. K hefði haft umboð til undirritunar samkomulagsins. Ekki yrði annað ráðið en að þegar áfrýjandi gaf umboð sitt, hefði hún haft allar upplýsingar og forsendur til að átta sig til hlítar á þeim skuldbindingum sem í samkomulaginu fólust. Hefði hún engan fyrirvara gert þegar hún veitti samþykki sitt. Ekkert lægi fyrir í málinu um að K hefði við undirritun umboðsins og um þátttöku Á í greiðslu umrædds kostnaðar blekkt Á og þannig valdið henni fjártjóni með saknæmum og ólögmætum hætti, þannig að það ylli bótaskyldu. Þá hélt Á því fram að K hefði blekkt sig til þess að greiða kröfu vegna kaupa B ehf. á hlutum í Á hf. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki lægi annað fyrir en að Á hefði haft aðgang að öllum nauðsynlegum gögnum og upplýsingum til að meta forsendur og þýðingu þessara gjörninga. Gögn málsins styddu ekki þá fullyrðingu Á að K hefði blekkt hana til að inna þessa greiðslu af hendi og þar með valdið henni tjóni með saknæmum og ólögmætum hætti svo bótaskyldu varðaði. Var S því sýknuð af kröfum Á.
R, sem rekur bílastæðahús að Hafnartorgi í Reykjavík, krafði B ehf. um leigugjöld fyrir notkun á bílastæðum í bílastæðahúsinu á tímabilinu maí til september 2019. Í dómi Landsréttar var talið sannað að leigutakar bifreiða hjá B ehf., sem rekur bílaleigu, hefðu nýtt sér stæði í húsinu á fyrrnefndu tímabili án þess að greiða áskilið stöðugjald. Fallist var á það með R að umráðamanni bifreiðar sem lagt væri í húsinu hafi mátt vera ljóst að hann gæti ekki nýtt sér bílastæðin án endurgjalds og að hann væri skuldbundinn til að greiða gjald fyrir leigu á bílastæði í samræmi við gjaldskrá eiganda bílastæðahússins. Hins vegar væri í lögum ekki að finna almenna reglu þess efnis að skráður eigandi bifreiðar yrði skuldbundinn til að greiða stöðugjöld án þess að fyrir lægi samþykki hans og var ekki á það fallist að B ehf. bæri eðli máls samkvæmt ábyrgð á greiðslu stöðugjaldanna. Þá var R ekki talinn hafa sannað að B ehf. hefði veitt leigutökum bifreiða umboð til að skuldbinda hann til greiðslu stöðugjalda. Rétturinn tók undir með R að B ehf. væri heimilt að láta R í té upplýsingar um það hverjir væru leigutakar bifreiðanna. R hefði ekki skorað á B ehf. að leggja fram í málinu leigusamninga þá sem R gerði við leigutaka á grundvelli 2. mgr. 67. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Af þessum sökum reyndi ekki beint á skyldu B ehf. til að leggja fram í dómsmáli upplýsingar um leigutaka og þá eftir atvikum hvort frásögn R um efni samninganna yrði lögð til grundvallar um úrlausn málsins, sbr. 1. mgr. 68. gr. sömu laga. Við þessar aðstæður væru ekki efni til að fallast á það með R að B ehf. hefði fellt á sig greiðsluskyldu með því einu að upplýsa ekki um nöfn leigutakanna. Var B ehf. því sýknaður af kröfum R í málinu.
Fasteignasali krafðist þóknunar og greiðslu á útlögðum kostnaði vegna nokkuð umfangsmikillar sölumeðferðar á nokkrum eignum í almennri sölumeðferð. Eignirnar seldust ekki fyrir milligöngu fasteignasalans en hann taldi sig þó eiga kröfu á eiganda eignanna á grundvelli samninga við hann. Sýknað að mestu, en stefndi dæmdur til að greiða gjald vegna gagnaöflunar sem sannanlega hafði verið samið skriflega um greiðslu á óháð því hvort eignirnar seldust
Ágreiningur um umboð og úttektir á bankareikningum á sambúðartíma.
Eigandi ökutækja, sem meðal annars hafði útleigu ökutækja að atvinnu, sýknaður af kröfu rekstraraðila bílastæðahúss um greiðslu ógreiddra stöðugjalda sem leigutakar bifreiðanna höfðu stofnað til
D ehf. og L ehf. deildu um það hvort komist hefði á bindandi samningur milli þeirra, fyrir milligöngu B ehf., um leigu L ehf. á byggingarkrana af D ehf. til notkunar á athafnasvæði L ehf. á svokölluðum Landssímareit í miðbæ Reykjavíkur. Byggði D ehf. á því að hann hefði gert munnlegan samning þess efnis við B ehf. sem hafi haft umboð til samningsgerðarinnar. Í dómi Landsréttar kom fram að ýmis gögn málsins renndu stoðum undir að á hefði komist samningur milli aðila. Einn byggingarkrani hefði verið sérpantaður frá framleiðanda í útlöndum og eftir flutning til landsins hefði hann beðið þess á athafnasvæði D ehf. að vera settur upp á athafnasvæði L ehf. Þá renndu tölvupóstsamskipti milli B ehf. og D ehf. frá 26. júlí 2018, tölvupóstsamskipti milli B ehf. og L ehf. 27. sama mánaðar og svarpóstur L ehf. 2. ágúst 2018 styrkum stoðum undir að samningur hefði komist á. Bæði framkvæmdastjóri og fyrrum verkefnastjóri B ehf. hefðu staðfest þann skilning í skýrslugjöf fyrir héraðsdómi. Taldi Landsréttur sannað að B ehf. hefði skuldbundið L ehf. við leigusamning um byggingarkrana við D ehf. Var L ehf. dæmdur til að greiða D ehf. fjárhæð sem svaraði til útgefinna ógreiddra reikninga fyrir leigu á byggingarkrananum og viðurkenndur réttur D ehf. til greiðslu leigugjalds út það lágmarkstímabil sem leigan skyldi standa.
