Stefndu erfingjar sýknuð af kröfum stefnanda vegna aðildarskorts þar sem ekki þótti vera sýnt fram á að þau hefðu verið viðsemjendur stefnanda við kaup á útfararþjónustu auk þess sem að tilvísuð lagaákvæði af hálfu stefnanda varðandi dánarbú o.fl. þóttu heldur ekki geta falið í sér ábyrgð stefndu á slíkri kröfu.
Sóknaraðili gerði kauptilboð í rannsóknarskip í eigu bús varnaraðila en kaupin gengu ekki eftir. Aðalkrafa sóknaraðila byggði á því að aðilar hafi gert með sér bindandi kaupsamning, sem varnaraðili hafi vanefnt. Því bæri honum að greiða sóknaraðila skaðabætur. Fallist var á með varnaraðila að skiptastjóri hafi undirritað kauptilboðið með fyrirvara um samþykki kröfuhafa. Bindandi kaupsamningur hafi ekki komist á. Varnaraðili var samkvæmt því sýknaður af bótakröfu sóknaraðila. Sóknaraðili gerði varakröfu um greiðslu verklauna vegna starfa þriggja forsvarsmanna sóknaraðila í þágu varnaraðila. Fallist var á með varnaraðila að ekki hefði verið sýnt fram á að skiptastjóri hefði ráðið mennina til starfa. Þá var því einnig hafnað að sjónarmið sóknaraðila um óbeðinn erindisrekstur eða óréttmæta auðgun ættu við í málinu. Varnaraðili var samkvæmt því sýknaður af öllum kröfum sóknaraðila. .
Máli varðandi kröfu um ógildingu á tveimur erfðafjárskýrslum o.fl. var vísað frá dómi af sjálfsdáðum.
X og Y, sem höfðu verið í sambúð í um sjö mánuði, deildu um eignarhlutdeild í fasteign. Fallist var á að forsendur sem lágu til grundvallar eignarhlutdeild í samkomulagi sem þau höfðu gert hefðu brostið. Voru eignarhlutföll því ákveðin í samræmi við raunveruleg framlög aðila til kaupa fasteignarinnar.
T ehf., síðar M ehf., og J gáfu út tryggingarbréf með allsherjarveði til G hf. til tryggingar greiðslu á skuldum T ehf. við G hf. Með tryggingarbréfinu var G hf. sett að veði fasteignin D sem var þinglýst eign J og M. M ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta og lauk skiptum í búinu án þess að G hf. fengi fullnægt kröfu sinni á hendur félaginu. Í hf., sem tók við réttindum og skyldum G hf., höfðaði mál á hendur J og M til viðurkenningar á veðrétti sínum fyrir eftirstöðvum skuldarinnar. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að þótt tilvist félagsins M ehf. hefði lokið þegar skiptum lauk hefði það ekki leitt til þess að krafan hefði sjálfkrafa og samtímis liðið undir lok enda gæti ákvæði 2. mgr. 165. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti eftir eðli sínu eingöngu tekið til einstaklinga. Þá kom fram að um fyrningu kröfunnar giltu ákvæði laga nr. 14/1905 um fyrning skulda, sbr. 28. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda, þar sem krafan hefði stofnast fyrir gildistöku síðarnefndu laganna. Samkvæmt 2. mgr. 5. gr. laga nr. 14/1905 hefði fyrningarfrestur kröfunnar byrjað að líða þegar Í hf. neytti heimildar sinnar og gjaldfeldi skuldabréfið. Var krafan því ófyrnd er Í hf. höfðaði málið og viðurkenningarkrafan því tekin til greina.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi M og K í tengslum við opinber skipti til fjárslita vegna loka óvígðrar sambúðar þeirra. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, var fallist á kröfu M og staðfest jöfn eignarhlutdeild aðila í fasteigninni þeirra. Var talið að K hefði ekki fært fyrir því viðhlítandi rök að efni væru til að víkja frá þinglýstum heimildum um eignarrétt að fasteigninni og viðurkenna rétt hennar til 81,84% eignarhlutdeildar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A við opinber skipti til fjárslita um að viðurkennd yrði hlutdeild hennar í félaginu C ehf., sem var í eigu B, eða andvirði félagsins og kröfu hennar að því er varðar viðurkenningu á hlutdeild í verðmæti annarra eigna B vísað frá dómi. Í úrskurði héraðsdóms sagði að krafa A væri almenn og beindist ekki að tilgreindum eignum B heldur þeim öllum sameiginlega. Rökstyðja þyrfti kröfu um eignartilkall gagnvart hverri eign fyrir sig og kynnu ólík sjónarmið að ráða niðurstöðu í hverju tilviki til dæmis með hliðsjón af því hvernig eignarinnar hefði verið aflað og í hvaða skyni. Rökstuðningur A lyti nánast eingöngu að því hvernig hún hefði öðlast tilkall til hlutdeildar í félaginu C ehf. Var A ekki talin hafa tekist sönnun þess að henni bæri hlutdeild í C ehf. Hvað varðar hlutdeild í öðum eignum sem skráðar væru eign B var talið að krafa A þar að lútandi væri vanreifuð og því væri óhjákvæmilegt að vísa henni sjálfkrafa frá dómi. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins kærða úrskurðar með vísan til forsendna hans.
