X var í ákæru gefið að sök kynferðisbrot gegn dóttur sinni með nánar tilgreindri háttsemi. Var brotið talið varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af öðrum sakargiftum en þeim að hafa sett munn sinn yfir munn A og reynt að setja tunguna upp í hana og var fyrir Landsrétti eingöngu til endurskoðunar sú háttsemi sem sakfellt var fyrir í héraði. Í dómi Landsréttar kom fram að X yrði ekki sakfelldur fyrir brot samkvæmt ákæru nema fyrir lægi sönnun um ásetning hans til þess að viðhafa háttsemi gagnvart A sem væri kynferðislegs eðlis. Vísað var til þess að X hefði eindregið hafnað því að hafa viðhaft kynferðislega háttsemi gagnvart A og hefði framburður hans verið staðfastur hjá lögreglu og fyrir dómi. Ekkert væri fram komið sem væri til þess fallið að draga úr trúverðugleika framburðar hans að þessu leyti. Á hinn bóginn drægju ákveðnir þættir og aðstæður úr sönnunargildi og áreiðanleika framburðar A um atvik umrætt kvöld og gæti endursögn móður A, sálfræðings og annarra á frásögn hennar ekki breytt því. Að öllu virtu þótti lýsing A ekki fá þá stoð í gögnum málsins að nægði til þess, gegn eindreginni neitun X, að sannað væri svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa að hann hefði af ásetningi viðhaft þá kynferðislegu háttsemi sem lýst væri í ákæru. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur á grundvelli 1. og 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 og b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, en bætur á síðarnefndum grundelli helguðust af drætti á rannsókn og ákærumeðferð áður en til sýknudóms kom í Landsrétti. Hafnað var þeirri málsástæðu íslenska ríkisins að stefnandi hefði valdið eða stuðlað að þeim þvingunarráðstöfunum sem hún sætti þannig að fella ætti niður eða lækka bætur. Í málinu reyndi á þýðingu læknisfræðilegra gagna við mat á umfangi miska á framangreindum lagagrundvelli.
X var meðal annars ákærður fyrir kynferðisbrot gegn barni með því að hafa haft samræði og önnur kynferðismök við A, sem þá var 13 ára gömul, sbr. 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga en ekki var fallist á heimfærslu háttsemi hans til 1. mgr. 194. gr. laganna þar sem samþykki brotaþola hefði legið fyrir og ekkert fram komið um að X hefði nýtt sér yfirburðastöðu gagnvart brotaþola til að ná fram kynferðislegum vilja sínum. Landsréttur komst að öndverðri niðurstöðu og sakfelldi X fyrir nauðgun samkvæmt 1. mgr. 194. gr. laganna. Var sú afstaða meðal annars á því reist að af 1. mgr. 202. gr. leiddi að samþykki A til kynmaka hafi aldrei getað verið fyrir hendi. Hæstiréttur vísaði til þess að óhjákvæmilegt væri að Landsréttur mæti sjálfstætt hvort það leiddi af þroska brotaþola sem og atvikum öðrum hvort hún hafi verið bær til þess að veita gilt samþykki fyrir samræði við X. Voru slíkir annmarkar á sönnunarmati og röksemdum í hinum áfrýjaða dómi að hann var ómerktur og málinu vísað til Landsréttar til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.
S og Í voru ákærðir fyrir stórfelld brot gegn vopnalögum. Þá var S einnig ákærður fyrir tilraun til hryðjuverka og Í fyrir hlutdeild í því broti. Með dómi Landsréttar var héraðsdómur staðfestur meðal annars um sakfellingu ákærðu fyrir stórfelld brot gegn vopnalögum. Jafnframt staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðdóms um sýknu ákærðu af sakargiftum um tilraun til hryðjuverks og hlutdeild í því broti. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu Landsréttar um að hafna kröfu um frávísun málsins frá héraðsdómi. Rétturinn taldi á hinn bóginn að ágallar höfðu verið á túlkun Landsréttar á sönnunarkröfum 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 svo og á aðferð við sönnunarmat og samningu hins áfrýjaða dóms sem voru til þess fallnir að hafa veruleg áhrif á niðurstöðu málsins. Þar sem Hæstiréttur gæti ekki endurmetið niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sönnunargildi munnlegs framburðar var óhjákvæmilegt vegna framangreindra annmarka að ómerkja hinn áfrýjaða dóm í heild sinni og vísa málinu aftur til Landsréttar til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.