Ákæruvaldið (
Finnur Þór Vilhjálmsson saksóknari)
gegn
Rosio Bertu Calvi Lozano (
Sigurður G. Guðjónsson lögmaður)
Sakfellt fyrir umboðssvik en sýknað af ákæru varðandi meintan fjárdrátt/umboðssvik, misneytingu og gripdeild. Sakartæming gagnvart peningaþvætti. Skilorðsbundin refsing, fjármunir gerðir upptækir og fallist á skaðabótakröfur. Sakarkostnaður að hluta felldur á ríkissjóð.
A krafði B ehf. og Í um skaða- og miskabætur vegna þinglýsingar og tilrauna til fullnustugerða á grundvelli veðskuldabréfs sem var útgefið til handhafa og undirritað af C samkvæmt umboði frá A. Krafa A um bætur fyrir fjártjón var í fyrsta lagi byggð á því að Í bæri skaðabótaábyrgð vegna mistaka sem þinglýsingarstjóri hefði gert með því að þinglýsa veðskuldabréfi á fasteign A. Þá var krafa A um bætur í öðru lagi byggð á því að B ehf. og Í bæru óskipta ábyrgð vegna fjártjóns A þar sem skilyrði nauðungarsölu á hinni veðsettu fasteign hans hefðu ekki verið uppfyllt. Í þriðja lagi taldi A að B ehf. og Í bæru óskipta ábyrgð vegna fjártjóns sem A hefði orðið fyrir vegna árangurslauss fjárnáms sem var gert hjá honum án þess að skilyrði fyrir því hefðu verið uppfyllt en það hafi síðar leitt til þess að B ehf. hafi krafist þess fyrir dómi að bú A yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Í dómi Landsréttar kom fram að við málsmeðferð sýslumanns hefði verið brotið með ýmsum hætti gegn ákvæðum þinglýsingalaga nr. 39/1978, laga nr. 90/1989 um aðför og laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Var það niðurstaða réttarins að Í bæri eftir almennum reglum skaðabótaábyrgð á því fjártjóni sem sannanlega hefði hlotist af því að veðskuldabréfinu var ranglega þinglýst á fasteign A. Þá bæri Í með sama hætti skaðabótaábyrgð vegna þess að framhaldsuppboð á eigninni var auglýst að ósekju. Í bæri aftur á móti ekki ábyrgð á því fjártjóni sem sannanlega kynni að hafa hlotist af aðfarargerðinni sem framkvæmd var á grundvelli veðskuldabréfsins. B ehf. var sýknað af kröfum A um bætur vegna fjártjóns vegna þinglýsingarinnar og þess að hafa krafist nauðungarsölu á fasteign A. Landsréttur taldi B ehf. aftur á móti bera hlutlæga ábyrgð á því fjártjóni sem hlaust af aðfarargerð sem síðar var leitt í ljós að skilyrði skorti til, sbr. 1. mgr. 96. gr. laga nr. 90/1989. Taldi Landsréttur að A ætti rétt til bóta úr hendi Í vegna kostnaðar við rekstur dómsmáls gegn B ehf. vegna þinglýsingarinnar en ekki vegna kostnaðar sem rakinn yrði til samskipta lögmanns A við embætti sýslumanns. Þóttu bætur úr hendi Í hæfilega ákveðnar 1.100.000 krónur. Þá var B ehf. á grundvelli 1. mgr. 96. gr. laga nr. 90/1989 gert að greiða A 350.000 krónur í bætur vegna kostnaðar hans af erindisrekstri fyrir sýslumanni vegna aðfarargerðarinnar. B ehf. og Í voru hins vegar sýknuð af kröfu A um miskabætur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu BF um að viðurkenndur yrði réttur félagsins til skaðabóta úr hendi SS hf. í tengslum við ætlaða vanefnd á samningi 31. janúar 2014 milli BF og S9 ehf. um sölu á kísilmálmi en S9 ehf. sameinaðist síðar SS hf. Í úrskurði Landsréttar var rakið að með hliðsjón af málsgögnum hefði ekki komist á skuldbindandi samningur milli aðila með undirritun MG, þáverandi framkvæmdastjóra SS hf., fyrir hönd S9 ehf. 31. janúar 2014 enda hefði hann ekki haft til þess gilt umboð. Þá var rakið að ekkert lægi fyrir um að nýtt skjal sem lagt var fram fyrir Landsrétti og undirritað af MG 15. júlí 2014 fyrir hönd bæði S9 ehf. og SS hf., um framsal á samningsbundnum skuldbindingum S9 ehf. til SS hf., sem meðal annars vísaði til fyrrgreinds samnings milli S9 ehf. og BF, hefði notið samþykkis stjórnar S9 ehf. eða gilds umboðs til handa MG. Enn fremur var hvorki frumrit né staðfest endurrit af fyrrnefndum framsalssamningi lagt fram fyrir réttinum í samræmi við 2. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991. Að teknu tilliti til framangreinds, andmæla þb. SS hf. við sönnunargildi framsalssamningsins og þess að BF sendi hvorki SS hf. tilkynningu um vanefndir né óskaði eftir efndum samnings við aðstoðarmann í greiðslustöðvun taldi dómurinn að BF hefði ekki tekist sönnun á því að SS hf. hefði gengist undir þær skuldbindingar sem kveðið er á um í samningi aðila 31. janúar 2014 og yrði BF að bera hallann af því samkvæmt 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 2. mgr. 178. gr. laga nr. 21/1991. Samkvæmt framansögðu var niðurstaða héraðsdóms staðfest.
