Dómstólaleit

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir Ásgerður Ragnarsdóttir, Jón Höskuldsson og Þorgeir Ingi Njálsson.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1. Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 11. september 2025 í samræmi við yfirlýsingu ákærða um áfrýjun. Málsgögn bárust réttinum 5. janúar 2026. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Suðurlands 22. ágúst 2025 í málinu nr. S-[…]/2025.
2. Ákæruvaldið krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur um sakfellingu ákærða og ákvörðun refsingar.
3. Ákærði krefst sýknu en til vara að honum verði ekki gerð sérstök refsing. Þá krefst hann frávísunar einkaréttarkröfu brotaþola, til vara að hann verði sýknaður af henni en að því frágengnu að hún verði lækkuð.
4. Brotaþoli, A, krefst þess að ákærða verði gert að greiða henni 2.500.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 7. júlí 2023 til 20. mars 2025, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Til vara krefst hún staðfestingar hins áfrýjaða dóms.
5. Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti gaf ákærði skýrslu og var áður spiluð hljóð- og myndupptaka af hluta skýrslu hans í héraði. Þá voru spilaðar hljóð- og myndupptökur af skýrslu brotaþola í Barnahúsi og hluta skýrslu móður brotaþola í héraði, auk þess sem J sálfræðingur gaf skýrslu.

Málsatvik og sönnunarfærsla

1. Samkvæmt ákæru 6. febrúar 2025 var ákærða gefið að sök kynferðisbrot gegn barnungri dóttur sinni með því að hafa að kvöldi 7. júlí 2023 káfað á beru innanverðu læri hennar við nárasvæði og á rassi hennar utan klæða og sett munn sinn yfir munn hennar og reynt að setja tungu sína upp í hana. Var brotið talið varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.
2. Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sýknaður af öðrum sakargiftum en þeim að hafa sett munn sinn yfir munn brotaþola og reynt að setja tunguna upp í hana. Ákæruvaldið fellir sig við þá niðurstöðu og er endurskoðun hér fyrir dómi bundin við þá háttsemi sem sakfellt var fyrir í héraði.
3. Samkvæmt gögnum málsins slitu ákærði og móðir brotaþola samvistir undir lok árs 2016 og fóru sameiginlega með forsjá stúlkunnar. Brotaþoli dvaldi reglulega hjá ákærða sumarið 2023, þar með talið á þeim tíma sem ákæra tekur til. Hún hélt áfram að eiga umgengni við ákærða um helgar þar sem hún gisti fram í nóvember 2023, en frá þeim tíma hafa umgengni og samskipti þeirra á milli verið verulega takmörkuð.
4. Upphaf rannsóknar málsins má rekja til skýrslu sem móðir brotaþola gaf hjá lögreglu 29. janúar 2024. Þar lýsti hún því að hún hefði sótt brotaþola til ákærða 7. júlí 2023 eftir að brotaþoli hringdi í hana grátandi og í miklu uppnámi. Brotaþoli hefði verið með eitthvað líkt þurrkuðu slefi í kringum munnvikin og sagt ákærða hafa ruglast en ekki viljað ræða það frekar. Fram kom að í byrjun nóvember 2023 hefði brotaþoli greint sálfræðingi frá því að hún vildi ekki hitta ákærða og síðan sagt sálfræðingnum frá því í byrjun árs 2024 að ákærði hefði fyrst gripið kodda og kysst koddann og svo gripið í brotaþola og reynt að setja tunguna upp í hana.
5. Meðal gagna málsins er greinargerð sálfræðingsins E 13. febrúar 2024 sem var unnin að beiðni lögreglu og staðfesti hún efni hennar fyrir héraðsdómi. Í greinargerðinni kom meðal annars fram að móðir brotaþola hefði tjáð sálfræðingnum í ágúst 2023 að ákærði hefði einhvern tímann sett munn sinn yfir munn brotaþola þegar hún var hjá honum. Þá hefði brotaþoli lýst því hjá sálfræðingnum í janúar 2024 að ákærði hefði reynt að kyssa hana þegar hann hefði sett munninn yfir munn hennar.
6. Brotaþoli gaf skýrslu í Barnahúsi 6. febrúar 2024 og er gerð grein fyrir framburði hennar í hinum áfrýjaða dómi. Þar kom meðal annars fram að hún hefði sagt móður sinni og sálfræðingnum frá því sem gerst hefði þegar ákærði hefði verið fullur. Hann hefði drukkið margar dósir af bjór, verið skrýtinn og svikið loforð sem hann hefði gefið móður hennar um að drekka ekki fyrir framan brotaþola. Þau hefðu verið að hafa kósý, en ákærði sofnað og verið skrýtinn þegar hún vakti hann. Hún lýsti því meðal annars að hann hefði reynt að setja munninn yfir munn hennar og tunguna inn í munninn, auk þess sem hann hefði snert rasskinnar hennar. Þá kom fram að móðir brotaþola hefði sagt að hún mætti ekki fara til ákærða fyrr en hann fengi hjálp, en hann segðist ekki ætla að fá „hjálp frá gömlum kerlingum“. Hefði móðir brotaþola einnig sagt henni að ákærði væri að „reyna að fá [hana] aftur“ og tók brotaþoli fram að hann væri alltaf að drekka bjór og hefði „svikið“.
7. Ákærði hefur frá upphafi neitað sök og hafnað því að hafa viðhaft kynferðislega háttsemi í garð brotaþola. Fyrir héraðsdómi skýrði ákærði meðal annars frá því að hann hefði gert mistök og neytt áfengis 7. júlí 2023, en farið í meðferð árið 2008 og drykkja ekki verið vandamál fyrr en þetta sumar. Hann lýsti því að hann hefði drukkið um þrjá bjóra og verið mjög þreyttur. Hann hefði sofnað og muni svo eftir því að brotaþoli, sem hefði verið í uppnámi, hafi rétt honum símann þar sem móðir hennar hafi verið á línunni. Hann kannaðist ekki við að hafa kysst eða reynt að kyssa brotaþola með þeim hætti sem greinir í ákæru, en vísaði til þess að hann hefði verið hálfsofandi og brotaþoli einnig sagt hann hafa reynt að kyssa koddann. Það hefði verið dómgreindarbrestur af hálfu ákærða að vera ölvaður með brotaþola í sinni umsjá og hefði hún með réttu hringt í móður sína. Hann hefði hætt að drekka og umgengni haldið áfram fram í nóvember 2023 án þess að á nokkrum vandkvæðum hefði borið.
8. Í viðbótarskýrslu ákærða fyrir Landsrétti vísaði hann til framburðar síns í héraði og kvaðst engu hafa við að bæta. Hann tók fram að brotaþoli hefði orðið hrædd umrætt kvöld, en það gengið hratt yfir og hún jafnað sig. Hann gæti ekki sagt til um hver ástæðan hefði verið. Brotaþoli hefði beðið móður sína um að sækja sig og hefði ákærði virt vilja hennar, þrátt fyrir að hann teldi óþarft að hún yrði sótt.
9. Ákærði hefur lagt fyrir Landsrétt matsgerð J sálfræðings 19. október 2025 sem var unnin í tilefni af dómsmáli sem móðir brotaþola höfðaði gegn ákærða í því skyni að henni yrði einni dæmd forsjá dóttur þeirra. Þá hefur verið lagður fram tölvupóstur lögmanns móður brotaþola til héraðsdóms 19. janúar 2026 þar sem þess er óskað að dómsmálið verði fellt niður. Í matsgerðinni kom meðal annars fram að móðir hefði nægjanlega forsjárhæfni, en að matsmaður hefði áhyggjur af getu hennar til að styðja barnið til sjálfstæðis, af markaleysi hennar og yfirfærslu eigin tilfinninga á barnið. Ákærði var talinn hafa góða forsjárhæfni en það sem helst skerti hæfni hans væri áfengisneysla á meðan stúlkan hefði verið í umsjá hans, þar með talið á þeim tíma sem ákæra tekur til. Tekið var fram að geðheilsa móður, óeðlileg tengsl hennar við barnið og sterkar vísbendingar um innrætingu skiptu töluverðu máli við matið. Því var nánar lýst að viðtöl og gögn bentu til þess að ýmislegt sem stúlkan segði kæmi frá móður frekar en að um minningar hennar væri að ræða. Þá væru vísbendingar um að móðir hefði áhrif á viðhorf stúlkunnar í garð föður fremur en raunverulegar upplifanir eða reynsla stúlkunnar af honum.
10. Sálfræðingurinn gaf skýrslu fyrir Landsrétti og staðfesti að hann hefði unnið matsgerðina í tengslum við forsjármál milli ákærða og móður brotaþola. Hann skýrði nánar matsgerðina og það álit sitt að sterkar líkur væru á að móðir hefði áhrif á upplifanir brotaþola og viðhorf til föður, en tók fram að það mat væri ekki sérstaklega tengt við kvöldið sem ákæra lýtur að. Þá kom fram að vitnið hefði ekki séð skýrslu brotaþola í Barnahúsi.
11. Um málsatvik og framburð ákærða, brotaþola og vitna vísast að öðru leyti til lýsingar í hinum áfrýjaða dómi, auk þess sem rakið verður í niðurstöðukafla dómsins.

