Stefndi sýknaður af ógildingarkröfu stefnanda varðandi samning um framsal á eignahlut í fasteign.
Máli varðandi kröfu um ógildingu á tveimur erfðafjárskýrslum o.fl. var vísað frá dómi af sjálfsdáðum.
Stefndu voru sýknuð af kröfu félags um að viðurkennt yrði að í gildi væri samningur milli þeirra um sölu fyrirtækis stefndu. Við úrlausn málsins var meðal annars lagt til grundvallar að stefndu A hefði af heilsufarsástæðum skort hæfi til að skuldbinda sig gagnvart tilboðsgjafa á þann hátt sem kauptilboðið bar með sér. Af því leiddi að við úrlausn málsins yrði sú skuldbinding að skoðast ógild.
Stefndi var sýknaður af kröfu dánarbús um greiðslu kaupverðs eða skaðabóta vegna kaupa stefnda á eignarhluta hins látna í fasteign þar sem kaupverðið væri enn ógreitt og að stefndi hefði valdið stefnanda fjártjóni með því að greiða ekki kaupverðið þar sem hinn látni hefði verið ófær um að gæta fjárhagslegra hagsmuna sinna vegna Alzheimerssjúkdóms. Þá var hvorki fallist á það með stefnanda að stefndi bæri hlutlæga ábyrgð á fjártjóni stefnanda, sbr. 52. gr. laga nr. 40/2002, né að afsal vegna íbúðarinnar væri ógilt á grundvelli 31. og 33. gr. laga nr. 7/1936. Stefndi var jafnframt sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda vegna úttekta af tveimur bankareikningum hins látna.
Deilt var um það hvort stefnda hefði hagnýtt án heimildar fjármuni föður stefnanda til að standa straum að persónulegum útgjöldum sínum og fjölskyldu sinnar og í því skyni notfært sér vanheilsu hans. Ekki var fallist á að um misneytingu eða svik hafi verið að ræða. Stefnda var hins vegar dæmd til að greiða hluta af kröfum stefnanda þar sem ekki var sýnt fram á að henni hafi verið heimilt að ráðstafa fénu með þeim hætti sem hún gerði.
Því haldið fram að J hafi verið haldin elliglöpum er hún seldi R spildu úr jörð sinni og krafist ógildingar á kaupsamningum og afsölum. Ekki var fallist á kröfur stefnanda og R sýknaður.
E og Á tóku til varna í máli sem S höfðaði á hendur þeim og fleirum til greiðslu víxlis á grundvelli XVII. kafla laga nr. 91/1991. Bar E því við að hún hafi ekki verið andlega fær um að takast á hendur víxilskuldbindinguna, sem um ræddi. Voru varnir á þessum grundvelli taldar rúmast innan ákvæðis b. liðar 1. mgr. 118. gr. laga nr. 91/1991, en framlögð gögn renndu ekki nægum stoðum undir fullyrðingar hennar og var þeim því hafnað. Aðrar ástæður, sem E byggði sýknukröfu sína á, rúmuðust ekki innan 118. gr. laganna. Með vísan til 1. mgr. 47. gr. laga nr. 93/1933 var Á, ásamt öðrum sem stefnt var í héraði, talinn bera óskipta ábyrgð gagnvart víxilhafa, en ekki að tiltölu svo sem hann krafðist. Kröfur S voru samkvæmt þessu teknar til greina.
J, sem var þroskaheftur, hafði veðsett íbúð sína til tryggingar láni, sem fjármálastofnunin L veitti V, bróður J. Með vísan til sérstakra atvika málsins og 36. gr. laga nr. 7/1936, sbr. 6. gr. 11/1986, var veðsetningin ógilt.
G hafði keypt 30 hektara spildu úr landi jarðarinnar M í maí 1996 af S, sem sat í óskiptu búi eftir eiginmann sinn. S var 83 ára gömul er hún undirritaði kaupsamning og afsal vegna jarðarinnar. Börn S fengu vitneskju um samninginn síðsumars 1996 og rifti lögmaður S samningnum í maí 1997, þar sem hún hefði ekki gert sér grein fyrir því hvað hún var að undirrita og kaupverðið væri í engu samræmi við verðmæti landssvæðisins. S höfðaði mál til riftunar samningnum í desember 1998 en andaðist árið 2000 og var dóttur hennar heimilað að halda málinu áfram í nafni dánarbúsins. Varakrafa búsins um ógildingu komst ekki að fyrir Hæstarétti þar sem einungis hafði verið krafist riftunar í héraði. Í niðurstöðu Hæstaréttar segir að ekkert hafi komið fram í málinu, sem styðji þá fullyrðingu dánarbúsins að G hafi beitt svikum við gerð umrædds kaupsamnings, og var það talið ósannað. Með skírskotun til forsendna héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, var fallist á að ekki hafi verið sýnt fram á að S hafi verið þannig á sig komin andlega er atvik málsins urðu, að ástæða hafi verið til þess að efast um að hún hafi verið fær til þess að taka ákvarðanir og gera ráðstafanir eins og krafist var riftunar á í málinu. Þótt kaupverð spildunnar væri lægra en niðurstaða yfirmatsgerðar frá því í febrúar 2000, sem byggt var á í málinu, var þar ekki um verulegan mun að ræða. Var samkvæmt þessu ekki talið að S hafi verið í villu um stærð eða staðsetningu hinnar seldu landspildu, líkt og haldið hafði verið fram af hálfu dánarbús hennar. Þá þótti ekki hafa verið sýnt fram á vanefndir af hálfu G við kaupin á landspildunni og voru skilyrði riftunar ekki talin vera fyrir hendi. Málskostnaður var felldur niður.