Fallist á kröfu stefnanda um greiðslu vegna leigu á byggingakrana.
Stefndi sýknaður af kröfu um greiðslu hlutdeildar stefnanda í arði af laxveiðihlunnindum jarðar þar sem stefndi hafði þegar fullnægt greiðsluskyldu sinni með greiðslu til umboðsmanns eigenda jarðarinnar.
Stefndi sýknaður af kröfu um greiðslu hlutdeildar stefnanda í arði af laxveiðihlunnindum jarðar sem þeir ásamt fleirum áttu í sameign.
Skuldamál.
G höfðaði mál gegn GF og T ehf. til heimtu skaðabóta þar sem GF hefði með saknæmri háttsemi blekkt G til að selja nánar tilgreindan hest á ákveðnu verði til T ehf., félags í eigu GF, í því skyni að geta síðar selt hestinn fyrir rúmlega tvöfalt það verð og næmi tjón hans verðmismuninum. Í dómi Landsréttar kom fram að GF hefði verið með hestinn í umboðssölu fyrir G. Á honum hefði því hvílt rík skylda að gæta hagsmuna hans. Hefði honum mátt vera ljóst að G hefði falið honum hestinn í umboðssölu í því skyni að fá sem hæst verð fyrir hann. Af framburði nafngreinds vitnis var ráðið að GF hefði, um það leyti sem samdist milli T ehf. og G um kaup á hestinum fyrir tilgreinda fjárhæð, talið að unnt væri að selja hestinn á um helmingi hærra verði. Með því að upplýsa G ekki um það mat sitt og gefa honum þannig tækifæri til að freista þess að fá hærra verð fyrir hestinn hefði GF farið gegn hagsmunum hans. Yrði í ljósi þess sem fram væri komið í málinu litið svo á að GF hefði með þessu og framgöngu sinni að öðru leyti brotið gegn trúnaðarskyldum sínum gagnvart G og þannig komið því til leiðar með saknæmum hætti að félag í eigu hans og eiginkonu hans, T ehf., hagnaðist með ólögmætum hætti á viðskiptunum á kostnað G. Voru kröfur G um óskipta skaðabótaábyrgð GF og T ehf. á tjóni hans því teknar til greina.
Fallist var á að stefndu bæru ábyrgð á tjóni sem stefnandi varð fyrir vegna meðferðar fjárnáms- og nauðungarsölubeiðni hjá sýslumanni.
F ehf. seldi fiskiafurðir til Nígeríu með milligöngu S hf. F ehf. taldi að S hf. hefði sem umsýslumaður farið út fyrir heimildir sínar gagnvart honum þegar sá síðarnefndi veitti kaupendum afurðanna í Nígeríu um það bil 35% afslátt af upprunalegu viðmiðunarverði vörunnar vegna markaðsaðstæðna þar í landi á árunum 2015 og 2016. Taldi F ehf. að S hf. hefði einn ákveðið þennan afslátt án samráðs við hann og bæri S hf. að standa honum skil á mismuninum. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var talið að F ehf. hefði mátt vera ljós sú alvarlega staða sem var á mörkuðum í Nígeríu og sem S hf. gæti ekki borið sérstaklega ábyrgð á. Þá yrði ekki annað ráðið af gögnum málsins en að samráð hefði verið haft við fyrirsvarsmann F ehf. um verð og yrði ekki séð að F ehf. hefði krafist þess að fá vöruna endursenda eftir að kaupandi hennar krafðist 35% afsláttar. Var F ehf. ekki talið hafa sýnt fram á að S hf. hefði vanefnt skuldbindingar sínar gagnvart honum. Var S hf. sýknaður af kröfum F ehf.