Niðurstaða

1. Í 2. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar er svo fyrir mælt að hver sá sem borinn er sökum um refsiverða háttsemi skuli talinn saklaus þar til sekt hans hefur verið sönnuð. Hið sama greinir í 2. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Í samræmi við það er í 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála kveðið á um að sönnunarbyrði hvíli á ákæruvaldinu um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag. Við sönnunarmat þarf að gæta þeirrar meginreglu sem kemur fram í 1. mgr. 109. gr. sömu laga en samkvæmt henni metur dómur hverju sinni hvort nægileg sönnun, sem ekki verður vefengd með skynsamlegum rökum, sé komin fram um hvert það atriði sem varðar sekt og ákvörðun viðurlaga við broti, þar á meðal hvaða sönnunargildi skýrslur ákærða hafi, mats- og skoðunargerðir, skjöl og önnur sýnileg sönnunargögn.
2. Í 115. og 126. gr. laga nr. 88/2008 er að finna tiltekin viðmið sem dómari skal meðal annars huga að við mat á sönnunargildi framburðar ákærða og vitna. Þannig skal dómari, við mat á sönnunargildi og trúverðugleika framburðar ákærða við úrlausn máls, meðal annars huga að ástandi og hegðun hans við skýrslugjöf og stöðugleika í frásögn, sbr. 115. gr. laganna. Samkvæmt 126. gr. sömu laga skal dómari, við mat á sönnunargildi vitnisburðar við úrlausn máls, meðal annars huga að afstöðu vitnis til ákærða og eftir atvikum brotaþola, hagsmunum þess af málsúrslitum, þroska þess, áreiðanleika skynjunar þess á atvikum, minni, ástandi og hegðun þess við skýrslugjöf, öryggi þess og skýrleika í svörum og samræmi í frásögn. Af framangreindu leiðir að dómari verður meðal annars að meta innra samræmi framburðar ákærða og brotaþola með tilliti til þess hvort mótsagna gæti í frásögn og skýringum hvors um sig og hins vegar ytra samræmi, það er hvernig framburður hvors um sig samræmist framburði vitna og öðrum þeim sönnunargögnum og upplýsingum sem komið hafa fram við málsmeðferðina. Á framangreindum grunni verður metið hversu trúverðugur framburður ákærða og brotaþola er um einstök atriði sem áhrif geta haft við sakarmatið og hvaða áhrif niðurstaða þess mats hefur með tilliti til annarra beinna og óbeinna sönnunargagna sem liggja fyrir í málinu.
3. Ákærði er borinn sökum um kynferðislega áreitni gegn dóttur sinni sem talin er varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga. Ekki er útskýrt í ákvæðinu hvaða háttsemi teljist kynferðisleg áreitni gegn barni yngri en 15 ára, en í því efni ber að líta til 199. gr. almennra hegningarlaga þar sem hugtakið er nánar útskýrt. Samkvæmt þeirri grein felst í kynferðislegri áreitni meðal annars að strjúka, þukla eða káfa á kynfærum eða brjóstum annars manns innan klæða sem utan, enn fremur í táknrænni hegðun eða orðbragði sem er mjög meiðandi, ítrekað eða til þess fallið að valda ótta. Ákvæðið var lögfest með 8. gr. laga nr. 61/2007 um breytingu á almennum hegningarlögum. Í athugasemdum, sem fylgdu þessari grein í frumvarpi til laganna, var hugtakið kynferðisleg áreitni nánar skýrt, en það sé háttsemi, kynferðislegs eðlis, sem hvorki teljist til samræðis né annarra kynferðismaka og felist í hvers konar snertingu á líkama annarrar manneskju sem sé andstæð góðum siðum og samskiptaháttum. Það sé kynferðisleg áreitni að strjúka, þukla eða káfa á kynfærum eða brjóstum þolanda innan klæða sem utan, en slíkt geti þó verið á því stigi, ákaft eða langvarandi, að um önnur kynferðismök en samræði sé að ræða. Þá segir í athugasemdunum að þukl og káf annars staðar en á kynfærum og brjóstum geti verið kynferðisleg áreitni.
4. Samkvæmt framangreindu verður ákærði ekki sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nemi fyrir liggi sönnun um ásetning hans til þess að viðhafa háttsemi gagnvart brotaþola sem er kynferðislegs eðlis, sbr. 18. gr. laganna og til hliðsjónar dóma Landsréttar 15. október 2025 í máli nr. 8/2025 og 22. maí 2025 í máli nr. 638/2024.
5. Svo sem rakið hefur verið byggist sú háttsemi sem lýst er í ákæru á framburði brotaþola í Barnahúsi 6. febrúar 2024. Þegar lagt er mat á sönnunargildi framburðarins verður að líta til þess að þegar skýrslan var gefin voru um sjö mánuðir liðnir frá atvikum og hafði umgengni brotaþola við ákærða ekki farið fram frá því í nóvember 2023. Framburður brotaþola, sem var sjö ára gömul, ber þess merki að minningar hennar um atvik hafi verið óljósar og nokkuð á reiki, svo sem hvað varðar röð atvika. Þá eru ákveðnir þættir í frásögn brotaþola í ósamræmi við framburð móður hennar og stjúpföður, en þar má nefna að þau báru með ólíkum hætti um atvik þegar brotaþoli var sótt á heimili ákærða.
6. Það er ekki fyllilega skýrt hvenær brotaþoli lýsti fyrst þeirri háttsemi sem greinir í ákæru. Brotaþoli hafði verið í meðferð hjá sálfræðingi frá ágúst 2023 að frumkvæði móður og bar sálfræðingurinn, sem fyrr greinir, um að stúlkan hefði fyrst sagt sér frá atvikum í byrjun janúar 2024. Aftur á móti bera gögn málsins með sér að móðir brotaþola hafi greint sálfræðingnum í einrúmi frá þeirri háttsemi sem lýst er í ákæru í ágúst 2023 þegar meðferðin var að hefjast, en í skýrslu móður í héraði kom þó fram að brotaþoli hefði „aldrei rætt þetta við [hana]“ að öðru leyti en því að ákærði hefði verið fullur og „ruglast.“ Þá virðist brotaþoli hafa lýst háttsemi ákærða umrætt kvöld í viðtali hjá F, ráðgjafa hjá Barnavernd Reykjavíkur, í byrjun desember 2023, svo sem nánar er rakið í héraðsdómi. Vitnið greindi einnig frá því fyrir héraðsdómi að ákærði hefði í viðtali gengist við að hafa verið drukkinn og lýst eftirsjá. Hann hefði verið hissa þegar frásögn brotaþola var borin undir hann og hefði komið fram að kynferðislegur ásetningur hefði ekki búið þar að baki.
7. Við mat á áreiðanleika framburðar brotaþola verður auk framangreinds ekki fram hjá því horft að hann ber viss merki um að hún sé undir áhrifum neikvæðra viðhorfa móður í garð ákærða, einkum vegna áfengisneyslu hans, auk þess sem telja verður tiltekin atriði í frásögn hennar frá móður eða öðrum komin. Þar má nefna að brotaþoli sagði að þau ákærði hefðu ekki farið „mjög seint“ upp í rúm um kvöldið, en spurð hvernig hún vissi það vísaði brotaþoli til þess að „mamma sagði mér.“ Þá tók brotaþoli sem fyrr greinir ítrekað fram að ákærði þyrfti á hjálp að halda og vísaði til þess að hann vildi ekki hjálp frá „gömlum kerlingum“. Spurð nánar um hvers vegna ákærði þyrfti hjálp vísaði brotaþoli til þess að móðir hennar hefði sagt það. Þá svaraði brotaþoli spurningu um hvers vegna hún væri komin í Barnahús á þann veg að það væri til að fá „hjálp“ því að „sálfræðingurinn virkar ekki, mamma er búin að reyna fara til læknis og það virkar ekki og þetta er bara ein leið.“
8. Ákærði hefur frá upphafi viðurkennt að hafa neytt áfengis umrætt kvöld, sofnað og brugðist dóttur sinni að því leyti. Frásögn ákærða um að hann hafi verið sofandi þegar brotaþoli vakti hann er í samræmi við lýsingu hennar á atvikum. Ákærði hefur verið stöðugur og samkvæmur sjálfum sér um að hafa verið í svefnrofum þegar brotaþoli vakti hann, en hún hafi verið skelkuð og í uppnámi. Fær frásögn hans að þessu leyti vissa stoð í lýsingu sem móðir brotaþola hafði eftir stúlkunni þegar hún gaf skýrslu hjá lögreglu og fyrir dómi um að ákærði hefði kysst kodda áður en hann setti munn sinn yfir munn stúlkunnar.
9. Ákærði hefur eindregið hafnað því að hafa viðhaft kynferðislega háttsemi gagnvart brotaþola, þar með talið að hafa leitast við að kyssa hana með þeim hætti sem greinir í ákæru. Hefur framburður ákærða að þessu leyti verið staðfastur hjá lögreglu og fyrir dómi, auk þess sem hann lýsti atvikum með sams konar hætti í viðtali við starfsmann barnaverndar í desember 2023 eins og áður hefur verið rakið. Verður ekki séð að nokkuð sé fram komið sem sé til þess fallið að draga úr trúverðugleika framburðar ákærða að þessu leyti. Á hinn bóginn draga ákveðnir þættir og aðstæður úr sönnunargildi og áreiðanleika framburðar brotaþola um atvik umrætt kvöld, svo sem gerð hefur verið grein fyrir, og getur endursögn móður brotaþola, sálfræðings og annarra á frásögn hennar ekki breytt því.