Ákærði var sýknaður af ákæru um kynferðislega áreitni.
Ákæruvaldið (
Arnþrúður Þórarinsdóttir saksóknari)
gegn
Gediminas Saulys (
Elimar Hauksson lögmaður)
G var gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás með því að hafa í sumarhúsi veist að A með margþættu ofbeldi, þannig að A hlaut bana af. Í ákæru var háttsemin heimfærð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var G sakfelldur fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga fyrir að hafa slegið A tvívegis í andlitið en G viðurkenndi þá háttsemi. Í dómi Landsréttar var rakið að telja yrði sannað að A hefði látist af völdum margþætts ofbeldis sem leiddi til fjölda áverka, þar með talið þeirra áverka á höfði og heila sem greindi í ákæru. Var framburður G talinn óstöðugur og ótrúverðugur. Þá lá fyrir að blóð úr A hefði fundist á þremur stöðum á fatnaði G en skýringar G á því hvernig blóðið hefði getað komst á klæðnað hans þóttu ótrúverðugar og fengu ekki stoð í gögnum málsins. Þá benti ekkert til þess að B, sem var einn í sumarhúsinu ásamt G og A, hefði átt þátt í andlátinu og framburður hans talinn stöðugur um meginatriði málsins. Að virtu heildstæðu mati yrði að telja að nægileg sönnun, sem ekki yrði vefengd með skynsamlegum rökum, sbr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, væri komin fram fyrir því að G hefði ráðist á A með margþættu ofbeldi og veitt honum þá áverka sem leiddu til andláts hans. Var G því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem í ákæru greindi og háttsemi hans heimfærð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Refsing G var ákveðin fangelsi í 10 ár.
X var dæmdur í tveggja og hálfs árs fangelsi fyrir kynferðisbrot samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa í febrúar 2023 haft samræði við þáverandi kærustu sína á meðan hún var sofandi. Jafnframt var X dæmdur til að greiða stúlkunni 2.500.000 króna miskabætur.
Ómerkt eru fern ummæli af 10 sem birtust í skýrslu sem unnin var af hálfu skólayfirvalda vegna meints eineltis og samskiptavanda á vinnustað. Stefnda er sýkn af miskabótakröfu stefnanda.
Stefnandi var talinn hafa, af vítaverðu gáleysi, skemmt bifreið sem hann hafði tryggt með kaskó-tryggingu hjá stefnda. Stefndi var því sýkn af þeirri kröfu stefnanda að bótaskylda stefnda vegna þess tjóns sem varð á bifreiðinni yrði viðurkennd.
Stefnendur, Háskóli Íslands og Félagsstofnun Stúdenta, kröfðust í málinu bóta vegna tjóns er þeir urðu fyrir þegar stofnlögn neysluvatns brast í svokölluðum Háskólabrunni og vatn flæddi um fasteignir og lóðir á háskólasvæðinu. Veitufyrirtæki, sem stóð að framkvæmdum við lagnir á svæðinu, og verkfræðistofa, sem hafði umsjón og eftirlit með þeim framkvæmdum samkvæmt verksamningi við veitufyrirtækið, voru dæmd skaðabótaskyld gagnvart stefnendum, sem og tryggingafélög þeirra á grundvelli ábyrgðartrygginga. Verktaki sem annaðist framkvæmdirnar samkvæmt verksamningi við veitufyrirtækið og tryggingafélag hans voru hins vegar sýknuð af bótakröfum stefnenda þar sem ekki þótti sýnt að verktakinn hefði sýnt af sér saknæma háttsemi í aðdraganda tjónsins. Málskostnaðarkröfu stefnenda var vísað frá dómi vegna réttarfarsannmarka en þeim stefndu sem voru sýknaðir var dæmdur málskostnaður úr hendi stefnenda.