Stefnandi krafðist greiðslu reiknings vegna kranaþjónustu, aðallega úr hendi aðalstefnda, en til vara úr hendi varastefnda. Óumdeilt var að framkvæmdastjóri varastefnda hafði pantað þjónustuna símleiðis og að þjónustan hafði verið innt af hendi þegar einingahús sem varastefndi hafði keypt af aðalstefnda var reist í samræmi við skriflegan samning þeirra, en stefnandi átti ekki aðild að þeim samningi. Byggði varastefndi á því að hann hefði pantað þjónustuna fyrir hönd aðalstefnda, en byggði þó ekki á því að hann hefði komið fram sem umboðsmaður hans. Aðalstefndi hafnaði greiðsluskyldu og benti á að varastefndi hefði ekkert umboð haft til að skuldbinda hann gagnvart stefnanda. Var aðalstefndi sýknaður vegna aðildarskorts, en kröfunni þótti réttilega beint að varastefnda og var hann dæmdur til greiðslu hennar. Var fjárhæð kröfunnar þó lækkuð með vísan til matsgerðar dómkvadds matsmanns sem aðalstefndi aflaði, þar sem umkrafið endurgjald samkvæmt einum lið reikningsins var talið ósanngjarnt. Dráttarvextir voru dæmdir frá málshöfðun. Stefnanda var gert að greiða aðalstefnda málskostnað, að teknu tilliti til kostnaðar af matsgerð, en varastefndi var dæmdur til að greiða stefnanda málskostnað.
Ákærði sakfelldur fyrir skjalafals, sbr. 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga og dæmdur til að sæta fangelsi í tvo mánuði skilorðsbundið.
Fasteignasalan A ehf. og Á ehf. gerðu með sér samning um einkasölu A ehf. á fasteigninni Álftamýri 1-5 í febrúar 2015 en fasteignin var eina eign Á ehf. Í ársbyrjun 2016 keypti R IX ehf. alla hluti í Á ehf. fyrir 680.000.000 króna án milligöngu fasteignasölunnar og greindi A ehf. og R IX ehf. í kjölfarið á um rétt A ehf. til sölulauna vegna sölunnar. Í maí 2017 tók RS ehf. svo við réttindum og skyldum R IX ehf. vegna fasteignarinnar. Landsréttur hafnaði kröfu A ehf. um ómerkingu héraðsdóms á grundvelli þess málatilbúnaðar að hinn áfrýjaði dómur kvæði á um réttindi til handa aðila sem ekki hefði verið til að lögum þegar dómurinn hefði verið kveðinn upp. Þótt R IX ehf. hefði vanrækt að upplýsa dómara málsins og gagnaðila um að nýr aðili hefði tekið yfir þá hagsmuni sem deilt væri um í málinu og formleg aðilaskipti hefðu af þeim sökum ekki orðið í málinu í héraði varnarmegin, gæti það eins og ástatt væri ekki varðað ómerkingu héraðsdóms, sbr. 1. mgr. 23. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að því er varðaði ágreining málsaðila um söluþóknun var með vísan til samskipta aðila ráðið að söluumboð A ehf. hefði hvort tveggja náð til þess að selja fasteignina Álftamýri 1-5 og félagið Á ehf., þrátt fyrir að í umboðinu væri aðeins rætt um sölu á fasteigninni. Taldi Landsréttur að það stæði RS ehf. nær að sanna að áhugi félagsins á að eignast fasteignina hefði vaknað, óháð kynningu starfsmanns A ehf. á fasteigninni og að hann hefði ekki átt þátt í að viðskiptin komust á. RS ehf. hefði ekki lánast sönnun um það. Á hinn bóginn var ekki talið að A ehf. ætti kröfu til óskertrar 1,5% þóknunar af söluverði fasteignarinnar úr hendi RS ehf., eins og kveðið hafði verið á um í söluumboðinu, heldur taldi rétturinn í ljósi atvika, þar á meðal þeirrar vinnu sem A ehf. hefði innt af hendi í söluferlinu, A ehf. eiga kröfu til um helmings þeirrar þóknunar.
Leyst úr ágreiningi um leigu fyrir mótaklemmur.
Stefndu voru sýknuð af kröfu félags um að viðurkennt yrði að í gildi væri samningur milli þeirra um sölu fyrirtækis stefndu. Við úrlausn málsins var meðal annars lagt til grundvallar að stefndu A hefði af heilsufarsástæðum skort hæfi til að skuldbinda sig gagnvart tilboðsgjafa á þann hátt sem kauptilboðið bar með sér. Af því leiddi að við úrlausn málsins yrði sú skuldbinding að skoðast ógild.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu reikninga vegna byggingarstjórnar, á þeim forsendum að ósannað sé um samningssamband og greiðsluskyldu stefnda.