10. Að öllu framansögðu virtu þykir lýsing brotaþola ekki fá þá stoð í gögnum málsins að nægi til þess, gegn eindreginni neitun ákærða, að sannað sé svo hafið sé yfir skynsamlegan vafa að ákærði hafi af ásetningi viðhaft þá kynferðislegu háttsemi sem lýst er í ákæru, sbr. 108. og 1. og 2. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008. Verður ákærði því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.
11. Samkvæmt 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 verður einkaréttarkröfu brotaþola vísað frá héraðsdómi.
12. Sakarkostnaður eins og hann var ákveðinn í héraðsdómi verður felldur á ríkissjóð.
13. Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins. Einkaréttarkröfu A er vísað frá héraðsdómi. Sakarkostnaður eins og hann var ákveðinn í héraði greiðist úr ríkissjóði. Áfrýjunarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Oddgeirs Einarssonar lögmanns, 1.590.300 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Sigurðar Sigurjónssonar lögmanns, 530.100 krónur.

Dómur Héraðsdóms Suðurlands 22. ágúst 2025.

I.

Mál þetta er höfðað með ákæru Héraðssaksóknara þann 6. febrúar síðastliðinn, á hendur X, kt. […], til heimilis að […], fyrir kynferðisbrot gegn barnungri dóttur sinni, A, kennitala […], með því að hafa að kvöldi 7. júlí 2023 á heimili hans að […] á […] káfað á beru innanverðu læri hennar við nárasvæði og á rassi hennar utan klæða og sett munn sinn yfir munn hennar og reynt að setja tungu sína upp í hana.

Telst þetta varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa: Af hálfu B, kt. […], fyrir hönd ólögráða dóttur hennar A, kt. […], er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða henni bætur að fjárhæð 2.950.000 krónur, auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá júlí 2023 til þess dags er mánuður er liðinn frá því að kærða var kynnt bótakrafan og dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Verði brotaþola ekki skipaður réttargæslumaður er þess krafist að ákærði verði dæmdur til að greiða lögmannskostnað brotaþola samkvæmt framlögðum málskostnaðarreikningi eða að mati dómsins og að teknu tilliti til skyldu brotaþola til að greiða virðisaukaskatt af málflutningsþóknun. Málið var þingfest 6. mars 2025. Ákærði neitar sök. Aðalmeðferð fór fram 12. júní 2025 og var málið dómtekið að henni lokinni. Var málið síðan endurflutt 12. ágúst sama ár og dómtekið á ný. Af hálfu ákæruvalds eru gerðar sömu dómkröfur og að ofan greinir. Ákærði krefst aðallega sýknu. Til vara er krafist vægustu refsingar sem lög heimila. Ákærði krefst þess að allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þ.m.t. málsvarnarlaun verjanda hans, auk 24% virðisaukaskatts af málflutningsþóknun, samkvæmt málskostnaðarreikningi sem lagður verður fram á síðari stigum. Ákærði krefst þess að einkaréttarkröfu verði vísað frá dómi, til vara sýknu en til þrautarvara verulegrar lækkunar á henni.

II.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglu barst embætti lögreglustjórans á Suðurlandi mál þetta frá lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu með bréfi dagsettu 31. janúar 2024. Meðal gagna málsins liggur samantekt af skýrslu af móður brotaþola, B, sem gaf skýrslu hjá lögreglu þann 29. janúar 2024. Liggur skýrsla hennar fyrir. Kom fram hjá vitninu að brotaþoli hefði verið hjá ákærða, föður sínum, í júlí 2023. Hafi brotaþoli hringt grátandi í vitnið og beðið hana að sækja sig. Hafi vitnið haldið á […] með kærasta sínum, C til að sækja brotaþola. Er þau voru um hálfnuð hafi brotaþoli hringt aftur, grátandi og öskrandi. Skömmu síðar hafi ákærði hringt í vitnið og sagt að þau þyrftu ekki að sækja brotaþola, hún væri í öruggu umhverfi. Skömmu síðar hafi ákærði hringt myndsímtal í vitnið úr síma brotaþola, þar sem ákærði og brotaþoli hafi sést liggja hlið við hlið á maganum og allt virst í lagi. Hafi brotaþoli þá verið hætt að gráta og sagt allt í góðu. […] síðar hafi vitnið og kærasti hennar komið að heimili ákærða. Hafi þá ákærði og brotaþoli setið úti á tröppunum, brotaþoli hlaupið til vitnisins út í bíl og látið eins og ekkert hefði gerst. Hafi brotaþoli verið með sleftauma í munnvikum og er vitnið spurði hana út í það hefði brotaþoli sagt ákærða hafa sett munninn ofan á munn hennar. Þá kom fram hjá vitninu að talsverðar breytingar hafi orðið á brotaþola eftir þetta, hún hafi kvartað undan sífelldum magaverkjum og ógleði. Þá hafi hún farið að sýna merki um kvíða. Hún hafi átt til að verða hrædd og farið að ofanda. Það hafi svo farið að bera á því að hún væri treg til að fara til ákærða, pabba síns. Hafi þetta ágerst og vitnið farið með brotaþola til sálfræðings á […]. Hafi þar komið fram að brotaþoli vildi alls ekki fara til pabba síns. Þá hafi jafnframt komið fram atriði sem bent hafi til þess að ákærði kynni að hafa brotið gegn brotaþola kynferðislega, auk þess sem drykkja hans væri vandamál og kvaðst vitnið hafa tilkynnt það til barnaverndar. Í janúar hafi brotaþoli aftur farið til sálfræðings og þá sagt frá því að ákærði hefði kysst sig þannig að tunga hans hafi farið upp í munn hennar. Brotaþoli hafi ýtt honum frá og falið sig. Þá hafi komið fram hjá vitninu að brotaþoli væri svo hrædd við pabba sinn að einhvern tímann í nóvember þegar hann hefði mætt óvænt í skóla brotaþola hefði hún kúkað á sig. Hefði kennari hennar orðið vitni að því. Þá hafi komið fram hjá vitninu að sálfræðingur hjá barnavernd Reykjavíkur, sem brotaþoli hefði rætt við og sagt frá kossinum, hefði borið það upp á ákærða og hann játað að hafa verið drukkinn og kysst brotaþola. Meðal gagna málsins er endurrit af framburði brotaþola, en hún gaf skýrslu fyrir dómi í Barnahúsi þann 6. febrúar 2024. Kvaðst brotaþoli þá hafa sagt mömmu sinni allt sem gerðist þegar pabbi hennar, ákærði, var fullur. Kvað hún hann hafa komið nálægt einkastað brotaþola, ekki inni, bara nálægt. Vísaði brotaþoli þá með hendinni á læri sitt, við nára. Nánar aðspurð kvað brotaþola þau ákærða hafa verið uppí í rúmi að hafa „kósý“. Þau hafi verið að horfa og hann sofnað. Þegar brotaþoli hafi vakið ákærða og sagst vera þreytt hafi hann verið mjög skrítinn. Hafi ákærði snert rass brotaþola, nánar tiltekið rasskinnar, knúsað brotaþola og reynt að setja munn sinn við hennar munn, eða í kringum munninn. Þá hafi ákærði reynt að setja tunguna inn í hennar munn. Þá kvað brotaþoli móður sína hafa komið að sækja sig, þótt þau, brotaþoli og ákærði hafi hringt í hana og sagt allt vera í lagi. Er nánar greint frá skýrslu brotaþola síðar. Meðal gagna málsins er samantekt af skýrslu vitnisins D, kennara brotaþola. Kemur þar fram að vitnið hafi í tvígang verið vitni að því er ákærði hafi komið í skóla brotaþola. Í annað skiptið hafi brotaþoli komið grátandi til vitnisins en í hitt skiptið hafi brotaþola verið boðið að tala við ákærða, en hún ekki viljað það. Kvað vitnið brotaþoli ekki hafa sagt henni hvað hefði komið upp á milli hennar og ákærða, en brotaþoli hefði sagt samstarfskonu vitnisins að ákærði hefði sett munn sinn yfir munn brotaþola. Meðal gagna málsins er samantekt af skýrslu vitnisins C, stjúpföður brotaþola, er kvaðst hafa farið með móður brotaþola að sækja hana umrætt sinn. Kvað hann brotaþola hafa verið hrædda og litla í sér. Þá hafi brotaþoli sagt ákærða hafa sett munn sinn yfir munn brotaþola þegar hann hafi verið að kyssa hana góða nótt og lýst því að ákærði hafi kysst hana á óeðlilegan hátt. Þá hafi brotaþoli verið hrædd við föður sinn og ekki viljað fara til hans. Þann 8. febrúar 2024 var tekin skýrsla af ákærða hjá lögreglu. Kom fram hjá ákærða að hann neitaði sök í málinu. Kvað ákærði þau feðgin, hann og brotaþola, hafa fengið sér að borða í […], hann hafi fengið sér