X, starfsmaður í leikskóla var sýknaður af líkamsárás á dreng/nemanda í skólanum þrátt fyrir að sannað teldist að X hefði gripið of harkalega í öxl drengsins við rækslu starfs síns og þannig meitt drenginn. Var talið ósannað að X hafi haft ásetning til að meiða drenginn. Þá var ekki talið sannað að X hafi með sama verknaði sýnt af sér gáleysi þannig að refsingu varði samkvæmt barnaverndarlögum.
Karlmaður á áttræðisaldri var sýknaður af kynferðisbrotum gegn barnabarni sínu; annars vegar fyrir meint brot framið 2015 og hins vegar fyrir meint brot framið 2019. Við úrlausn máls stóðu fyrst og fremst orð gegn orði um þau tvö tilvik sem ákært var fyrir. Gegn stöðugri og eindreginni sakarneitun ákærða þótti ekki lögfull sönnun fram komin um að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem hann var borinn í ákæru. Í samræmi við þá niðurstöðu var miskabótakröfu vísað frá dómi.
Karlmaður var sakfelldur fyrir framleiðslu, öflun og vörslur á þremur ljósmyndum sem sýndu annars vegar tölvugert "barn" og hins vegar raunverulegt barn á kynferðislegan hátt og gerð 100.000 króna fésektarrefsing. Ákærði var á hinn bóginn sýknaður af stærstum hluta sakarefnis, sem laut að myndatöku af kynlífsdúkkum.
Endurtekin kynferðisbrot og brot gegn barnaverndarlögum
S höfðaði mál til heimtu 20.000.000 króna úr hendi E. Ágreiningur aðila laut að því hvort greiðsla S á reikning E hefði verið lán eða ætti rætur að rekja til viðskipta sem S hefði tekið þátt í ásamt E og eiginmanni hennar. Héraðsdómur féllst á að E bæri að greiða S umkrafða fjárhæð. Í dómi Landsréttar kom fram að þegar litið væri til gagna málsins, þar með talið samskipta sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt, teldist E hafa leitt líkur að því að hin umdeilda greiðsla ætti rætur að rekja til viðskipta sem S hefði tekið þátt í. Eins og atvikum væri háttað félli það í hlut S að sýna fram á að fremur hefði verið um að ræða peningalán sem E bæri að endurgreiða en hvorki gögn málsins né framburðir vitna styddu málatilbúnað hans. Var E því sýknuð af kröfum S.
Líkamsárás.
Karlmaður um þrítugt var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps og dæmdur í fjögurra ára fangelsi. Jafnframt var ákærði dæmdur til að greiða brotaþola skaða- og miskabætur og viðurkenndur var með dómi frekari bótaréttur brotaþola.
Líkamsárás
Ákæruvaldið (
Dagmar Ösp Vésteinsdóttir settur saksóknari)
gegn
Pétri Jökli Jónassyni (
Snorri Sturluson lögmaður)
Tilraun til stórfellds innflutnings á fíkniefnum.
MK var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps gagnvart brotaþola C og stórfellda líkamsárás gagnvart brotaþola D með hnífstunguárás á sömu brotaþola í verslun í Reykjavík 7. mars 2024. Þess utan var MK sakfelldur fyrir fjögur valdstjórnarbrot og dæmdur í 8 ára fangelsi. Var refsing ákveðin sem hegningarauki við 14 mánaða fangelsisdóm sem kveðinn var upp 14. mars 2024. Jafnframt var MK dæmdur til greiðslu miskabóta.
Líkamsárásir
Heimilisofbeldi.