G og R kröfðust þess að nánar tilgreind úrlausn þinglýsingarstjóra yrði ógilt og honum gert að bæta úr, sbr. 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, vegna mistaka við þinglýsingu á veðskuldabréfi sem var fært inn í þinglýsingabók á fasteignina A. Þá kröfðust þau þess að þeim yrði greitt úr ríkissjóði allt það tjón sem talið yrði sennileg afleiðing af mistökum þinglýsingarstjóra, sbr. 49. gr. þinglýsingalaga. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að í máli sem rekið væri á grundvelli 3. gr. þinglýsingalaga yrði ekki með bindandi hætti kveðið á um efnisleg réttindi að baki þinglýstri heimild, heldur aðeins hvort sýslumaður hefði farið að lögum í ákvörðun sinni og þá með kröfu um að hann leiðrétti færslu í fasteignabók eða afmái hana. Samkvæmt því yrði eingöngu fjallað um úrlausn sýslumanns um þinglýsinguna sem slíka, en ekki meinta bótaskyldu ríkissjóðs samkvæmt 49. gr. sömu laga. Var niðurstaða héraðsdóms um frávísun á bótakröfu G og R því staðfest. Í úrskurðinum var tekið fram að leggja yrði til grundvallar að aðili sem setur fram leiðréttingarkröfu á grundvelli 1. mgr. 27. gr. þinglýsingalaga gæti ekki í dómsmáli, sem rekið væri á grundvelli 3. gr. sömu laga, sett fram annars konar leiðréttingarkröfu en sýslumaður tók afstöðu til. Samkvæmt því væru G og R bundin við þá útfærslu á kröfugerð sem sett var fram gagnvart sýslumanni. Þó var ekki talið að það hefði komið að sök þótt sóknaraðilar hefðu fyrir Landsrétti hagað kröfugerð sinni með öðrum hætti, enda var ekki séð að málsvörn F ehf. hefði orðið áfátt af þeim sökum. Þá var vísað til þess að í umræddu veðskuldabréfi hafi ekki verið að finna yfirlýsingu samkvæmt 1. mgr. 64. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 en þar hafi verið gert ráð fyrir samþykki maka þinglýsts eiganda, sem ekki lá fyrir. Í ljósi þess að G og R áttu skráð lögheimili í umræddri fasteign hafi sýslumanni borið að fyrra bragði að ganga út frá því að fullnægja þyrfti skilyrði 1. mgr. 60. gr. hjúskaparlaga, sbr. 1. gr. laga nr. 21/1990, um lögheimili. Var því tekin til greina krafa G og R um að ákvörðun sýslumanns yrði felld úr gildi og lagt fyrir hann að skrá athugasemd um annmarka á þinglýsingunni í fasteignabók.
Stefnda gert að greiða stefnanda skaðabætur vegna rangrar erfðafjárskýrslu.
R ehf. höfðaði mál á hendur B ehf. og krafðist viðurkenningar á því að í gildi væri samningur á milli aðila um að B ehf. sæti einn, og án útboðs, að allri jarðvegsvinnu og steypusölu vegna nánar tilgreindra framkvæmda gegn því að B ehf. flytti starfsemi sína af athafnasvæði sínu og að R ehf. keypti þær eignir B ehf. sem eftir stæðu og hann gæti ekki nýtt. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að ekki yrði talið sannað, gegn mótmælum B ehf., að endanlegt samkomulag hefði verið komið á milli aðila. Þá hefði M, sem setið hefði á samráðsfundi vegna málsins fyrir hönd B ehf., ekki haft heimild til að skuldbinda B ehf. og ekki haft umboð til slíks. Var B ehf. sýknaður af kröfum R ehf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að á þessum tíma hefði M verið búinn að selja allt hlutafé sitt í B ehf., vikið úr stjórn hans og látið af störfum sem framkvæmdastjóri félagsins. M hefði því ekki haft heimild til að skuldbinda B ehf. og breytti í því tilliti engu þótt B ehf. hefði falið honum að hafa milligöngu í viðræðum við R ehf. um málefni félagsins. Þá væri ósannað að B ehf. hefði síðar skuldbundið sig í þá veru sem í dómkröfum greindi. Að þessu gættu staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms með vísan til forsendna hans.
HK ehf. krafði þb. H ehf. um greiðslu verklauna vegna endurnýjunar og viðgerða á húseign sem var að hluta í eigu H ehf. Hafði H ehf. gert verksamning við L slf. um að það félag skyldi breyta skrifstofuhúsnæði H ehf. á annarri hæð hússins í íbúðarhúsnæði. Í aðilaskýrslu HF, annars eiganda L slf., fyrir héraðsdómi skýrði hann svo frá að L slf. eða hann sjálfur hefði átt að ráða verktaka að verkinu ásamt því að kaupa efni og sjá til þess að verkið væri framkvæmt. Reisti HK ehf. kröfu sína á þeirri málsástæðu að L slf. eða HF persónulega hefði haft umboð H ehf. til að óska eftir því við HK ehf. að verkið, sem krafist var greiðslu fyrir, yrði unnið á kostnað H ehf. þannig að komist hefði á bindandi samningur þess efnis. Í dómi Hæstaréttar kom fram að HK ehf. bæri sönnunarbyrði fyrir þeirri staðhæfingu sinni að L slf. eða HF hefði haft slíkt umboð. Í aðilaskýrslu sinni fyrir dómi hefði HF fullyrt að verkið hefði fallið utan verksamningsins. Væri sá framburður honum óhagstæður sem aðila máls og yrði því að leggja hann til grundvallar við úrlausn málsins, sbr. 1. mgr. 50. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með gagnályktun frá því ákvæði var hins vegar litið framhjá þeim framburði HF að eigandi H ehf. hefði falið honum að fá HK ehf. til verksins þar sem sá framburður hefði verið HF í hag. Sökum þessa var talið ósannað að H hf. hefði veitt HF eða L slf. umboð til að óska eftir því við HK ehf. að hann ynni umrætt verk að öllu leyti á kostnað félagsins. Var þb. H ehf. því sýknað af kröfu HK ehf., sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991.