tvo bjóra og svo lagt sig þegar þau komu heim. Hann hafi síðan vaknað við að móðir brotaþola hringdi „alveg brjáluð“ en brotaþoli hafi rétt honum símann. Kvaðst ákærði hafa verið undir léttum áhrifum áfengis og dóttir hans sennilega hrædd þar sem hún hafi orðið þess var að hann væri ölvaður. Neitaði ákærði því að hafa sett munn sinn yfir munn brotaþola. Hvað meintar snertingar við einkastaði varðar kvað ákærði að hann gæti hafa sett hönd sína yfir maga brotaþola og velti upp hvort það teldist nálægt einkastað. Vel gæti verið að hann hefði snert á henni rassinn, en það hafi þá ekki verið í annarlegum tilgangi. Kvað ákærði ekkert óviðeigandi hafa átt sér stað. Þá hafi komið fram að hálfu ákærða að um forsjárdeilu milli hans og móður brotaþola væri að ræða og barnsmóðir hans hafi tilkynnt hann til barnaverndar vegna fleiri atvika, t.d. að […]. Þá hafi ákærði það á tilfinningunni að verið sé að leggja brotaþola orð í munn, enda hafi hún ekki notað eigið orðfæri í skýrslutöku fyrir dómi í Barnahúsi. Meðal gagna málsins er greinargerð E sálfræðings er hafði brotaþola til meðferðar. Kemur þar fram að sálfræðingurinn hafi hitt brotaþola sex sinnum. Í fyrsta tíma, í ágúst 2023, hafi móðir brotaþola í einrúmi sagt vitninu að ákærði hafi einhvern tíma sett munn sinn yfir munn brotaþola og brotaþoli þá hringt í móður sína skelfingu lostinn. Í öðrum tíma hafi brotaþoli sjálf lýst því að henni líði illa hjá ákærða, hann drykki og hagaði sér skringilega. Í janúar 2024 hafi brotaþoli greint vitninu frá því að ákærði hefði verið að reyna að kyssa hana þegar hann setti munninn sinn yfir hennar munn. Þá hafi hún einnig greint frá því að ákærði hefði strokið henni ofarlega á lærinu nálægt einkastaðnum hennar og hún bent á kynfærasvæði sitt. Í febrúar hafi hún óumbeðin greint ítarlegar frá framangreindu atviki. Hafi brotaþoli þá lýst því að hún og ákærði hefðu legið saman uppi í rúmi og ákærði snert rass brotaþola í smá stund. Þá hafi ákærði oft snert hana nálægt einkastaðnum hennar þegar þau væri að horfa á sjónvarpið. Þá hafi brotaþoli rætt um áfengisvanda ákærða. Loks kemur þar fram að brotaþoli hafi lýst því að ákærði snerti hana á óviðeigandi vegu undir áhrifum sem og ekki undir áhrifum. Þá liggur frammi niðurstaða könnunar F, ráðgjafa Barnaverndar Reykjavíkur, þar sem fram kemur að ekki hafi þótt tilefni til að aðhafast frekar í málinu af hálfu barnarverndar. Er umrædd könnun reifuð nánar síðar og framburður F fyrir dómi. Ákærði hefur í greinargerð lýst atvikum og sagt frá sambandi hans og móður brotaþola. Kveður ákærði móður brotaþola hafa borið sig ósönnum sökum, einnig áður en þau atvik urðu sem tilefni er ákærunnar og einnig hafi hún dregið upp dökka mynd af atburðum þann 7. júlí 2023 umfram það sem efni eru til. Ákærði rekur hvernig umgengni við brotaþola hafi verið bæði fyrir og eftir nefndan dag allt til 1. nóvember 2023 þegar móðir hennar hafi stöðvað umgengni.

III.

Við aðalmeðferð gáfu skýrslu auk ákærða vitnin B, C, G, H, I, F og E. Var einnig við aðalmeðferð horft á vitnisburð brotaþola í Barnahúsi sem liggur fyrir í málinu auk endurritunar. Í skýrslu ákærða fyrir dómi kom fram að samband hans og dóttur hans, A, hefði verið gott og hún verið mikið hjá honum, en hann og móðir A hefðu slitið samvistum árið 2016. Hún hefði verið farin að hafa orð á því að vilja flytjast til hans á […]. Kom einnig fram hjá ákærða að A hefði yfirleitt viljað sofa í hans rúmi hjá sér. Spurður um áfengisneyslu hefði ákærði farið í meðferð árið 2008 en gert mistök þarna um sumarið 2023 þann 7. júlí og drukkið. Aftur hefði hann drukkið í nóvember eða desember sama ár en síðan ekki meir. Aðeins þetta eina skipti um sumarið hefði hann drukkið verandi með dóttur sína í umgengni. Eftir atvikið hefði samband ákærða og A verið gott og hún komið til hans aftur um tveimur vikum eftir þetta og verið hjá sér meira eða minna allt sumarið. Síðan hafi hún verið hjá honum flestar helgar eftir að skóli byrjaði. Eftir 1. nóvember hafi hún svo ekki komið til hans. Engin samskipti væru við móður A nú og hún lokaði á samskipti við sig. Umgengni hefði verið með liðsinni sýslumanns eftir þetta og gengið vel þar sem A hefði lýst söknuði. Spurður út í atvikin sem ákært er fyrir kvaðst ákærði ekki hafa haft einhverjar annarlegar hvatir til dóttur sinnar umrætt kvöld. Lýsti hann deginum hjá þeim feðginum en eftir að hún hafi komið af reiðnámskeiði hafi þau farið og fengið sér að borða, svo í sund og þá til móður ákærða. Hafi þau farið í […] eftir það, borðað þar og komið heim um kvöldið. Hann hafi fengið sér einn bjór og lagst upp í rúm. A hafi komið með spjaldtölvu sína til hans og horft á. Hann hafi síðan sofnað, en munað svo eftir að A hafi rétt honum símann þar sem móðir A hafi verið í sambandi og æst. Kvaðst ákærði hafa drukkið um 3 bjóra alls, úti og þegar heim hafi verið komið. Spurður um ölvunarástand kvaðst ákærði ekki geta svarað en hann hafi einnig verið mjög þreyttur. Hann hafi ekki verið ofurölvi en fundið fyrir áhrifum og sofnað vegna þreytu. Ekki mundi ákærði hvernig hann hefði verið klæddur eða A. Nánar um atvik svaraði ákærði spurður um hvort hann hefði kysst A á munninn að hann myndi það ekki, en hann hefði kysst hana góða nótt á munninn en ekki af annarlegum hvötum. Kvaðst ákærði aðspurður ekki muna eftir því að hafa reynt að setja tunguna upp í munn A. Hann hafi verið hálfsofandi og vitnaði til þess sem A hefði sagt fyrr að hann hefði reynt að kyssa koddann sinn en myndi ekki eftir því heldur. Ítrekaði ákærði að þau feðgin væru ekki að kyssast þótt hann hefði kysst hana góða nótt. Um frásögn A úr málsgögnum kannaðist ákærði ekki við að hafa sett munn sinn yfir hennar og reynt að setja tunguna upp í hana – hann myndi ekki eftir þessu enda verið sofandi. Kvaðst ákærði ekki muna til þess að hafa haldið fast um A þegar þau lágu í rúminu enda verið sofandi. Taldi ákærði það hafa verið þannig að hún hafi legið hægra megin við sig. Annað hvort héldi hún á spjaldtölvunni eða hann þannig að hann héldi með hægri hönd og stryki niður síðuna. Mundi ákærði ekki eftir að hafa verið með annan fótinn yfir henni. Hann hefði ekki káfað. Þótt hann strjúki hann yfir síðuna og niður á lærið væri hann ekki að káfa á henni. Þannig gæti hann lýst því þegar hún væri uppi í rúmi hjá sér þá annað hvort stryki hann síðuna niður á lærið eða hann stryki bakið. Spurður um hvort hann hefði káfað á rassi hennar gerði ákærði athugasemd við það orðalag, hann hefði væntanlega strokið yfir rassinn á henni niður en ekki káfað. Um þá frásögn A að hann hefði snert hana á beru innanverðu læri í eða við nárann og ruggað þar hendinni nálægt einkastað kvað ákærði það styðja þá lýsingu að hann hefði verið með hendina á læri A en ekki í annarlegum tilgangi. Eina sem hann vissi væri að hann stryki henni um læri, rass og lendar og bak en gerði það ekki í annarlegum tilgangi og væri ekki að reyna að nálgast hennar einkastað. Hún hafi verið vön að liggja í hálsakoti sínu og hann strokið henni um bakið, yfir rass og niður á læri. Kvaðst ákærði ekki geta skýrt af hverju A hefði sagt svona frá varðandi þetta kvöld en búið væri að leggja barninu orð í munn í tvö ár og lýsingarnar yrðu sífellt grófari eftir því sem fleiri viðtöl væru tekin. Hann hefði sýnt dómgreindarbrest með því að hafa barnið í umsjá sinni drukkinn. Eftir atvikið hefði umgengni haldið áfram, gengið vel og ekki borið á vandamálum. Stígandi hefði síðan orðið í skýrslum eftir að barnið hafi einangrast með móður sinni í um 21 mánuð. Umrætt kvöld hefði hún orðið hrædd þar sem hann hafi verið drukkinn og gert rétt með því að hringja í móður sína. Síðan hefðu þau unnið úr þessu með því að hann lofaði