Ákærði var sýknaður af meintu kynferðisbroti gegn barni í júní 2022. Fjölskipuðum héraðsdómi þótti margt á huldu um atvik og aðstæður að meintu broti og var m.a. töluvert ósamræmi í dómsframburði barnsins um mikilvæg atriði máls. Þá þótti framburður móður barnsins um margt ótrúverðugur og endursögn móður á frásögn barnsins í ónógu samræmi við framburð barnsins um hvað eigi að hafa gerst. Önnur vitni að frásögn barnsins þóttu í endursögn sinni ekki styðja nægilega framburð hennar, en upplýst var fyrir dómi að á þeim tíma sem leið frá meintu broti 26. eða 27. júní 2022 og þar til barnið gaf sína fyrri skýrslu fyrir dómi 11. október 2022 hafði meint brot verið mikið rætt innan fjölskyldu barnsins, milli vinkvenna barnsins og mæðra þeirra og einnig í skóla barnsins. Þegar barnið síðan gaf sína seinni skýrslu fyrir dómi 22. mars 2024 hafði framburður barnsins breyst til muna um sakarefni máls. Gegn eindreginni sakarneitun ákærða og að gættum stöðugum og trúverðugum framburði hans þótti slíkur vafi leika á sök ákærða í málinu að leiða bæti til sýknu, sbr. 108., 109. og 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Ákæruvaldið (
Agnes Ýr Stefánsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Sebastian Artur Oklejak (
Bjarni Hólmar Einarsson lögmaður)
Akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna.
Málið nr. S-775/2024 Ákæruvaldið (
Ásmundur Jónsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Ilja Lescovs (
Kristín Eva Geirsdóttir lögmaður)
Karlmaður á þrítugsaldri var sakfelldur fyrir innflutning á 682,97 grömmum af sterku kókaíni í janúar 2024. Hann gekkst við innflutningi efnanna en fullyrti að þau hafi verið ætluð til eigin nota og hann staðið einn að skipulagningu, innkaupum og flutningi efnanna til landsins. Dómurinn taldi frásögn ákærða um eigin neyslu svo mikils magns af kókaíni ótrúverðuga og var hann sakfelldur fyrir innflutning þeirra til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni og dæmdur í 16 mánaða fangelsi.
Sakfellt og dæmd skilorðsbundin refsing vegna líkamsárásar.
Sakfellt og dæmd refsing og ákvarðaðar miskabætur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás en ekki var talið sýnt fram á að ákærði hefði haft ásetning til manndráps.
Ákærði var sakfelldur fyrir sérstaklega hættulegar líkamsárásir en ekki þótt sýnt fram á ásetning til manndráps. Þá var talið að háttsemin ætti ekki undir sérákvæði um ofbeldi í nánu sambandi þar sem samband ákærða og brotaþola hefði ekki náð því að vera náið í lagalegri merkingu refsiákvæðisins.
Ákærði var sýknaður af nauðgun og öðrum kynferðis- og ofbeldisbrotum gegn brotaþola þar sem sök þótti ekki sönnuð með fullnægjandi hætti. Jafnframt var bótakröfu brotaþola vísað frá dómi.
Sýknudómur í nauðgunarmáli.
Fíkniefnabrot og peningaþvætti.
Ákærði var sakfelldur fyrir samræði við A, 13 ára stúlku, en sýknaður af nauðgun gegn sömu stúlku. Þá var hann sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni gegn táningsstúlkunni B. Hlaut ákærði tveggja ára fangelsisdóm. Jafnframt voru A og B dæmdar miskabætur.
Fíkniefnainnflutningur
Ákærði var sakfelldur fyrir skjalafals og brot gegn lögum um atvinnuréttindi útlendinga með því að hafa í blekkingarskyni framvísað fölsuðu kennivottorði hjá Þjóðskrá Íslands sem leiddi til nánar tilgreindrar skráningar og gerði honum kleift að starfa hér á landi um nokkurra ára skeið án þess að sækja um atvinnuleyfi.