Bankinn L hf. höfðaði mál á hendur Í ehf. og P og krafðist þess annars vegar að Í ehf. yrði gert að greiða sér skuld samkvæmt lánssamningi og hins vegar að sér yrði heimilað að gera fjárnám fyrir skuldinni á grundvelli tveggja tryggingarbréfa sem Í ehf. hafði gefið út og tryggð voru með veði í fasteign P. Héldu Í ehf. og P því meðal annars fram að undirritun E, sem skrifað hafði undir lánssamninginn fyrir hönd Í ehf. á grundvelli umboðs, hefði ekki verið formlega rétt í samræmi við umboðið en hún hafði skrifað undir samninginn með orðunum „pr. pr. Ístraktor P.G.“. Héraðsdómur taldi að þótt E hefði ekki verið rétt að skrifa undir samninginn með þeim hætti sem hún gerði, þar sem henni hefði ekki verið veitt prókúra fyrir félagið, yrði ekki framhjá því litið að hún hefði haft skýrt umboð til undirritunar lánssamningsins. Taldi héraðsdómur því að komist hefði á bindandi lánssamningur á milli L hf. og Í ehf. og voru kröfur L hf. teknar til greina. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms með þeirri breytingu að upphafsdagur dráttarvaxta var miðaður við málshöfðun.
H ehf. krafðist þess að B ehf. yrði gert að greiða sér kaupverð samkvæmt kaupsamningi um fiskiskip, en samkvæmt samningnum skyldi kaupverðið annars vegar greitt með afhendingu á öðru skipi og hins vegar með peningum. Þá krafðist H ehf. viðurkenningar á bótaskyldu skipasalans V en hann hafði haft milligöngu um kaupin. Deildu aðilar um hvort kaupsamningur hefði komist á, en B ehf. hélt því m.a. fram að S, framkvæmdastjóri og prókúruhafi félagsins, sem skrifað hafði undir kaupsamninginn fyrir þess hönd, hefði ekki haft heimild til að skuldbinda það. Héraðsdómur féllst á kröfur H ehf. og dæmdi B ehf. til þess að greiða kaupverð skipsins í samræmi við kaupsamning aðila. Þá var skaðabótaskylda V viðurkennd. Í dómi sínum rakti Hæstiréttur ákvæði laga nr. 138/1994 um félagsstjórn og framkvæmdastjóra einkahlutafélaga. Vísaði rétturinn til þess að þegar kaupin voru gerð hefði S ekki setið í stjórn B ehf. og hvorki haft heimild til að rita firma félagsins né umboð stjórnar þess til að annast kaupin. Þá hefðu kaupin ekki heldur fallið innan prókúruumboðs hans. Þar sem S hefði samkvæmt því ekki getað skuldbundið B ehf. með undirritun kaupsamningsins var félagið sýknað af kröfum H ehf. Hvað V varðaði rakti Hæstiréttur skilyrði 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 fyrir því að leita megi viðurkenningardóms og taldi að H ehf. hefði í engu rökstutt hvernig það gæti haft lögvarða hagsmuni af því að afla slíks dóms um bótaskyldu V, samhliða kröfu um að B ehf. yrði gert að efna kaupsamning aðila samkvæmt aðalefni hans. Þá væri hvergi í málatilbúnaði H ehf. að finna viðhlítandi reifun á því hvernig þær ávirðingar á hendur V sem þar kæmu fram, gætu hafa raskað réttindum félagsins eða valdið því tjóni. Var kröfu H ehf. á hendur V því vísað frá héraðsdómi af sjálfsdáðum.
Stefnda var gert að greiða stefnanda reikning vegna viðgerðar á bifreið.
