Dómstólaleit

X var gefið að sök skjalafals með því að hafa sem framkvæmdastjóri og prókúruhafi tiltekins einkahlutafélags framvísað í blekkingarskyni með beiðni í útibúi banka umboði vegna yfirdráttarheimildar veltureiknings sem veitti honum heimild til að óska eftir yfirdráttarheimild hjá bankanum. Skjalið hefði verið með falsaðri undirritun A stjórnarformanns félagsins, fyrir hönd þess, en undirritunin hefði verið ljósrituð á skjalið. Með hinum áfrýjaða dómi var X sakfelldur í samræmi við ákæru. Í dómi Landsréttar var rakið að X neitaði sök en A kannaðist á hinn bóginn ekki við að hafa skrifað undir skjalið. Þá kom fram að þegar gögn málsins væru virt heildstætt fengi framburður A ekki þá stoð í gögnunum að nægði til að sakfella X gegn eindreginni neitun hans. Hefðu ekki verið færðar sönnur á að X hefði falsað undirritun A á fyrrgreint skjal með þeim ásetningi að nota það til að blekkja í lögskiptum svo sem áskilið sé í 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Taldi Landsréttur því að ákæruvaldið hefði ekki axlað þá sönnunarbyrði um sekt X sem á því hvíldi samkvæmt 108. gr., sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var X því sýknaður af sakargiftum samkvæmt ákæru.

E var sakfelldur fyrir skjalafals með því að hafa í Flugstöð Leifs Eiríkssonar framvísað í blekkingarskyni við lögreglu breytifölsuðu vegabréfi frá Ghana. Við ákvörðun refsingar ákærða var litið til þess að ekki lægi fyrir að E hefði áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Að því gættu og með vísan til 5. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og fastmótaðrar dómvenju var refsing E ákveðin fangelsi í 30 daga.

L var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa ritað nafn A undir umsókn B ehf. um leigu bílaleigubifreiðar og samþykki viðskiptaskilmála og notað skjalið til þess að stofna til viðskipta við C ehf. Í dómi Landsréttar kom fram að í málinu lægi ekkert fyrir um að L hafi haft umboð til að skuldbinda B ehf. þegar þau atvik sem lýst er í ákæru áttu sér stað. Framburður A væri trúverðugur og afdráttarlaus um að L hafi enga heimild haft frá honum til að rita nafn hans á skjalið. Þá væri framburður L um að hann hafi fengið fullt umboð A til að rita nafn hans undir skuldbindingar fyrir hönd C ehf. ótrúverðugur og ætti sér ekki stoð í gögnum málsins. Yrði að leggja til grundvallar að með því að afhenda C ehf. umsóknina hafi L af ásetningi notað falsað skjal til að koma því til leiðar að B ehf. stofnaði til viðskipta við D ehf. um leigu bifreiða. Var refsing L ákveðin 30 daga skilorðsbundið fangelsi.

A var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 155. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa framvísað í blekkingarskyni við starfsmenn Ú, vegna umsóknar sinnar um dvalarleyfi hér á landi, grunnfölsuðu sýrlensku sakavottorði, útgefnu á nafn A þann 27. desember 2015 og breytifalsaðri þýðingu sakavottorðsins. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var talið ótrúverðugt að A hefði talið að framangreind skjöl væru ófölsuð. Því var talið sannað að A hefði framvísað þessum skjölum við starfsmenn Ú til þess að hafa áhrif á meðferð umsóknar hans um dvalarleyfi og þar með blekkja þá í lögskiptum. Við ákvörðun refsingar A var litið til þess að hann hefði ekki áður sætt refsingu og var það metið honum til refsimildunar, sbr. 5. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var A gert að sæta fangelsi í 30 daga sem bundið var skilorði í tvö ár.

A var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 157. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa við vegabréfabás í Flugstöð Leifs Eiríkssonar framvísað í blekkingarskyni sænsku kennivottorði á nafni annars manns. A, sem er ríkisborgari Sómalíu, hefur verið veitt alþjóðleg vernd hér á landi á grundvelli 1. mgr. 37. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga. Rakin voru tvö skilyrði 1. mgr. 32. gr. sömu laga fyrir því að umsækjanda um alþjóðlega vernd verði ekki refsað fyrir brot hafi hann annars vegar komið beint frá landssvæði þar sem hann hafi haft ástæðu til að óttast um líf sitt eða frelsi eða að hann gæti sætt ofsóknum og hins vegar gefið sig fram við yfirvöld eins fljótt og unnt er. Þar sem A hafði dvalið 4 mánuði í Grikklandi áður en kom hingað til lands og framvísaði kennivottorði annars manns á leið úr landi daginn eftir komu til landsins en ekki við komu til landsins var hvorugu skilyrði 32. gr. laga nr. 80/2016 fullnægt. Við ákvörðun refsingar var hins vegar litið til þess að A játaði háttsemi sína, var samstarfsfús við rannsókn málsins og hefur verið veitt dvalarleyfi og alþjóðleg vernd hér á landi og var ákvörðun refsingar frestað og fellur hún niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins.