Dómstólaleit

Áður en J og I gengu í hjúskap gerðu þau með sér kaupmála þar sem tilteknar eignir voru gerðar að séreign J. Eftir andlát J skiptu I og stefnendur, börn J, með sér séreignum hennar í réttum hlutföllum en að öðru leyti sat I áfram í óskiptu búi eftir J. Við andlát I gengu börn hans, stefndu, frá einkaskiptum án þess að skipt væri móðurarfi eftir J til barna hennar. Stefnendur höfðuðu því mál þetta gegn stefndu til heimtu réttmæts móðurarfs. Fallist var á aðalkröfu stefnenda í málinu og voru stefndu dæmd til að greiða stefnendum óskipt áður ógreiddan arfshluta eftir J, eins og hann stóð við lok einkaskipta á dánarbúi I. Ekki var fallist á að stefndu hefðu verið í vondri trú þegar þau skiptu ranglega dánarbúi I, en fundið var að aðgæsluleysi sýslumanns við samþykkt leyfis til einkaskipta á dánarbúi I án aðkomu réttmætra erfingja J.

Máli varðandi kröfu um ógildingu á tveimur erfðafjárskýrslum o.fl. var vísað frá dómi af sjálfsdáðum.

Afsali á fasteign rift á grundvelli 2. mgr. 15. gr. erfðalaga nr. 8/1962.

Stefnandi krafðist riftunar gjafar sem faðir hennar, sem sat í óskiptu búi, hafði gefið öðrum erfingjum nokkrum mánuðum áður en hann lést. Var krafan tekin til greina.

Kona höfðaði mál gegn bróður sínum í þeim tilgangi aðallega að fá kaupsamning hans við föður þeirra ógiltan með dómi, en til vara að fá samningnum rift. Sýknað var af aðalkröfu stefnanda en varakröfu hennar vísað frá dómi þar sem talið var að frestur til málshöfðunar skv. 2. mgr. 15. gr. erfðalaga hefði verið liðinn við höfðun málsins.