A og C gáfu út afsal til B, sonar C, vegna kaupa hans á fasteign þeirra en í afsalinu kom fram að kaupverðið væri að fullu greitt. Í málinu krafðist db. A þess að B stæði því skil á helmingi kaupverðsins. Hélt B því fram að hann hefði greitt kaupverðið með því að hafa meðal annars um árabil aðstoðað móður sína og A með ákveðna hluti sem þau gátu ekki sinnt sjálf. Talið var að þær fullyrðingar B væru engum haldbærum gögnum studdar og því ósannað að hann hefði með þeim hætti greitt andvirði eignarhlutar A. Samkvæmt fyrirliggjandi gögnum og vitnisburði læknis A væri ljóst að á þeim tíma er afsalið var gefið út hefði A verið kominn með merki um alvarleg glöp eða heilabilun og hefði ættingjum C, þar á meðal B, verið það ljóst á fundi sem læknirinn átti með þeim skömmu fyrir útgáfu afsalsins. Hefði A því ekki getað gert sér grein fyrir því hvað fælist í þeirri yfirlýsingu að kaupverðið væri að fullu greitt, sbr. 33. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var krafa db. A um greiðslu helmings kaupverðsins því tekin til greina. Þá var fallist á kröfu db. A um endurgreiðslu úttekta af tékkareikningi A, sem fram fóru eftir afhendingu íbúðarinnar og voru meðal annars notaðar til að greiða afborganir af lánum sem hvíldu á fasteigninni, þar sem samkvæmt afsalinu hefði B borið að greiða af íbúðinni skatta og skyldur frá og með afhendingardegi hennar. Loks var tekin til greina krafa db. A um endurgreiðslu nánar tiltekinna úttekta af bankareikningi A, sem B kvaðst meðal annars hafa framkvæmt til að kaupa húsgögn handa A og C, þar sem ekki var talið sannað að þær hefðu verið í þágu og að beiðni A.
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu bóta vegna tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir þegar aflahlutdeild í úthafsrækju var felld niður og hann síðar fékk ekki að fullu til baka þegar veiðum á úthafsrækju var á ný stjórnað með úthlutun aflaheimilda.
Deilt var um lánssamning aðila, m.a. hvort krafan væri fyrnd og hvort umboð væri gilt.
Deilt var um greiðslu skuldar vegna viðgerðar á þaki ofl. við fjöleignarhús. Var talið að varastefndu hefðu haft umboð frá aðalstefnda til að óska eftir viðbótarverki. Var aðalstefndi dæmdur til að greiða stefnanda fjárkröfuna.
Í september 2007 gekk B í sjálfskuldarábyrgð fyrir helming skuldbindinga M GmbH samkvæmt lánssamningi við G hf. Í málinu krafðist B þess að Á, V og S ehf. yrði gert að greiða sér óskipt aðallega 2.000.000 evrur, en til vara lægri fjárhæð. Reisti hann kröfur sínar á því að Á og V hefðu í desember 2007 án umboðs og heimildar látið millifæra 4.000.000 evrur í eigu M GmbH af reikningi A hf. inn á reikning S ehf., sem var að mestu í eigu V, og nýtt í eigin þágu. Taldi B að vegna vanskila á greiðslum af láni M GmbH hefði krafa G hf. á hendur sér vegna ábyrgðarinnar verið 2.000.000 evrum hærri en annars hefði orðið sökum ólögmætrar og saknæmrar háttsemi Á og V. Í dómi Hæstaréttar kom fram að greiðsla M GmbH til A hf. í september 2007 hefði falið í sér lán til hins síðarnefnda félags. Að því virtu og með vísan til þess að skort hefði samþykki framkvæmdastjóra M GmbH til millifærslu fjárhæðarinnar frá A hf. til S ehf. var litið svo á að ráðstöfunin hefði verið ólögmæt á sínum tíma. Á hinn bóginn hefði M GmbH með lánssamningi árið 2010 staðfest að S ehf. hefði yfirtekið lánið sem A hf. hafði upphaflega verið veitt. Í samningnum hefði í raun falist skuldbindandi samþykki M GmbH sem lánveitanda við því að S ehf. yrði fyrir skuldskeytingu nýr skuldari að láninu í stað A hf., en með þessu hefði brostið grundvöll fyrir því að B gæti krafist skaðabóta vegna ráðstöfunar fjárins til S ehf. Voru Á, V og S ehf. því sýknaðir í málinu.
H ehf. höfðaði mál til greiðslu reikninga samkvæmt verksamningi milli aðila en H ehf. hafði horfið frá verki sem hafði falist í uppsteypu fjölbýlishúss. G ehf. bar því við að hann hefði gert bindandi samkomulag við H ehf. um uppgjör. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ekki hefði verið sýnt fram á að þáverandi lögmaður H ehf. hefði haft umboð til annars eða meira en að eiga viðræður við fyrirsvarsmenn G ehf. og lögmann hans um lausn á ágreiningi aðila um uppgjör vegna fyrrgreindar vinnu. Var því talið að lögmaður H ehf. hefði ekki haft umboð til þess að gera bindandi samkomulag fyrir hönd H ehf. um úrlausn ágreiningsins. Þá hafði G ehf. ekki á fært sönnur á að þær magntölur vinnuliða sem H ehf. miðaði við í reikningum sínum væru rangar. Var því fallist á kröfu H ehf.
Kaupandi var skuldbundinn kaupsamningi sem hann hafði undirritað f.h. einkahlutafélags þrátt fyrir að meiri hluti stjórnar hafði ekki ritað firmað.
Fallist var á kröfur stefnanda um að stefnda Ístraktor ehf. yrði gert að greiða skuldar sem átti rætur að rekja til lánssamnings á milli aðila. Þá var fallist á kröfu stefnanda um að honum yrði heimilað að gera fjárnám inn í veðrétt sem stefnandi átti í eignarhlut meðstefnda á grundvelli tveggja tryggingarbréfa.