henni að hætta að drekka. Í framburði ákærða kom fram að A hafi átt síma og hann vissi að hún hefði hringt úr honum í móður sína þetta kvöld. Síðan rétt sér símann. Mundi ákærði ekki hvort þetta hefði verið símtal með mynd. Þegar móðir A hafi komið og sótt hana hafi þau feðgin setið úti á tröppum. Hann ræki ekki minni til að hafa verið á nærbuxunum úti enda legði hann það ekki í vana sinn. Móðir A hefði komið úr Reykjavík og þau feðgin ekki setið allan tímann á tröppunum og beðið heldur hefði hann lagt sig í rúminu og A verið í spjaldtölvunni í eldhúsinu. Neitaði ákærði frásögn móður A um slef í kringum munn sem hún hafi spurt A út í er hún hafi komið til að sækja hana. Um skýrslugjöf sína hjá lögreglu kvaðst ákærði hafa reynt að rifja upp atvikin. A hefði komið inn í rúm eftir að hafa verið með spjaldtölvuna í eldhúsinu, þau horft á mynd saman og hann sofnað. Fyrr hafi þau verið að gantast og hann sofnað aftur. Ekki myndi hann nákvæmlega hvort hann vaknaði þegar hún hafi farið og náð í símann eða eftir. Nákvæmlega hvort hann hafi verið vakandi þegar hún fór fram eða kom til baka gæti hann ekki munað. Hann hafi síðan áttað sig á alvarleika málsins en hún hafi sagst hrædd. Hann hefði verið með dóttur sína hjá sér ölvaður og það hafi verið dómgreindarbrestur – ekki inni í myndinni sé að hann hafi snert dóttur sína í kynferðislegum tilgangi og af slíku væri hann saklaus. B, móðir A, gaf skýrslu fyrir dómi. Greindi hún frá upphafi sambands hennar og ákærða en A hefði verið innan við eins árs þegar sambandinu lauk. Samskipti hennar og ákærða hefðu gengið vel fyrst eftir skilnað og A, dóttur þeirra, liðið vel í umsjá ákærða. Umgengni A við ákærða hefði átt að vera önnur hvor helgi en endað með því að hún fengi að fara til hans hverja helgi og þegar hún vildi. Um atvikin 7. júlí 2023 greindi vitnið frá að hún hefði fengið símtal frá A þar sem hún hafi verið í miklu uppnámi, grátið og verið hrædd. Hún hafi sagst hrædd við föður sinn, ákærða, og beðið um að verða sótt. Vitnið hafi brunað á […] til að sækja hana. C, þáverandi sambýlismaður hennar hafi ekið bílnum. Hún hafi síðan hringt í nokkur skipti þar sem hún hafi verið hrædd og gat vitnið einnig um myndsímtal þar sem A og ákærði hafi legið á maganum í rúminu og ákærði haldið utan um hana. Vitnið kvað C hafa verið vitni að myndsímtalinu og það verið í hátalara. A hafi þá sagt allt vera í lagi og að vitnið þyrfti ekki að koma. Vitnið hafi séð að A væri hrædd og séð ástandið á ákærða, sem einnig hafi hringt og sagt að hún þyrfti ekki að koma. Henni hafi virst sem ákærði væri drukkinn, hann verið þvoglumæltur og talið hræðslu A stafa af því. Hún hafi engu að síður hafi hún mætt og þá hafi feðginin setið úti á tröppum og A komið inn í bílinn. Fyrr hafi hún sagst vera hrædd við ákærða og sagt honum að fara frá sér en þegar í bílinn var komið hafi hún verið allt önnur, brosmild og kát en lokuð þar sem hún sat síðan á milli vitnisins og C. Það hafi slegið vitnið að þetta hefði aldrei gerst áður og A aldrei fyrr sagst hrædd við föður sinn. Vitnið kvað C ekki hafa farið út úr bílnum. Mundi vitnið ekki hvernig ákærði hafi verið klæddur né hvernig A hafi verið klædd. Í bílnum kvað vitnið hafa tekið eftir einhverju við munn og nef A og spurt hana hvað það væri. A hafi þá sagt ákærða hafa ruglast eitthvað – meira hafi hún ekki rætt þetta. Hvort vitnið hefði rætt þetta við C kvað vitnið þetta hafa verið rætt daginn eftir og hvað A hefði meint með því að ákærði hefði ruglast. Spurð um hvernær A hefði rætt þetta allt sem nú hefði komið fram við sig kvað B A aldrei hafa rætt það, en fyrir tveimur til þremur mánuðum síðan hefði þáttur í sjónvarpi minnt A á og hún sagt að hún hefði horft á þennan þátt þegar þetta gerðist. Vitnið hefði ekki viljað þrýsta á hana heldur að A kæmi til sín þegar hún treysti sér til – eina sem vitnið vissi væri það sem fram hefði komið í skýrslum sáttamanns og sérfræðinga. Vitnið greindi frá tildrögum þess að A hafi hitt sálfræðing hjá […], en borið hefði á kvíða hjá henni eftir þriggja eða fjögurra ára aldur. Eftir atvikið hefði hún og ákærði tekið eftir vanlíðan hjá A, meðal annars hræðslu, og hefðu þau haft áhyggjur af því. Hún hefði sjaldnar viljað fara til föður síns. Hún hefði síðan fengið tíma í ágúst og síðan í nóvember. Í fyrstu tveimur tímunum hjá sálfræðingnum hefði komið fram að A ætti erfitt með að vera ein en vitnið hefði verið í þeim viðtalstímum með henni. Þann 3. nóvember hafi hún sagt að hún vildi ekki hitta ákærða. Hún hefði rætt að hann hefði verið undir áhrifum en ekki rætt það meir. Kvað vitnið það hafa verið ekki fyrr en 2. janúar 2024 að A hefði sagt E hjá […] hvað hefði gerst. Málið hefði síðan farið til barnaverndaryfirvalda fyrir tilstuðlan sálfræðings og læknis sem komið hefði að málum. Þegar A hafi ekki viljað hitta föður sinn í byrjun nóvember hafi vitnið þegið ráð sérfræðinga. Forsjárdeila hennar og ákærða hafi síðan byrjað um miðjan þann mánuð. Vitnið lýsti dóttur sinni sem glaðlegu barni, opnu og kláru áður en nú væri hún reið og lítil í sér. Lýsti vitnið síðan að A hefði hitt sérfræðinga, en hún væri enn í þörf fyrir faglega aðstoð og tvisvar hafa þurft að sækja bráðamóttöku barna og nefndi áfallastreituröskun. Spurð um nótur í málsgögnum kvað vitnið það rétt að hafa sagt sálfræðingnum E frá að ákærði hafi verið […], en hún hafi haft þetta eftir A. Kom einnig fram að vitnið teldi ákærða hafa verið á móti því að A hitti nefndan sálfræðing þótt þau væru sammála um að A þyrfti aðstoð. Vitnið var spurt út í skýrslugjöf hjá lögreglu þar sem hún hafi haft eftir A, spurð um það sem væri eins og þornað slef í kringum munn, að pabbi sinn hefði sett munn sinn yfir hennar. Mundi vitnið þetta ekki fyrir dómi en A hefði sagt hann ruglast en mundi ekki hvort A hefði sagt þetta í bílnum eða seinna. Hún hefði ekki lýst þessu sem kossi á þessum tímapunkti. Eina sem A hefði rætt við sig væri um hræðsluna, hún hefði ætlað að hringja í lögreglu en verið hrædd um að faðir sinn yrði handtekinn og hún þyrfti að bíða ein í húsinu eftir vitninu. Í skýrslu C kom fram að hann hefði verið stjúpfaðir A í eitt og hálft ár og búið á heimilinu með henni, en ákærða þekkti hann ekki. Spurður út í atvikin 7. júlí 2023 kvað vitnið muna eftir símtali B og A þar sem A hafi verið grátandi og stressuð en vitnið hafi ekki vitað af hverju, en hún hafi beðið um að verða sótt. Hann hafi ekið […] með B og að þær mæðgur hefðu eitthvað rætt í síma á leiðinni að sig minnti. Mundi vitnið ekki eftir að B hefði talað við ákærða á leiðinni. Um hvað þeim mæðgum hefði farið á milli í síma mundi vitnið ekki nema að A hafi verið hrædd að hann hélt og hvort ákærði hefði verið drukkinn. Var vitnið ekki viss um hvað hefði farið fram. Þegar þau hafi komið að heimili ákærða hefði hann ekki farið úr bílnum en minnti að ákærði hafi setið fyrir utan húsið. Vitnið gat ekki sagt um hvað hefði farið fram á milli mæðgnanna í bílnum eftir að A hafi verið þar komin, vitnið hefði ekki verið inni í þeim umræðum. Mundi vitnið þó eftir að hafa rætt við B eftir að heim var komið um þetta en ekkert rætt við A, hann hefði bara fengið hlið móðurinnar hvort sem sönn væri eða ekki. Mundi vitnið annars lítið eftir þessum atvikum. Spurður út í skýrslugjöf hjá lögreglu um að A hefði lýst því að ákærði hefði kysst hana á óeðlilegan hátt og sett munn sinn yfir hennar kvað vitnið það geta hafa verið, en þetta væri bara það sem B hefði sagt – ekkert sem vitnið hefði beint frá A. Móðir ákærða, G, kvað samband sitt við sonardóttur sína A alltaf hafa verið náið og hún hefði verið virk í umgengni hennar við föður sinn. Kvað vitnið aldrei hafa orðið vör við að ákærði væri undir áhrifum áfengis þegar A var hjá honum og A aldrei talað um drykkju hans. Greindi vitnið frá að A hefði verið mikið hjá ákærða, alltaf aðra hvora helgi og stundum hverja helgi en þetta sumar 2023 hefði hún verið mikið hjá honum, einnig fram til þess að skólinn hafi byrjað í ágúst og eftir það í september og október. Eftir að umgengnin hafi hætt hafi hún reynt að hafa samband við A, en með litlum árangri. Um atvikin 7. júlí 2023 kvað vitnið ákærða hafa hringt í sig þegar B hafi verið búin að sækja A. Hann hafi sagst hafa sofnað og vaknað við að A hafi talað hátt við móður sína í síma, hann síðan róað A og þau farið aftur að horfa á mynd. Hann hefði greint frá myndsímtali og komu B en þau hafi tekið á móti henni sitjandi úti á tröppunum. A hafi verið ósátt við að fara þar sem hana hafi langað á […]. Kvað vitnið ekki hafa heyrt á mæli ákærða er hann hringdi að hann væri drukkinn. Vitnið greindi frá aðkomu sinni að umgengni eftir að deila hófst fyrir sýslumanni og að hún hafi farið með ákærða til að hitta A. Fyrir dóm komu einnig H, bróðir ákærða og I faðir vinkonu A. Er að mati dómsins ekki ástæða til að rekja þá framburði sérstaklega. F, ráðgjafi hjá Barnavernd Reykjavíkur, gaf skýrslu þar sem hún greindi frá að hafa fengið mál A í kjölfar tilkynningar sem í fyrstu hafi verið óljós um hvað gerst hefði. Hún hefði hitt móðurina, ákærða og A. Niðurstaðan þá hefði verið að A fengi sálfræðiaðstoð en ekki talin þörf á áfallameðferð í Barnahúsi. Vitnið greindi frá að í viðtali við A hefði hún lýst öryggisleysi í samskiptum við ákærða en drykkja hans væri að valda henni áhyggjum. Hún hafi lýst atvikinu þar sem hún hafi verið hjá honum drukknum, hann reynt að kyssa hana og sett munn sinn yfir hennar munn. Hafi hún þá orðið hrædd og hringt í móður sína. Þessu hafi A lýst í byrjun desember 2023. Vitnið greindi einnig frá að í samtali við ákærða hefði hann gengist við því að hafa verið drukkinn og með því ekki sett A í góða stöðu. Hann hefði lýst eftirsjá en skýrt komið fram að aldrei hefði verið kynferðislegur ásetningur til staðar. Vitnið staðfesti aðkomu sína um það sem getið er um í gögnum málsins um niðurstöðu könnunar Barnaverndar Reykjavíkur frá 15. febrúar 2024. Staðfesti hún einnig að í samtali við ákærða 4. desember 2023 hafi hann verið hissa þegar borin hafi verið undir hann frásögn A um að hann hefði sett munn sinn yfir hennar munn, hann hafi sagst hafa verið drukkinn en tryði því ekki að þetta hefði gerst. Þá staðfesti vitnið einnig frásögn í könnuninni um það sem haft var eftir móður A. Staðfesti vitnið einnig að hún hefði beðið móður A að nota ekki orðin kynferðisleg misnotkun við A en vitnið hafi talið móðurina hafa ýjað að slíkri orðnotkun. Þá staðfesti vitnið þar sem fram kemur um viðbrögð ákærða í viðtali um að hann hafi kysst A, en vitnið skýrði afstöðu hans fremur á þá lund að hann væri að staðfesta upplifun A. E sálfræðingur kvaðst fyrir dómi hafa haft A til meðferðar og hitt hana níu sinnum frá ágústmánuði 2023, en tilefni þess hafi verið beiðni móður A vegna kvíða, meðvirkni og þess sem A hefði gengið í gegnum mánuðina áður. Skýrði vitnið samantekt sína sem fyrir liggur í málinu og hvernig viðtölum hefði verið háttað við A og foreldra hennar. Taldi vitnið fyrstu tilkynningu sína til barnaverndar hafa verið í byrun ágúst 2023. Tilefnið hafi verið að móðir A hafi greint frá því að ákærði ætti við drykkjuvanda að stríða og að stúlkan hefði hringt í móður sína fyrir þremur vikum þegar hún hafi gist hjá ákærða og verið skelfingu lostin. Aftur eða í byrjun janúar 2024 hefði hún tilkynnt mál A til barnaverndar eftir að A hefði greint frá að hún hræddist að fara til ákærða, hann drykki og hegðaði sér skringilega. Mundi vitnið ekki hvort móðir A hefði verið viðstödd þegar þetta hafi komið fram. Minnti vitnið þó að viðtölin hefðu almennt verið með þeim mæðgum saman. Aðspurt kvað vitnið ekki hafa rætt við ákærða eða aðra í fjölskyldunni. Varðandi skrif í vottorði vitnisins um óviðeigandi hegðun ákærða kom fram að A hefði sagt frá að hann hafi verið að kyssa sig og sett munn sinn yfir munn hennar. Þá hefði A talað um snertingu nálægt einkastað sinum. Var vitnið einnig innt eftir því sem haft er eftir því í niðurstöðum könnunar barnaverndar um að brotaþoli hafi sagt frá í janúar 2024 að ákærði hafi kysst hana með því að reyna að setja tungu sína upp í hana. Staðfesti vitnið þessa frásögn. Taldi vitnið aðspurt að móðir A hefði líklegast ekki verið viðstödd þegar þetta hafi komið fram, en framburður vitnisins um þetta er ekki skýr. Í framburði vitnisins kom fram vafi um hvort A hefði hitt það 16. ágúst en í gögnum komi fram að tími sá hafi verið afbókaður. Kvað vitnið líklegast að annar tími hefði verið bókaður í staðinn og þá í byrjun nóvember 2023.

IV.

Ákærða er í máli þessu gefin að sök kynferðisbrot gegn dóttur sinni þann 7. júlí 2023 með því að hafa þá káfað á beru innanverðu læri hennar við nárasvæði og á rassi hennar utan klæða og sett munn sinn yfir munn hennar og reynt að setja tungu sína upp í hana. Ákærði hefur neitað sök. Í greinargerð ákærða er því meðal annars borið við að framburður brotaþola í Barnahúsi sé af ýmsum ástæðum óáreiðanlegur, undir áhrifum móður sem eigi í forsjárdeilu við ákærða og að langur tími hafi liðið frá ætluðum brotum uns barnið gaf skýrslu. Framburðurinn hafi getað spillst á þessum sjö mánuðum sem frá liðu og barnið á þessum tíma ítrekað rætt við aðra, en verið haldið frá ákærða. Þá sé framburður móðurinnar einnig ótrúverðugur í ýmsum atriðum. Bendir ákærði einnig á að innbyrðis ósamræmi sé í framburði brotaþola um veigamikil atriði, t.d. rás atburða, árstíma og þá segist barnið ekki muna atriði eins og klæðnað sem bendi til að kynferðisbrot hafi ekki átt sér stað. Um áhrif móður brotaþola bendir ákærði á ýmiss atriði sem fram komi frásögn brotaþola, þ. á m. að barnið beri móður sína fyrir ýmsum staðreyndum málsins. Þá hafi lýsingar brotaþola stigmagnast með tímanum, breyst og ný atriði bæst við. Ákærði hefur einnig neitað því að nokkur ásetningur hafi staðið til þess að brjóta gegn dóttur sinni kynferðislega umrætt kvöld en ákærði lýsti því í skýrslu fyrir dómi hvernig hann væri vanur að halda utan um dóttur sína ef þau lágu saman í rúminu að horfa á myndir. Komi einnig fram að fyrstu frásagnir af því að hann hafi sett munn sinn yfir munn brotaþola séu að hann hafi ruglast. Eins og fyrr greinir gaf brotaþoli skýrslu í Barnahúsi 6. febrúar 2024. Greindi stúlkan frá því að hafa sagt móður sinni og sálfræðingi frá öllu sem gerðist þegar ákærði hefði verið fullur. Hún hefði sagt þegar hann hefði komið nálægt einkastað sínum „en hann var ekki inni hann var bara nálægt“. Lýsti hún síðan að hann hefði sagt að hringja ekki í mömmu hennar en hún hefði samt hringt, hann sagt allt í lagi og hún hafi hringt í mömmu á facetime og sagt allt vera í lagi en hún samt komið. Endurtók hún að hafa sagt móður sinni að ákærði hefði komið nálægt einkastaðnum eins og hún lýsti við skýrslutökuna. Er hér líklegast átt við að hún hafi sagt móður sinni þetta síðar en ekki í símtölum umrætt kvöld. Lýsti brotaþoli að ákærði hefði fengið sér bjóra og ákærði verið skrýtin, hún hafi þurft að fela sig til að hringja í móður sína. Greindi stúlkan frá því að ákærði hefði líka snert rasskinnarnar og verið að knúsa sig, sett munninn sinn í kringum munninn hennar og reynt að setja tunguna inn. Þegar hún hafi komið í bíl móður sinnar hafi verið slef út um allt í munninum. Lýsti hún því hvernig ákærði hefði verið skrýtinn og gert skrýtna hluti eins og að snerta einkastaðinn, setja munn sinn í sinn munn og snerta rass. Aðspurð kvað hún það hafa verið nálægt einkastað. Klæðnaði sínum lýsti hún