S ehf. seldi VG ehf. bátinn B í janúar 2004, en við söluna voru undanskildar veiðiheimildir, aflahlutdeildir og aflamark sem bátnum kynni að verða úthlutað. Síðar var bátnum í tvígang úthlutað aflamarki auk varanlegrar aflahlutdeildar. Eftir söluna var VG ehf. breytt í hlutafélag, því skipt upp í tvö félög á árinu 2006, sbr. 133. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög, og annað tveggja viðtökufélaga loks yfirtekið af B ehf. á árinu 2007. Skuldbindingar VG ehf. gagnvart S ehf. komust þannig í hendur B ehf. Í málinu krafði S ehf. B ehf. um greiðslu á andvirði aflamarks og varanlegrar aflahlutdeildar sem B ehf. hefði haft af sér eftir sölu bátsins, en aðilar deildu einkum um það hvort krafa S ehf. væri niður fallinn vegna tómlætis. Í dómi Hæstaréttar er vísað til þess að 133. gr. laga nr. 2/1995 veiti heimild til skiptingar félags með nánar tilgreindum aðferðum, en kröfuhöfum sé jafnframt veitt vernd gegn tjóni af völdum skiptingar með óskiptri ábyrgð þátttökufélaganna á þeim skuldbindingum sem til staðar voru. Þá var meðal annars rakið hvernig S ehf. hefði hlutast til um dómkvaðningu matsmanns í desember 2008, til að meta tjón sitt, og sent B ehf. innheimtubréf í júní 2009, sem reist var á niðurstöðum matsins. Með vísan til þessa og málavaxta að öðru leyti hafnaði Hæstiréttur því að krafa S ehf. væri fallin niður vegna tómlætis og tók hana til greina.
Fallist á kröfu stefnenda um viðurkenningu eignarréttar þeirra að jörð.
B kærði úrskurð héraðsdóms, þar sem fallist var á að L skyldi taka arf samkvæmt erfðaskrá A. Talið var að af orðalagi erfðaskrárinnar og því sem fram hefði komið fyrir héraðsdómi væri hafið yfir allan vafa að vilji A hefi staðið til þess að styðja með andvirði eigna sinna við þá starfsemi í þágu barna sem fram fer á BH, en L hafi þá starfsemi með höndum. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.
H krafðist þess að viðurkennt yrði með dómi að hann ætti einn 90% fasteignarinnar L á Selfossi en að eignarhlutur fyrrverandi sambúðarkonu hans, Ó væri 10%. Samkvæmt þinglýstri eignarheimild fasteignarinnar voru þau bæði skráð fyrir 50% eignarhlutföllum hvort. Talið var að þar sem sambúðartími H og Ó hefði aðeins staðið í um tæpt ár ættu þau sjónarmið sem fram kæmu í 100. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. ekki við. Færi því um eignarhald fasteignarinnar og skipti eftir almennum reglum fjármunaréttar. Þótt óumdeilt væri í málinu að H hefði lagt fram mun meiri vinnu og fjármuni við smíði fasteignarinnar og frágang og staðið að mestu straum af kostnaði við rekstur hennar, yrði að líta til þess að þau bæru jafna ábyrgð á greiðslu lánsins sem þau tóku, og nýttu meðal annars til þess að greiða upp lán sem áður hvíldi á fasteigninni og var einnig notað til þess að greiða upp yfirdrátt þeirra beggja sem þau höfðu stofnað til vegna kostnaðar við verkið. Hefði H ekki tekist að sanna að slíkur munur hefði verið á framlögum þeirra og áhættu að fallast mætti á kröfu hans um að hann ætti 90% eignarhlut í fasteigninni. Þá væru málsgögn um framlög hvors aðila um sig og um það hvernig meta ætti framlög ættingja og vina sem veittu þeim aðstoð við frágang fasteignarinnar ekki fullnægjandi grundvöllur að því að unnt væri að ákveða með dómi önnur eignarhlutföll. Var Ó því sýknuð af kröfu H.
Varnaraðilar kröfðust þess að við skipti á dánarbúi X ætti að taka tillit til arfs þeirra eftir föður sinn, fyrri eiginmann X. Sóknaraðilar héldu því hins vegar fram að skipti hefðu farið fram og varnaraðilar fengið greiddan sinn arfshluta fyrir stofnun hjúskapar X og föður sóknaraðila í samræmi við lagafyrirmæli þar um. Talið var að sóknaraðilum hefði ekki tekist að sýna fram á að varnaraðilar hefðu fengið greiddan lögmæltan erfðahluta eftir föður þeirra. Var krafan því tekin til greina.
Aðilar deildu um hvernig haga skyldi skiptum á dánarbúi foreldra þeirra
Ágreiningur reis um tilkall til eignarhluta í fasteign við slit óvígðrar sambúðar. Sýkna.
Við einkaskipti á dánarbúi A kom upp ágreiningur hvort arfur, sem honum hafði tæmst fyrir lát hans, skyldi renna til bréferfingja hans eða lögerfingja. Vísað var til þess að á þeim tíma sem erfðaskrá A var gerð hafði honum ekki tæmst þessi arfur og með erfðaskránni ráðstafaði hann ekki þeim eignum, sem hann kynni að eignast síðar. Var því talið að við skipti á dánarbúi A skyldu þeir fjármunir, sem hér um ræðir, renna til lögerfingja hans.
A og Ó höfðu verið í hjónabandi og búið í húsnæði foreldra A. Fram fóru opinber skipti milli þeirra og var ágreiningur um hvort þeirra ætti rétt til að dveljast í húsnæðinu. Staðfest var ákvörðun skiptastjóra um dvalarrétt A í húsnæðinu og fallist á kröfu hennar um heimilað væri að Ó yrði borinn út úr því.