Karlmaður á fetugsaldri var sakfelldur fyrir minni háttar líkamsárás á nágranna sinn og fyrir eignaspjöll á verðmætum nágrannans. Jafnframt var ákærði dæmdur til greiðslu skaða- og miskabóta.
Málið nr. S-1866/2023 Ákæruvaldið (
Kolbrún Benediktsdóttir varahéraðssaksóknari)
gegn
Angelo Mohamed Sagastegui Mazuelo (
Elías Kristjánsson lögmaður) og
og Leslie Lisbeth Linares Villanueva (
Bjarni Hauksson lögmaður)
Karl og kona voru sakfelld fyrir að hafa í félagi flutt til landsins rúmlega 1.300 grömm af sterku kókaíni og hlutu hvort fyrir sig tveggja ára fangelsisdóm.
FÞG var sakfelldur í héraði fyrir nauðgun með því að hafa, með ofbeldi og ólögmætri nauðung haft samræði og önnur kynferðismök við brotaþola án hennar samþykkis, hrint henni á rúm og haldið henni fastri, haldið fyrir vit hennar svo hún ætti erfitt með andardrátt og slegið hana, bitið og klipið mörgum sinnum um allan líkamann. Þar að auki með því að hafa stungið nokkrum fingrum inn í leggöng hennar, allt með þeim afleiðingum að brotaþoli hafi hlotið eymsli yfir kinnum og út að eyrum og yfir hnakka í hnakkafestum, marbletti á neðri vör, á hálsi, brjóstum, baki, mjöðmum og báðum handleggjum og fótleggjum, roðarák með punktablæðingu og rispu á hálsi, baki og á mjöðmum. Með hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að ósannað væri að FÞG hefði gerst sekur um að hafa rifið mörgum sinnum í hár brotaþola og troðið hönd sinni mörgum sinnum upp í munn hennar. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir að framburður FÞG hefði verið stöðugur og nákvæmur, samræmdist hann ekki í öllum atriðum öðrum upplýsingum sem lágu fyrir í málinu. Var framburður hans því ekki metinn trúverðugur. Framburður brotaþola var á hinn bóginn talinn staðfastur og mjög trúverðugur og fékk stuðning í þeim læknisfræðilegu upplýsingum sem lágu fyrir í málinu og framburði annarra vitna. Þá var ekki fallist á með FÞG að hann hefði haft réttmæta ástæðu til að ætla að brotaþoli væri samþykk þeim ofbeldisfullu kynferðismökum sem ákært var fyrir. Þvert á móti var lagt til grundvallar að hann hefði ekki skeytt um raunverulegan vilja brotaþola til að stunda með honum kynferðismök þar sem beitt væri þeirri hörku og því mikla ofbeldi sem hann viðhafði gagnvart henni. Með vísan til þess var talið sannað að FÞG hefði af ásetningi haft kynferðismök við brotaþola án hennar samþykkis, þar með talið að hafa mörgum sinnum rifið í hár brotaþola og hafa troðið hönd mörgum sinnum upp í munn hennar. Aftur á móti var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að bólgublæðingar og létta blæðingu í leghálsi væri ekki að rekja til háttsemi FÞG. Var FÞG sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing FÞG ákveðin fangelsi í þrjú ár. Þá var FÞG gert að greiða brotaþola miskabætur að fjárhæð 2.000.000 krónur.
AS, CS, MS og SQ voru ákærð fyrir manndráp samkvæmt 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í félagi staðið saman að því að svipta A lífi. Héraðsdómur sakfelldi AS samkvæmt ákæru en sýknaði CS, MS og SQ af öllum sakargiftum. Landsréttur komst aftur á móti að þeirri niðurstöðu að þau hefðu öll átt verkskipta aðild að því að A var ráðinn af dögum og að um samverknað allra ákærðu hefði verið að ræða. Voru þau öll sakfelld fyrir manndráp. AS var dæmdur í 20 ára fangelsi en refsing annarra ákveðin 14 ára fangelsi. Fyrir Hæstarétti kröfðust CS og SQ ómerkingar hins áfrýjaða dóms og AS og MS bentu á ýmsa ágalla á meðferð málsins fyrir Landsrétti sem þeir töldu að gætu leitt til ómerkingar dómsins og heimvísunar málsins án kröfu. Hæstiréttur taldi að rannsókn málsins hjá lögreglu, málsmeðferðin fyrir Landsrétti og aðferð við sönnunarmat í dómi Landsréttar hefði verið í samræmi við ákvæði laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og ekki hefði verið brotið gegn rétti ákærðu til milliliðalausrar sönnunarfærslu. Ekki væri því tilefni til að ómerkja dóm Landsréttar. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu Landsréttar um að AS, CS, MS og SQ hefðu viðhaft þá háttsemi sem lýst var í ákæru að öðru leyti en því að ósannað þótti hver hefði gefið CS fyrirmæli um að senda skilaboð í síma SQ þegar brotaþoli legði af stað heim umrætt kvöld. Hæstiréttur staðfesti jafnframt þá niðurstöðu Landsréttar að ásetningur AS til að svipta A lífi hefði verið einbeittur og að CS, MS og SQ hefði hlotið að vera ljóst að langlíklegast væri að AS hygðist ráða A af dögum. Hæstiréttur taldi aftur á móti að sú þátttaka CS, MS og SQ sem lýst var í ákæru og það sem Landsréttur taldi sannað um þátt þeirra í skipulagningu og öðrum undirbúningi að því að AS gæti hitt A einan fyrir utan heimili hans fullnægði ekki þeim kröfum sem gera yrði til þess að þau teldust hlutrænt séð hafa verið aðalmenn í manndrápi á grundvelli verkskiptrar þátttöku. Þátttaka þeirra þriggja teldist hlutrænt séð vera hlutdeild í manndrápi og var því slegið föstu að ásetningur þeirra hefði staðið til hlutdeildar í manndrápi. Voru þau öll dæmd til fangelsisrefsingar, AS í 16 ár, CS í þrjú ár, MS í fjögur ár og SQ í 10 ár. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að heimild skorti að lögum til að dæma AS til þyngri tímabundinnar refsingar en mælt er fyrir um í 211. gr. almennra hegningarlaga. Þá væru ekki skilyrði til að ákveða honum refsingu með vísan til 2. mgr. 70. gr. sömu laga þar sem brot annarra hefðu verið hlutdeildarbrot. Við ákvörðun refsingar þeirra CS, MS og SQ var litið til þess að um hlutdeild í mjög alvarlegu broti væri að ræða. Þar sem þáttur CS og MS í undirbúningi þess þótti smávægilegur var refsing þeirra ákveðin með hliðsjón af 2. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga. Loks var AS gert að greiða einkaréttarkröfuhöfum bætur.
Sýkna af ákæru um hótanir.