þannig að hún hefði annað hvort verið í kjól eða nærbuxum og bol. Lýsti brotaþoli því hvernig hún teldi ákærða hafa snert sig á læri. Brotaþoli lýsti því hvernig ákærði hefði reynt að setja tunguna inn í en hún hefði lokað munninum þannig að hann hefði ekki komist inn í munninn – tungan hans hefði farið í hring og hann reynt að ýta henni inn í sinn munn. Þetta hefði gerst einu sinni. Lýsti stúlkan einnig að ákærði hefði haldið sér fast og hún reynt að losa sig. Spurð um hvernig hún hefði legið í rúminu voru svör hennar ekki skýr um hvort hún hefði setið eða legið en hún hefði reynt að rugga sér til að komast frá og náð að fara fram. Þegar hann hefði snert hana nálægt einkastað hafi hún legið á bakinu og svo á maganum. Hvenær þau hefðu farið upp í rúm hafi það ekki verið mjög seint og hvernig hún vissi það kvað hún móður sína hafa sagt sér það – klukkan hafi ekki verið orðin tólf. Þau hafi verið búin að liggja í rúminu í fjórar til sex mínútur þegar það hafi gerst og þá verið að horfa á Netflix. Þau hafi verið búin að horfa á um fimm þætti. Nánar spurð kvað brotaþoli hafa vakið föður sinn og hann þá verið skrýtinn og þá hafi hann snert hana og reynt að setja munn sinn yfir munn hennar. Kvaðst brotaþoli hafa fundið hendi sem hreyfði „eitthvað svona ruggandi“, en mundi ekki snertinguna enda langt síðan og ekki hvort það hafi verið fast. Spurð um hvort snertingin hafi verið innan fata eða utan kvað brotaþoli það hafa verið utan. Hann hefði snert rassinn á eftir einkastaðnum þetta sama kvöld og það hafi verið fyrir utan nærbuxurnar. Kvaðst brotaþoli hafa reynt að ýta ákærða svo að hann vaknaði því hún hafi verið smá hrædd. Spurð um ástæður þess að hún hafi verið hrædd kvaðst brotaþoli sig dreyma margar martraðir og að hún væri bara […] ára. Nánar spurð um hvernig þau lágu í rúminu kvað brotaþoli ákærða hafa verið „haldandi yfir“ með fætinum, þ.e. sinn fót yfir hennar og að ákærði hafi legið hliðinni. Um hvenær hún hafi fært sig af bakinu yfir á magann svaraði brotaþoli því að hann hefði þá hætt að halda yfir sig og snúið sér í hina áttina og hún snúist hinum megin – hún hafi snúið sér á magann því henni hafi verið illt í bakinu og hann þá snúið sér líka. Spurð um röð þessara atvika kvað brotaþoli ákærða hafa sett munn sinn yfir sinn munn áður en að hann hafi snert einkastaðina, en virtist svo reyna að leiðrétt það, en sagði hann síðan hafa farið með munninn fyrst og svo snert einkastaðina – síðast hefði hann snert rassinn. Hún hafi legið á maganum þegar hann hafi snert rassinn. Þegar hún hafi farið úr rúminu hafi ákærði verið þar áfram og ekki getað staðið upp vegna verkja í fótum. Greindi brotaþoli síðan frá tveimur símtölum við móður sína, þau hafi sagt allt vera í lagi en móðir hennar samt komið. Brotaþoli hafi samt verið áfram hrædd áður en móðir hennar kom. Spurð um hvernær árs þetta hefði gerst kvaðst brotaþoli halda að þetta hafi verið í ágústmánuði og hún byrjuð í skóla. Framburður brotaþola er nokkuð annar en ákærða og móður um hvernig komu móðurinnar bar að en brotaþoli kveður móðurina hafa bankað á dyr og þau feðgin hafa farið til dyra. Brotaþoli skýrði síðan frá kvíðaköstum eins og hún nefndi vegna hræðslu en að hún hefði farið oft til ákærða eftir þessi atvik. Síðan hafi hún ekki fengið að fara til hans enda vildi hann ekki hjálp þiggja – hann yrði að fá hjálp áður en hún hitti hann aftur. Móðir brotaþola hefur borið um hjá lögreglu að brotþoli hafi í byrjun janúar 2024 greint sálfræðingnum E frá því að ákærði hafi tekið utan um kodda og kysst hann en síðan sett tungu sína upp í munn brotaþola. Brotaþoli hafi ýtt ákærða frá og hann sagt henni að hringja ekki í móður sína. Hefur móðir brotaþola sem fyrr segir borið um vitneskju sína um þessi atvik og þegar hún og C, fyrrum sambýlismaður og stjúpfaðir brotaþola, komu að heimili ákærða umrætt kvöld í júlí 2023. Í skýrslu hans fyrir dómi mundi hann ekki eftir að brotaþoli hefði rætt um að ákærði hefði sett munn sinn yfir munn brotaþola þegar hann hafi kysst hana góða nótt, né að A hefði lýst ölvun ákærða og að hann hefði kysst hana á óeðlilegan hátt. Bar C fyrir dómi að þessi frásögn í skýrslu hjá lögreglu hefði komið frá móður brotaþola en ekki brotaþola sjálfri. Í greinargerð E, sálfræðings til lögreglu frá 13. febrúar 2024 kveður hún brotaþola hafa komið til sín sex sinnum á tímabilinu frá 3. ágúst 2023 til 2. febrúar 2024, upprunalega vegna kvíða fyrir beiðni móður og þess að mikið hafi gengið á mánuðina á undan. Móðir brotaþola hafi nefnt í einrúmi með E að ákærði hafi einhvern tíma sett munn sinn yfir munn brotaþola þegar hún var með honum og brotaþoli þá hringt skelfingu lostin í sig. Þá greinir E frá því að þann 2. janúar 2024 hafi brotaþoli sagt frá að ákærði hafi reynt að kyssa sig þegar hann hafi sett munn sinn yfir hennar munn og einnig strokið sér ofarlega á lærinu nálægt einkastað og bent á kynfærasvæði. Næst þann 2. febrúar hafi hún óumbeðin sagt ítarlegar frá, hann hafi snert rassinn á sér í smá stund en þessar snertingar eigi sér stað þegar þau horfi á sjónvarpið. Fyrr er getið skýrslu E fyrir dómi þar sem hún staðfesti í meginatriðum frásögn brotaþola en fram kom einnig að tími hjá henni 16. ágúst hefði verið afbókaður. Fyrr er greint frá niðurstöðu könnunar Barnaverndar Reykjavíkur en þar er sagt frá tilkynningu frá 6. nóvember 2023 um að brotaþoli hafi greint sálfræðingi frá að hún væri hrædd við að fara til ákærða sem drykki marga bjóra og hegðaði sér einkennilega. Þá hafi komið tilkynning frá heilsugæslu 7. nóvember sama ár þar sem fram kæmi að móðir brotaþola hefði sagt frá símtali þar sem ákærði hefði verið drukkinn, móðirin hafi sótt brotaþola og tekið eftir þurrkuðu slefi framan í stúlkunni og móðir ekki getað útilokað að stúlkan hafi orðið fyrir kynferðislegu ofbeldi af hálfu föður. Þá kemur fram að ákærði hefði verið til viðtals hjá barnaverndinni 23. nóvember 2023 og viðurkennt að hafa verið ofurölvi og þannig brugðist brotaþola umrætt kvöld en aldrei beitt stúlkuna ofbeldi. Er einnig greint frá viðtali við móður stuttu síðar. Þann 4. desember hafi ráðgjafi barnaverndar og sálfræðingur þar farið í skóla stúlkunnar til að ræða við hana. Hafi hún sagst einu sinni hafa gist hjá föður í hans rúmi, hann orðið skrýtinn og hún mjög hrædd við hann. Hann hafi svo sett munn sinn yfir munn hennar. Hún hafi sagt hann oft skrýtinn þegar hann væri fullur og gæti alveg ruglast. Hún hafi tekið skýrt fram að enginn hafi beðið hana um að fara úr fötunum eða snert hennar einkastaði. Ráðgjafinn og sálfræðingurinn hafi svo talað við móður og greint frá því að stúlkan hafi sagt frá þessu með munn yfir munn. Hringt hafi verið í ákærða og honum verið mjög brugðið við þessar upplýsingar og hann hefði ekki trúað að þetta hefði getað gerst. Þá er í niðurstöðu könnunar barnaverndar sagt frá tölvupósti lögmanns móðurinnar að vilji stæði til að málið færi í lögreglurannsókn. Þá kemur fram hjá Barnavernd að 4. janúar hafi borist tilkynning frá sálfræðingi hjá […] að stúlkan hafi lýst atvikum nánar sem hafi átt sér stað umrætt kvöld, lýst óviðeigandi kossum föður síns með því að hann hafi sett munn sinn yfir munn hennar og reynt að setja tunguna inn. Einnig hafi verið lýst strokum ofarlega á læri nálægt kynfærasvæði. Stúlkan hafi samkvæmt tilkynningunni verið skýr í frásögn. F, ráðgjafi hjá Barnavernd Reykjavíkur gaf skýrslu fyrir dómi og fór yfir einstök atriði í niðurstöðu könnunarinnar eins og fyrr er getið sem E staðfesti fyrir sitt leyti einnig um lýsingu brotaþola. Ekki er fyllilega ljóst hvenær brotaþoli nefndi við móður sína að ákærði hefði sett munn sinn yfir munn brotaþola og gætir nokkurs ósamræmis í framburði móðurinnar