Ágreiningur um hvort stefnandi gæti höfðað skaðabótamál fyrir hönd hóps sem hann tilheyrði.
Stefnandi höfðaði mál á hendur stefnda vegna meintra galla á vél frá þýskum framleiðanda. Óljóst var af stefnu málsins hvort stefnandi byggði kröfu sína á hendur stefnda á því að stefndi væri umboðsmaður eða seljandi vélarinnar. Samkvæmt skilmálum framleiðandans átti varnarþing að vera í Þýskalandi.Við munnlegan flutning málsins var því svo lýst yfir að byggt væri á því að stefndi hefði verið umsýslumaður en ekki umboðsmaður eða seljandi. Var málinu því vísað frá dómi.
Í ágúst 2010 ritaði H undir kaupsamning og afsal fyrir hönd S ehf. þar sem þremur sumarhúsum var ráðstafað til L hf. Hafði H gengið úr stjórn S ehf. í desember 2008. Eftir það ritaði H ekki firma félagsins en fram kom í hlutafélagaskrá að firmað ritaði stjórnarmaður og varamaður saman. L hf. krafði H um bætur vegna tjóns sem hann hefði orðið fyrir við að aflýsa tryggingarbréfi af sumarhúsunum í trausti þess að afsalið væri bindandi, sem það reyndist ekki vera. Í dómi Hæstaréttar kom fram að L hf. hefði samið drög að uppgjörssamkomulagi við H og S ehf. í mars 2010 en í þeim gögnum var gert ráð fyrir undirskrift nafngreindra stjórnarmanna S ehf. Hefði L hf. því verið ljóst að H gæti ekki ráðstafað sumarhúsunum í skjóli þess að hann ritaði firma félagsins. Leiddi jafnframt af 2. mgr. 7. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup að umboð til H til að ráðstafa fasteignum S ehf. þyrfti að vera skriflegt. Hefði L hf. því mátt vera ljóst að H hefði ekki heimild til að ráðstafa eignum S ehf. og gæti hann ekki borið fyrir sig heimildarbrestinn. Yrði L hf. því sjálfur að bera tjón vegna þeirra mistaka sinna að aflýsa tryggingarbréfi af eignunum áður en að hann hafði fengið þinglýsta heimild yfir þeim. Var H því sýknaður af kröfu L hf.
Skuldamál. Veðsetning. Greiðslumat. Ógilding samnings. Umboð.
Skaðabótamál
Ágreiningur um ábyrgð umboðsmanns á grundvelli 25. gr. laga nr. 7/1936.
Ágreiningur aðila laut að ákvæðum verksamnings sem gerður var vegna vinnu við uppsteypu og byggingu þaks fjöleignahúss. Í upphafi verksamningsins var ákvæði um að verkkaupar bæru ,,sameiginlega, beina og óskipta ábyrgð gagnvart verktaka.“ Í dómi Hæstaréttar var ekki talið að G og B hefðu fært haldbær rök fyrir því að ákvæðið hefði verið svo ósanngjarnt að því yrði vikið til hliðar á grundvelli 1. mgr. 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var hafnað þeirri málsástæðu B að hún væri óbundin af samningnum vegna umboðsskorts eiginmanns síns til undirritunar hans. Þá lægi skýrt fyrir samkvæmt samningnum að HJ, meðstefndi í héraði, hefði undirritað hann sem verkkaupi og hefði þar að auki komið fram fyrir hönd verkkaupa gagnvart verktaka, S ehf., sem síðar framseldi kröfuna til HS. Að mati Hæstaréttar gat skortur á þinglýstri eignarheimild HJ ekki breytt neinu um skuldbindingargildi samningsins gagnvart G og B. Í verksamningnum var einnig kveðið á um að ÍST-30:2003 væri hluti hans eftir því sem við ætti. Með hliðsjón af framburði HS fyrir héraðsdómi yrði ráðið að ekki hefði ríkt formfesta um vinnslu verksins og yrði einnig ráðið af gögnum málsins að ákvæði staðalsins hefði lítt verið lögð til grundvallar í lögskiptum aðila. Við úrlausn ágreinings aðila var því einkum horft til ákvæða verksamningsins. Talið var að G og B hefðu hvorki sýnt fram á að útreikningar HS um verðbótaþátt verksins væru efnislega rangir né í andstöðu við ákvæði samningsins. Þá lægi ekki fyrir matsgerð dómkvadds manns um magntölur og forsendur útreikninga G og B á eftirstöðvum verklauna. Hefðu G og B því ekki sýnt fram á, gegn andmælum HS, að vikið hefði verið frá ákvæðum samningsins við útreikning þeirra. Loks var talið að G, B og HJ hefðu með aðgerðarleysi sínu samþykkt nánar tilgreinda reikninga S ehf. Var G og B gert að greiða HS óskipt 5.401.015 krónur með dráttarvöxtum af nánar tilgreindum fjárhæðum frá 15. janúar 2009 til greiðsludags.