F var ákærður fyrir tilraun til nauðgunar með því að hafa ruðst inn á salerni á skemmtistað þar sem brotaþoli, A, var staddur og reynt að hafa við hann endaþarms- og munnmök, án hans samþykkis. Þá var hann ákærður fyrir nauðgun með því að hafa stuttu síðar sama kvöld, á sama skemmtistað, farið á eftir A inn á salerni og haft við hann endaþarmsmök án hans samþykkis sem og þvingað hann til að hafa við sig munnmök og ekki hætt þótt A hafi ítrekað beðið hann um það. Loks var F ákærður fyrir brot gegn lögum nr. 80/2016 um útlendinga með því að hafa við handtöku haft í vörslum sínum grunnfalsað ökuskírteini og grunnfalsað kennivottorð frá Belgíu. Með hinum áfrýjaða dómi var F sýknaður af ætlaðri tilraun til nauðgunar en sakfelldur fyrir nauðgun og brot gegn lögum um útlendinga. Síðastnefnda brotið játaði F fyrir dómi. Af hálfu ákæruvaldsins var ekki krafist endurskoðunar á niðurstöðu héraðsdóms um sýknu að hluta. Í dómi Landsréttar var rakið að F og A væru einir til frásagnar um það sem gerðist inni á salerninu. Framburður A um að F hafi þvingað hann til munnmaka hafi frá upphafi verið stöðugur og fengi stoð í framburði vitna. Framburður F um að hann myndi ekki eftir atvikum kvöldsins vegna áfengisdrykkju stangaðist á við gögn málsins sem útskýrðu ekki minnisleysi hans umrætt kvöld að öðru leyti. Þá væri framburður F um að hann hefði engan áhuga á karlmönnum jafnframt ótrúverðugur með hliðsjón af fyrirliggjandi gögnum. Með vísan til þess var sú niðurstaða héraðsdóms staðfest að hafið væri yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi þvingað brotaþola til munnmaka. Á hinn bóginn var ekki fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að fulllnægjandi sönnun lægi fyrir um að F hafi haft endaþarmsmök við brotaþola án hans samþykkis. Var F sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa þvingað brotaþola til að hafa við sig munnmök en sýknaður af annarri háttsemi sem honum var gefin að sök í þeim ákærulið. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og 77. gr. sömu laga. Var refsing hans ákveðin fangelsi í tvö ár. Þá var F gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna.
Ákæruvaldið (
Arnfríður Gígja Arngrímsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Rannveigu H. Guðbrandsdóttur (
Stefán Karl Kristjánsson lögmaður)
Sakfellt fyrir fíkniefna- og lyfjaakstur og vörslur fíkniefna og svipaðra lyfja en ákærða sýknuð af ákæru um brot gegn valdstjórninni.
Líkamsárás sem leiddi til tannáverka.
Sakfellt vegna fjölda brota, þar á meðal þjófnað, nytjastuld, skjalafals, umferðar- og fíkniefnalagabrot.
Sakfellt vegna líkamsárásar, frelsissviptingar og ólögmætrar nauðungar.
X var ákærður fyrir brot gegn 19. og 21. gr. lögreglulaga með því að hafa óhlýðnast fyrirmælum lögreglu og hindrað lögreglumenn að störfum er hann mótmælti stefnu stjórnvalda í málefnum umsækjenda um alþjóðlega vernd við Alþingishúsið 19. mars 2019. Hann neitaði sök. Í héraði var ákærði sakfelldur fyrir brot gegn 19. gr. lögreglulaga en sýknaður af ákæru um brot gegn 21. gr. laganna. Að virtri framlagðri myndupptöku af atvikum taldi Landsréttur að því yrði hvorki slegið föstu að ákærði hefði óhlýðnast fyrirmælum lögreglu um að færa sig frá aðalinngangi Alþingis né að hann hefði, í kjölfar þess að lögregla handtók annan mótmælanda, hindrað lögreglumenn að störfum með því að stíga í veg fyrir þá er þeir voru að færa hinn handtekna í átt að lögreglubifreið. Var ákærði því sýknaður af öllum kröfum ákæruvaldsins.
A (
Guðjón Ólafur Jónsson lögmaður)
gegn
Reitum – verslun ehf Húsfélaginu Þverholti 2 til vara og Vátryggingafélagi Íslands hf. til réttargæslu
Stefnandi hlaut alvarlega höfuðáverka þegar hún 9 ára gömul, féll niður loftræstiop sem lokað var með járngrind. Loftræstiopið var staðsett í sameign við verslunar- og þjónustuhúsnæði. Ágreiningur laut að því hvort stefndi og varastefndi væru bótaskyldir vegna slyssins, svo og hvort stefnandi gæti beint kröfu sinni einungis að einum fasteignareiganda þ.e. aðalstefnda. Fallist var á að stefnandi gæti höfðað mál á hendur aðalstefnda án þess að stefna húsfélaginu eða öðrum eigendum. Talið var að járngrindin og viðhaldi hennar hafi verið ábótavant og fallist á viðurkenningakröfu stefnanda gagnvart aðalstefnda.