fyrir lögreglu og fyrir dómi um það. Um hvort brotaþoli nefndi þetta við móður sína þegar hún sótti brotaþola á […] kvöldið 7. júlí 2023 er ekki fyllilega ljóst og framburður C, þáverandi sambýlismanns móðurinnar, fyrir dómi er annar um þetta en hann gaf í skýrslutöku hjá lögreglu. Liggur fyrir að í bréfi […]frá 7. nóvember 2023 er haft eftir móður að brotaþoli hafi lýst því að ákærði hafi sett munn sinn yfir munn sinn og nef. Þá greindi brotaþoli sálfræðingi ítarlega frá atvikum í ársbyrjun 2024. Að mati dómsins er ljóst að framburður brotaþola í Barnahúsi um þetta atvik er trúverðugur og hafði verið lýst í annarra eyru fyrr eða hjá sálfræðingi nokkru áður en hún gaf skýrslu í Barnahúsi. Kom fram hjá brotaþola að hún hefði sagt móður sinni og sálfræðingi hvað gerst hefði þegar ákærði var fullur. Er að mati dómsins ljóst að brotaþoli varð fyrir áfalli er hún var hjá ákærða umrætt kvöld sem varð til þess að hún hringdi í móður sína, hrædd og grátandi. Er ljóst að mati dómsins að brotaþoli upplifði háttsemi ákærða um að hafa sett munn sinn yfir hennar ekki sem eðlilegan koss foreldris. Telst sannað að mati dómsins að ákærði hafi sett munn sinn yfir munn brotaþola á óviðeigandi hátt og er ekki ástæða til að draga í efa framburð brotaþola að hann hafi reynt að setja tungu sína inn fyrir varir brotaþola og tungan farið í hring. Er ekkert sérstakt komið fram að mati dómsins sem bendir til að framburður þessi sérstaklega sé uppspuni eða að fyrirlagi móður brotaþola. Svefndrungi eða ölvun leysir ákærða ekki undan refsiábyrgð og er framburður ákærða um að hann kunni að hafa verið sofandi ekki skýr fyrir lögreglu eða fyrir dómi. Hefur ákærði með þessari háttsemi seinni unnið sér til refsingar samkvæmt 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærða er einnig gefið að sök að hafa káfað á beru innanverðu læri brotaþola við nárasvæði og á rassi hennar utan klæða þetta sama kvöld 7. júlí 2023. Ákærði hefur borið við minnisleysi um þessi atvik nákvæmlega en þó lýst því hvernig hann hafi verið vanur að strjúka brotaþola er þau hafi legið í rúminu og horft á myndir. Framburður ákærða um að hann kunni að hafa strokið brotaþola niður með síðu, yfir rass og niður á læri getur samrýmst að nokkru frásögn brotaþola sjálfrar en í framburði hennar lýsir hún snertingu yfir læri sitt og inn að nárasvæði. Í skýrslu af brotaþola í Barnahúsi lýsir hún hvar ákærði hafi snert hana nálægt einkastað en þar á hún við kynfærasvæði. Af framburðinum verður einnig ráðið að þetta hafi komið til um það leyti er hún hafi vakið ákærða þannig að hann kunni að hafa verið milli svefns og vöku þótt svefndrungi eða ölvun leysi ákærða ekki undan refsiábyrgð eins og fyrr segir. Um röð þessara atvika sem brotaþoli lýsir er framburður hennar hins vegar ekki nægjanlega skýr að mati dómsins. Virðist brotaþoli ekki muna nákvæmlega hvernig hún var klædd í kjól eða bol og nærbuxum, en lýsir þó fremur bol og nærbuxum af ákveðinni tegund. Lýsir brotaþoli þessu atviki með því að setja hönd sína ofarlega á læri sitt við nára en ekki alveg á því innanverðu. Lýsir brotaþoli því aftur og þá með hönd frekar á framanverðu læri. Þá kemur fram í framburði brotaþola að þessi snerting hafi verið utan við fötin en ekki innan. Lýsingar brotaþola á því hvort og hvernig hönd ákærða hafi hreyfst og hvar á lærinu eru ekki greinilegar en hún sagði höndina hafa ruggað en mundi ekki hvernig snertingin var. Þá skortir á að rannsakað hafi verið nánar hvers konar nærbuxum brotaþoli kunni að hafa klæðst, en í skýrslugjöf í Barnahúsi lýsti hún tegund buxnanna. Nýtur heldur ekki við úr rannsókn lögreglu mynda eða uppdrátta af þeim vistarverum þar sem atvik hafi átt sér stað sem varpað hefðu betra ljósi á framburði. Lýsingar brotaþola á því að ákærði hafi snert rass hennar eru óljósar og miðað við lýsingar á því hvernig þau lágu í rúminu er ekki unnt að útiloka að snerting sú sem hún lýsir hafa komið til af ástæðum eins og þeim að fótur hans hafi komið við rass brotaþola eða einhver snerting hafi komið til fyrir slysni þar sem þau lágu. Að mati dómsins er samkvæmt framansögðu varhugavert að telja sannað, sbr. 108. gr. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að ákærði hafi haft ásetning til að snerta brotaþola á læri við nárasvæði eða rassi á þann hátt að varði við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga. Verður ákærði því ekki sakfelldur fyrir þau ákæruatriði. Brot ákærða gegn 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga samkvæmt framasögðu var drýgt gagnvart barnungri dóttur hans sem til refsiþyngingar horfir samkvæmt 5. mgr. 202. gr. laganna. Á hinn bóginn hefur ákærði að mati dómsins reynt að upplýsa málið í framburði sínum fyrir dómi og sýnt skilning á framburði brotaþola að miklu leyti. Ákærði hefur ekki gerst brotlegur við refsilög samkvæmt sakavottorði sem fyrir liggur. Verður ákærða gert að sæta fangelsi í 3 mánuði. Rannsókn málsins dróst nokkuð af ástæðum sem ákærða verður ekki kennt um en ár leið frá skýrslu af brotaþola í Barnahúsi uns ákæra var gefin út. Þykir rétt að fresta fullnustu refsingarinnar, haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga í tvö ár frá uppkvaðningu dómsins. Af hálfu brotaþola hefur verið sett fram bótakrafa að fjárhæð 2.950.000 krónur, en hún samanstendur af kröfum um bætur fyrir miska að fjárhæð 2.500.000 krónur og fyrir fjártjón að fjárhæð 450.000 krónur. Á skortir að bótakröfu vegna miska fylgi sérfræðileg gögn eða vottorð um afleiðingar brots ákærða á brotaþola. Hins vegar er ljóst að mati dómsins að brotaþoli hefur orðið fyrir miska samkvæmt b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og verður ákærða verður gert að greiða brotaþola miskabætur hæfilegar teljast 700.000 krónur með vöxtum og dráttarvöxtum eins og greinir í dómsorði. Krafa um bætur fyrir fjártjón vegna sjúkrakostnaðar eða annars fjártjóns er að mati dómsins ekki studd haldbærum gögnum um beinan sjúkrakostnað eða kostnað við sérstaka meðferð sem afleiðingu þeirrar háttsemi sem ákærði er sakfelldur fyrir og er hún að auki vanreifuð. Verður þeim lið í bótakröfu brotaþola vísað frá dómi. Ákærða verður gert að greiða helming alls sakarkostnaðar, sbr. 235. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt yfirliti saksóknara er kostnaður vegna lögreglurannsóknar 58.750 krónur. Þóknun skipaðs verjanda ákærða, Oddgeirs Einarssonar, lögmanns, nemur 3.272.670 krónum að meðtöldum virðisaukaskatti og aksturskostnaður 50.760 krónur. Þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Þórdísar Ólafar Viðarsdóttur nemur 1.523.340 krónum að meðtöldum virðisaukaskatti og aksturskostnaður 16.920 krónur Einar Karl Hallvarðsson héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í 3 mánuði en fresta skal fullnustu refsingarinnar og skal hún falla niður að tveimur árum liðnum frá uppkvaðningu dóms þessa haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Ákærði greiði A 700.000 krónur með vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 1. ágúst 2023 til 8. mars 2024, en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Kröfu A að fjárhæð 450.000 krónum með tilgreindum vöxtum fyrir fjártjón er vísað frá dómi. Ákærði greiði helming málsvarnarlauna og kostnaðs skipaðs verjanda síns, Oddgeirs Einarssonar lögmanns, sem í heild nemur 3.272.670 krónum auk aksturskostnaðar að fjárhæð 50.760 krónur. Ákærði greiði einnig helming þóknunar og kostnaðs réttargæslumanns brotaþola, Þórdísar Ólafar Viðarsdóttur, lögmanns, sem í heild nema 1.523.340 krónum auk aksturskostnaðar að fjárhæð 16.920 krónur. Þá greiði ákærði 29.375 krónur í annan sakarkostnað. Að öðru leyti greiðist sakarkostnaður úr ríkissjóði.