Talið var sannað með munnlegum framburðum fyrir dómi að ákærði hefði gerst sekur um kynferðisbrot, sem heimfært var til 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 (brot gegn blygðunarsemi) í samræmi við dómaframkvæmd, en ekki 194. gr. laganna, líkt og ákæruvaldið krafðist. Brotaþola dæmdar miskabætur að fjárhæð 1.100.000 krónur og ákærða gert að greiða allan sakarkostnað.
Ákærða var sýknuð af broti gegn 209. gr. almennra hegningarlaga þótt hún hefði játað skýlaust fyrir dómi að hafa sent eina nektarmynd af þáverandi eignmanni sínum og tvær nektarmyndir af vinkonu mannsins til tveggja nafngreindra kvenna. Að virtum öllum atvikum þótti ekki lögfull sönnun fram komin um að athæfi ákærðu hafi verið af kynferðslegum toga og lostugt í skilningi 209. gr. en samkvæmt þeirri lagagrein er refsinæmi verknaðar háð því að um lostugt athæfi sé að ræða.
Stefnandi krafði stefnda um bætur vegna umferðarslyss og byggði kröfu sína á niðurstöðum dómkvaddra yfirmatsmanna. Stefndi krafðist aðallega sýknu og taldi sig hafa bætt stefnanda tjón hennar að fullu á grundvelli utanréttarmats sem aðilar höfðu staðið sameiginlega að. Í málinu voru taldir annmarkar á bæði yfirmatinu og utanréttarmatinu og var niðurstaða fyrirliggjandi undirmats dómkvaddra matsmanna því lagt til grundvallar við úrlausn málsins. Þá var fallist á með stefnanda að aðstæður hennar hefðu verið óvenjulegar á viðmiðunarárunum fyrir slysið og fallist á þrautavarakröfu hennar hvað varðar árslaunaviðmið 7. gr. laga nr. 50/1993.
Ákærða var gefið að sök að hafa brotið gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við A án hennar samþykkis og notfært sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum áhrifa fíkniefna, lyfja og svefndrunga. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða hans að með hliðsjón af geðrannsókn geðlæknis, vottorði sálfræðings sem og öðrum gögnum málsins, hafi ákærði á verknaðarstundu brotsins verið sakhæfur í skilningi 15. gr. laga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar var rakið að fyrir héraðsdómi hafi ákærði borið á þann veg að samræði hans við A hafi verið með samþykki hennar. Við skýrslutöku hjá lögreglu hafi hann á hinn bóginn skýrt svo frá að A hafi sofnað þegar hann var að byrja að hafa við hana samræði og verið sofandi meðan á því stóð. Fengi sá framburður hans jafnframt stoð í upptöku af samtali hans og A sem lá fyrir á meðal gagna málsins. Fallist var á það mat héraðsdóms að ákærði hafi ekki gefið trúverðuga skýringu á breyttum framburði sínum að þessu leyti og þótti mega taka tillit til framburðar hans hjá lögreglu við sakarmat í málinu, sbr. 1. og 2. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brots hans til refsiákvæðis. Með hliðsjón af fyrirliggjandi gögnum um geðhagi ákærða sem og vætti geðlæknis og sálfræðings í héraði og fyrir Landsrétti stæði ákvæði 1. mgr. 16. gr. laga nr. 19/1940 ekki í vegi þess að ákærða yrði gerð refsing í málinu. Að því gættu var refsing hans ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði og hann dæmdur til að greiða brotaþola miskabætur. Þá þótti rétt að neyta heimildar 1. mgr. 57. gr. laga nr. 19/1940 til að skilorðsbinda fullnustu refsingarinnar í fimm ár frá uppsögu dómsins og að ákærði skyldi á þeim tíma sæta sérstöku eftirliti og umsjón og neyta ekki ávana- og fíkniefna, sbr. 1. og 3. tölulið 3. mgr. 57. gr. sömu laga og 1. mgr. 83. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga.