Dómstólaleit

X var ákærður fyrir brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við A þar sem hún lá sofandi í rúmi og notfært sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga. Með hinum áfrýjaða dómi var X sakfelldur samkvæmt ákæru. Í dómi Landsréttar kom fram að X hefði staðfastlega neitað sök í málinu og skýrt svo frá að hann hefði haft samræði við A umrætt skipti en að það hafi verið með samþykki hennar en að hún hafi verið vakandi. Taldi Landsréttur að framburður X hefði í öllum meginatriðum verið stöðugur og að nánar tilgreindir hnökrar á honum væru ekki þess eðlis að draga úr trúverðugleika hans. Þá var ekki talið að Snapchat skilaboð sem X sendi A gætu falið í sér viðurkenningu X á að hafa brotið gegn A með þeim hætti sem í ákæru greindi. Því taldi Landsréttur að framburður A fengi ekki þá stoð í öðrum gögnum málsins að hann nægði, gegn eindreginni neitun ákærða, til að fella á hann sök. Að þessu virtu var ekki talið að ákæruvaldinu hefði tekist að sanna svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, sbr. 108. og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að X hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru. Var X því sýknaður af kröfu ákæruvaldsins og einkaréttarkröfu A vísað frá dómi.

X var í ákæru gefið að sök kynferðisbrot gegn dóttur sinni með nánar tilgreindri háttsemi. Var brotið talið varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af öðrum sakargiftum en þeim að hafa sett munn sinn yfir munn A og reynt að setja tunguna upp í hana og var fyrir Landsrétti eingöngu til endurskoðunar sú háttsemi sem sakfellt var fyrir í héraði. Í dómi Landsréttar kom fram að X yrði ekki sakfelldur fyrir brot samkvæmt ákæru nema fyrir lægi sönnun um ásetning hans til þess að viðhafa háttsemi gagnvart A sem væri kynferðislegs eðlis. Vísað var til þess að X hefði eindregið hafnað því að hafa viðhaft kynferðislega háttsemi gagnvart A og hefði framburður hans verið staðfastur hjá lögreglu og fyrir dómi. Ekkert væri fram komið sem væri til þess fallið að draga úr trúverðugleika framburðar hans að þessu leyti. Á hinn bóginn drægju ákveðnir þættir og aðstæður úr sönnunargildi og áreiðanleika framburðar A um atvik umrætt kvöld og gæti endursögn móður A, sálfræðings og annarra á frásögn hennar ekki breytt því. Að öllu virtu þótti lýsing A ekki fá þá stoð í gögnum málsins að nægði til þess, gegn eindreginni neitun X, að sannað væri svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa að hann hefði af ásetningi viðhaft þá kynferðislegu háttsemi sem lýst væri í ákæru. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

X var sakfelldur fyrir nauðgun og kynferðisbrot gegn barni með því að hafa, án samþykkis og með því að beita ólögmætri nauðung, haft samræði við B, sem þá var 13 ára. Þá var X sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni með því að hafa í nokkur skipti á um sex mánaða tímabili áreitt A kynferðislega með því að þukla að minnsta kosti þrisvar sinnum á brjóstum A innanklæða og reyna í tvígang að færa hönd að kynfærum hennar, rasskellt hana einu sinni og sagt að hún væri með flottan rass. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X hefði gerst sekur um kynferðisbrot gegn tveimur stúlkum á barnsaldri. Brot hans væru alvarleg og beindust að mikilsverðum hagsmunum. X væri ungur að árum en ætti sér ekki málsbætur að öðru leyti. Var refsing hans ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Þá var X gert að greiða A 1.200.000 króna miskabætur og B 2.000.000 króna. Þar sem upplýst var að þær hefðu þegar fengið þær fjárhæðir að fullu greiddar úr ríkissjóði voru ekki efni til að verða við kröfu þeirra um hærri miskabætur og var X því sýknaður af kröfum um greiðslu hærri miskabóta.

Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir brot gegn 1. og 2. mgr. 199. gr. a og 233. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa birt færslu á Facebook-síðu sinni með hótun um að birta myndefni af A, barnsmóður sinni og fyrrum sambýliskonu, á nánar tilgreindri vefsíðu og með því að hafa þann sama dag birt fimm kynferðislegar myndir af henni sem hafi sýnt nekt hennar, ásamt texta, á samskiptaforritinu Facebook. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki léki vafi á að allar myndirnar væru þess eðlis að falla undir 1. mgr. 199. gr. a. almennra hegningarlaga. Þá var einnig staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að í birtingu fyrstu myndarinnar, ásamt texta, hafi falist hótun um að birta nektarmynd af brotaþola á nánar tilgreindri vefsíðu og um heimfærslu brotsins til 2. mgr., sbr. 1. mgr. 199. gr. a almennra hegningarlaga. Með vísan til þessa en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brotanna. Var refsing X ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða brotaþola 800.000 krónur í miskabætur.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa á árunum 2003 til 2007, með ofbeldi og ólögmætri nauðung, ítrekað brotið kynferðislega gegn systur sinni, A. Í ákæru voru brotin talin varða við 1. mgr. 194. gr., 1. mgr. 202. gr. og 1. mgr., sbr. 2. mgr., 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. Í dómi Landsréttar kom fram að framburður brotaþola væri trúverðugur og ætti sér stoð í framburði vitna og málsgögnum. Framburður ákærða var aftur á móti talinn nokkuð óskýr og reikull. Var X sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga. Refsing X var ákveðin fangelsi í fjögur ár en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var hinn áfrýjaði dómur ómerktur um frávísun einkaréttarkröfu brotaþola og þeim þætti málsins vísað heim í hérað til efnislegrar meðferðar.

X var ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa á heimili sínu, án samþykkis og með ólögmætri nauðung, haft samræði og önnur kynferðismök við A. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af kröfum ákæru- valdsins. Landsréttur taldi ósamræmi í framburði X draga nokkuð úr trúverðugleika hans, en að framburður A um atvik málsins hefði verið trúverðugur. Framburður B, vinkonu A sem var viðstödd er atvik gerðust, var talinn hafa takmarkað sönnunargildi þar sem frásögn hennar blandaðist saman við það sem hún sagði að brotaþoli hefði sagt frá eftir á, auk þess sem hún lýsti atvikum sem hún gat með engu móti skynjað af eigin raun. Því yrði sakfelling X ekki reist á framburði hennar. Önnur gögn málsins voru ekki talin fullnægjandi stoð undir sakfellingu X gegn eindreginni neitun hans, en í því tilliti var litið til þess að vafi sem uppi væri í málinu lyti að því hvort og þá hvenær X hefði verið eða mátt vera ljóst að kynmök hans og A hefðu ekki farið fram með samþykki hennar. Ekki væri því hafið yfir skynsamlegan vafa að ásetningur X hafi staðið til þess að brjóta gegn A þannig að það varðaði við 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu X.

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A, nauðgun og brot gegn kynferðislegri friðhelgi samkvæmt 2. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 199. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar kom fram að fallist væri á mat héraðsdóms á trú- verðugleika framburðar X, A og vitnisins B. Svo sem þar væri rakið hafi framburður A verið stöðugur um að samræðið hafi verið gegn vilja hennar og ástand hennar hafi, vegna þreytu og langvarandi fíkniefnaneyslu, verið þannig að hún gat ekki spornað við verknaðinum, en það fái jafnframt stoð í gögnum málsins. Var X gert að sæta fangelsi í tvö ár og níu mánuði og greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

BJC var sakfelldur fyrir kynferðisbrot, kynferðislega áreitni og barnaverndarlagabrot með því að hafa viðhaft kynferðislegt tal eða átt í kynferðislegum samskiptum við brotaþola sem voru fimmtán stúlkubörn, auk þess sem hann sendi sumum þeirra kynferðislegt myndefni og fékk þær til að senda kynferðislegar myndir af sjálfum sér. Þá var B var einnig sakfelldur fyrir brot gegn lögum um nikótínvörur o.fl. með því að hafa afhent brotaþolanum H rafrettu. Varnir BJC fyrir Landsrétti byggðu einkum á því að hann hafi ekki talið brotaþola jafn ungar og raun bar vitni og hann ekki haft ásetning til að eiga í kynferðislegum samskiptum við börn. Í dómi Landsréttar kom fram að í tilviki margra brotaþola fullyrtu þær að þær hefðu gert BJC grein fyrir aldri sínum í upphafi samskipta við hann og báru þær með svipuðum hætti um hvernig það bar á góma í samskiptum við BJC, sem auki á trúverðugleika framburðar þeirra hvað það atriði varði. Þá beri gögn málsins með sér að í mörgum tilvikum hafi í notendanafni brotaþolanna á Snapchat verið tilvísun í fæðingarár þeirra. Hluti brotaþola hafi greint frá því að BJC hafi í sumum tilvikum boðið þeim gjafir, svo sem sælgæti, og boðist til að útvega þeim rafrettur og kynlífshjálpartæki en út frá því mætti álykta að um ungmenni væri að ræða. Var því slegið föstu að BJC hefði látið sér í léttu rúmi liggja aldur brotaþolanna allra og hann hafi ekki látið aldur þeirra hindra sig í kynferðislegum samskiptum við þær, í trausti þess að þau færu leynt. Þá hefði BJC jafnframt látið sér í léttu rúmi liggja afleiðingar verknaðar síns. Var BJC dæmdur hegningarauki og gert að sæta fangelsi í þrjú ár og greiða brotaþolum nánar tilgreindar fjárhæðir í miskabætur.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn barni og brot í nánu sambandi með því að hafa brotið gegn stjúpdóttur sinni, A, með nánar tilgreindri háttsemi í fjölda skipta á tilgreindu tímabili þegar A var sjö til átta ára. X byggði sýknukröfu sína öðrum þræði á því að hann hefði verið sofandi þegar hann sýndi af sér ætlaða háttsemi og að hann væri haldinn kynferðislegri djúpsvefnröskun (e. sexsomnia). Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að dómurinn, sem skipaður væri sérfróðum meðdómsmanni, teldi matsgerð dómkvadds matsmanns, þar sem talið var afar ólíklegt að ákærði hefði verið sofandi og ómeðvitaður um eigin gjörðir þegar atvik áttu sér stað, vel rökstudda og að í henni væri stuðst við nægar upplýsingum um svefnhegðun X eftir að hann varð fullorðinn, auk svefnrannsóknar á honum. Jafnframt væri til þess að líta að lýsing á háttsemi X í garð brotaþola benti eindregið til þess að hún ætti ekki rætur að rekja til kynferðislegrar svefnröskunar. Þótti sannað, þannig að ekki yrði vefengt með skynsamlegum rökum, að X hefði verið vakandi og því meðvitaður um athafnir sínar þegar hann framdi umrædd brot. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot X voru endurtekin, framin af skýrum ásetningi og sérlega vítaverð, þar sem þau beindust að mikilvægum hagsmunum ungrar stjúpdóttur hans. X hefði með háttsemi sinni stefnt velferð og andlegu heilbrigði A í augljósa hættu. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í tólf mánuði og í ljósi alvarleika brota X þóttu ekki efni til að binda hana skilorði. Þá var X gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir endurtekin kynferðisbrot samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í fjölda skipta á árunum 2016 til 2020 haft samræði og önnur kynferðismök við A sem gat ekki spornað við þeim verknaði sökum andlegrar fötlunar. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir að hafa látið A hafa samræði og önnur kynferðismök við aðra menn sem hann átti í samskiptum við á nánar tilgreindri vefsíðu. Með hinum áfrýjaða dómi var X einnig sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A og syni hennar B með því að hafa látið A hafa við sig munnmök og látið B horfa á undir því yfirskini að hann ætti að læra að stunda kynlíf. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga um brot gegn blygðunarsemi og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 um ósiðlegt athæfi gagnvart barni. Jafnframt var X sakfelldur fyrir brot gegn blygðunarsemi gagnvart B og kærustu hans C með því að hafa farið inn í herbergi þar sem þau voru að stunda kynlíf og færa hendi sína mjög nálægt kynfærum C, þar sem hún lá nakin í rúmi, og gefið B leiðbeiningar um hvernig hann ætti að veita henni munnmök. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga að því er varðaði B. Með dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur um sakfellingu staðfestur um þetta atriði að undanskilinni heimfærslu til refsiákvæða vegna þeirrar háttsemi X að fara inn í herbergi B og C þar sem þau voru að stunda kynlíf. Í dómi Landsréttar kom fram að sú háttsemi X hafi verið mjög meiðandi í þeirra garð og ótvírætt til þess fallin að valda B og C ótta í skilningi 199. gr. almennra hegningarlaga. Var háttsemi X sem hann var sakfelldur fyrir í þessum ákærulið því heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga um kynferðislega áreitni. Refsing X var ákveðin fangelsi í níu ár og honum gert að greiða A, B og C miskabætur.

Í málinu var ákærða gefið að sök að hafa haft í vörslum sínum kynferðislegt myndefni af börnum og myndefni þar sem var verið að misnota börn, en efnið fannst í farsíma sem ákærði átti. Í héraðsdómi var ákærði sakfelldur fyrir þessa háttsemi en sýknaður af sakargiftum um dreifingu myndefnisins. Í hinum áfrýjaða dómi kom fram að í samantekt um skýrslugjöf ákærða hjá lögreglu hefði ekki komið fram að honum hefði verið kynnt að hann ætti rétt á verjanda við skýrslutökuna, þegar réttarstöðu hans var breytt úr stöðu vitnis í stöðu sakbornings. Fyrir Landsrétt lagði ákæruvaldið fram hljóð- og myndupptöku af umræddri skýrslugjöf, en þar kom fram að ákærða hefði verið leiðbeint um réttindi sín sem sakbornings, þar á meðal um rétt hans til að fá tilnefndan verjanda. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sakfellingu ákærða og 30 daga skilorðsbundna fangelsisrefsingu.

AB og MA voru ákærðir fyrir nauðgun samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa á þáverandi dvalarstað AB haft samræði við A, án hennar samþykkis, beitt hana ólögmætri nauðung og notfært sér ölvunar- ástand hennar, en A hafi ekki getað spornað við þeirri háttsemi sökum ölvunar og svefndrunga sem bæði AB og MA hafi verið fullljóst um. Voru AB og MA báðir sakfelldir í héraði samkvæmt ákæru, gert að sæta fangelsi í tvö og hálft ár og greiða A hvor um sig 1.500.000 krónur í miskabætur. AB viðurkenndi samræði við A en byggði á því að það hefði verið með hennar samþykki og hún ekki verið svo drukkin að hún gæti ekki spornað við því. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að hafið væri yfir skynsamlegan vafa að A hefði allt frá upphafi til loka samskipta hennar við AB og MA verið í því ástandi að hún hefði hvorki verið fær um að veita samþykki né sporna við samræði. Taldi Landsréttur framburð AB ótrúverðugan um að hann hafi talið ástand A venjulegt og eðlilegt, enda hafi honum miðað við fyrirliggjandi gögn hlotið að vera fyrrgreint ástand A ljóst. Var niðurstaða héraðs- dóms um sakfellingu AB því staðfest. Ólíkt AB neitaði MA því að hafa haft samræði við A. Við mat á trúverðugleika framburðar MA var meðal annars litið til þess að hann hafði gert verulegar og ítrekaðar breytingar á framburði sínum undir rannsókn málsins og var hvorki talið að fram hefðu komið trúverðugar skýringar á röngum framburði hjá lögreglu né breyttum framburði fyrir dómi. Var framburður MA um atburði næturinnar metinn mjög ótrúverðugur. Þá hafði AB frá upphafi lýst því að hann hefði séð MA og A nakin í kynferðislegum stellingum í íbúðinni og var það ekki talið fara á milli mála að verið væri að lýsa samræði. Þrátt fyrir að framburður AB um það hvernig hann mat ástand brotaþola hefði verið metinn ótrúverðugur var það ekki talið leiða til þess að framburður hans um hvaðeina í málinu væri ótrúverðugur og gæti engu skipt um sönnun. Samkvæmt því sem nánar er rakið í dóminum taldi Landsréttur framburð AB um háttsemi MA mun trúverðugri en framburð MA um að hann hefði ekki haft samræði við A. Þá var meðal annars vísað til þess að þær takmörkuðu minningar sem A hefði lýst, í afar trúverðugum framburði, lytu að aðkomu tveggja manna að því að notfæra sér ástand hennar. Að öllu virtu taldi Landsréttur hafið yfir skynsamlegan vafa að MA hefði haft samræði við brotaþola auk þess sem honum hafi, í ljósi þeirra gagna sem lágu til grundvallar niðurstöðu réttarins um ástand brotaþola, hlotið að vera ljóst að hún var hvorki fær um að veita samþykki né sporna við samræði. Var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu MA því staðfest. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að AB og MA notfærðu sér ölvun A og brutu með grófum og sérlega ófyrirleitnum hætti gegn kynfrelsi hennar. Var ásetningur þeirra talinn einbeittur og ættu þeir sér engar málsbætur. Var refsing þeirra beggja ákveðin fangelsi í þrjú ár og þeim gert að greiða A hvor um sig 2.000.000 króna í miskabætur.

H var ákærður fyrir kynferðisbrot og brot gegn barnaverndarlögum með því að hafa sent brotaþola mynd af getnaðarlim sínum í einkaskilaboðum á samskiptamiðlinum Snapchat. Landsréttur taldi hafið yfir skynsamlegan vafa að umrædd nektarmynd hafi verið af H og hann hefði verið sá sem sendi myndina til brotaþola. Var H því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök og hann sakfelldur samkvæmt ákæru. Refsing H var ákveðin fangelsi í 30 daga sem bundin var skilorði í eitt ár, en við ákvörðun um skilorðstíma hafði verið tekið tillit til dráttar sem varð á rannsókn málsins. Þá var niðurstaða héraðsdóms um frávísun á einkaréttarkröfu brotaþola ómerkt og vísað aftur í hérað til meðferðar í sérstöku einkamáli.

M var sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa áreitt A kynferðislega í bifreið sem hann ók með því að hafa káfað innanklæða á brjóstum og kynfærum hennar og reynt að kyssa hana tungukossum. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að með framangreindu broti rauf M skilorð og var sá hluti dómsins því dæmdur upp og M gerð refsing í einu lagi, sbr. 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing M ákveðin fangelsi í 12 mánuði. Þá var honum gert að greiða A 700.000 krónur í miskabætur.

X var ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft önnur kynferðismök en samræði við A á heimili hennar, án hennar samþykkis. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. Fyrir Landsrétt voru lögð fram ný gögn, meðal annars um tímasetningu nokkurra atvika málsins. Í dómi Landsréttar kom fram að X og A væru ein til frásagnar um það sem gerðist á milli þeirra í umrætt sinn eftir að gestir, sem komið höfðu í íbúð A um nóttina, voru ýmist farnir eða lagstir til svefns í svefnherbergi íbúðarinnar. Með hliðsjón af þeim sjónarmiðum sem fram kæmu í 108. gr. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, framlagðra gagna fyrir Landsrétti og forsendna hins áfrýjaða dóms var talið að skynsamlegur vafi léki á um að X hefði framið þann verknað sem honum væri gefinn að sök í málinu. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu X og frávísun einkaréttarkröfu A frá dómi því staðfest.

I var ákærður fyrir nauðgun samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft önnur kynferðismök en samræði við A, án hennar samþykkis, með því að stinga fingri inn í leggöng hennar og sleikja kynfæri hennar. Var I gefið að sök að hafa beitt A ólögmætri nauðung en A hafi ekki getað spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Því var einnig lýst í ákæru að I hafi umrætt sinn haft sáðlát í rúminu þar sem A svaf. Var I sakfelldur í héraði fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru og brotið heimfært til 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Var I gert að sæta fangelsi í tvö ár. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að sæði I hafi greinst í átta blettum í laki í rúmi því er A svaf í. Rakinn var framburður I um að hann og vitnið B hefðu viðhaft kynferðislegar athafnir í herbergi því er A svaf í, sem og neitun B á því að nokkuð kynferðislegt hefði átt sér stað milli hennar og I. Voru skýringar I á því hvernig sæði hans greindist í lakinu taldar ósennilegar og ótrúverðugar. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sakfellingu I, heimfærslu til refsiákvæðis og refsingu og honum gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

G var gefið að sök kynferðisbrot gegn A með því að hafa á árinu 2018 til febrúar eða mars 2021, á þáverandi heimili þeirra, brotið gegn stúlkunni með því að slá hana í fjölda skipta á rassinn og í eitt skipti nuddað beran rass hennar, læri og innanverð læri, en á greindu tímabili var stúlkan 12 til 14 ára gömul. Í ákæru var háttsemin talin varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var G sakfelldur samkvæmt ákæru. Hvað varðar hið fyrrgreinda nudd rakti Landsréttur að töluvert samræmi hefði verið í framburði G og A um annað en það sem beinlínis laut að þeim sökum sem á ákærða voru bornar í málinu en hann neitaði staðfastlega sök. Í ljósi þessa kom til skoðunar hvort önnur sönnunargögn styddu framburð annars þeirra umfram hitt með afgerandi hætti. Að endingu taldi Landsréttur að ákæruvaldið hefði fært á það sönnur, einkum með trúverðugum framburði vitnisins E, og öðru því sem honum var til stuðnings, gegn neitun G, svo ekki yrði vefengt með skynsamlegum rökum að hann hefði í umrætt sinn nuddað beran rass brotaþola, læri og innanverð læri. Að virtu heildstæðu mati á atvikum taldi Landsréttur að þessi háttsemi G hefði verið kynferðislegs eðlis og falið í sér kynferðislega áreitni eins og hún væri skilgreind í almennum hegningarlögum. Hið sama átti við um þá háttsemi G að slá í rass A í fjölda skipta. Var hann því sakfelldur samkvæmt ákæru.

P var ákærður fyrir nauðgun samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa með ólögmætri nauðung og án samþykkis haft önnur kynferðismök en samræði við A á hótelherbergi, með því að hafa sem starfsmaður á hóteli þar sem A dvaldi, farið í heimildarleysi inn í herbergið þar sem A hafði lagst til svefns, kysst hann á háls og geirvörtur og sett getnaðarlim A í munn sinn og haft við hann munnmök. Var P gefið að sök að hafa nýtt sér yfirburði sína og aðstöðumun gagnvart A, sem væri með þroskahömlun og hafi ekki getað skilið þýðingu verknaðarins, auk þess sem A hafi verið undir áhrifum lyfja og fíkniefna. Var P sakfelldur í héraði samkvæmt ákæru og gert að sæta fangelsi í þrjú ár. Í dómi Landsréttar var talið sannað að P hefði án samþykkis sett getnaðarlim A í munn sinn og þannig viðhaft önnur kynferðismök en samræði í skilningi 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga um nauðgun. Var P því sakfelldur fyrir brot gegn ákvæðinu eins og háttsemi hans var lýst í ákæru, að öðru leyti en því að ekkert var fram komið í málinu um að P hefði viðhaft háttsemi sem félli undir ólögmæta nauðung. Þá var talið að P hefði hlotið að vera ljóst að A glímdi við andlega fötlun og að hann hefði notfært sér þá fötlun A. Var P því einnig sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa notfært sér yfirburði sína og aðstöðumun gagnvart A en ekki var talið sannað að A hefði ekki getað skilið þýðingu verknaðarins. Við ákvörðun refsingar P var litið til alvarleika háttsemi hans og þess að hann hafi brotið gróflega gegn kynfrelsi A en einnig til þess dráttar sem orðið hafði á meðferð málsins og P yrði ekki kennt um. Var refsing P ákveðin fangelsi í tvö og hálft ár og honum gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

G var ákærður í tveimur ákæruliðum, annars vegar fyrir brot gegn 4. mgr. 202. gr. laga nr. 19/1940 með því að hafa í samskiptum við A í skilaboðum í síma tilgreint kvöld mælt sér mót við A í því skyni að hafa við hann önnur kynferðismök en samræði og hins vegar brot gegn 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. sömu laga með því að hafa haft við A önnur kynferðismök með nánar tilgreindum hætti og með því að nýta sér yfirburðastöðu sína gagnvart A vegna aldurs- og þroskamunar og þess að hann var einn á ferð með A. Með dómi héraðsdóms var G sakfelldur í báðum ákæruliðum og gert til að sæta 18 mánaða fangelsi og greiða A 1.000.000 króna í miskabætur. Ómerkingarkröfu G var hafnað þar sem ekki voru taldir vera ágallar á aðferð héraðsdóms við sönnunarmatið. Um fyrri lið ákæru kom fram að ekkert væri fram komið um að G hafi, þrátt fyrir að A hafi velt því upp í umræddum samskiptum að hann væri 14 ára, gert nokkurn reka að því að ganga úr skugga um réttan aldur A. Að því gættu og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var fallist á að G hafi látið það sér í léttu rúmi liggja að A gæti verið 14 ára þegar samskiptin áttu sér stað umrætt sinn. Um síðari lið ákæru kom fram að telja yrði að framburður A fengi nokkurn stuðning í niðurstöðu DNA-rannsóknar, hljóðupptöku af Neyðarlínusímtali og símasamskiptum milli G og A umrætt kvöld. Var talið að framburður brotaþola fengi stuðning í gögnum málsins og væri trúverðugur en framburður G ótrúverðugur. Gegn neitun G var fallist á með héraðsdómi að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í báðum ákæruliðum. Var G gert að sæta tveggja ára óskilorðsbundnu fangelsi og greiða A 1.800.000 krónur í miskabætur

BO var sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir kynferðislega áreitni gagnvart þremur mismunandi konum á þremur mismunandi tímum. Gagnvart A var BO sakfelldur fyrir að strjúka brjóst hennar utan klæða. Gagnvart B var BO sakfelldur fyrir að strokið læri og slegið í rass hennar. Gagnvart C var BO sakfelldur fyrir að hafa strokið brjóst hennar utan klæða og kynfæri innan klæða. Við ákvörðun refsingar var horft til 77. gr. laga nr. 19/1940 þar sem um þrjú brot var að ræða og til þess að tveir brotaþolar voru starfsmenn hjá BO þegar brotin áttu sér stað, auk þess sem brotaþoli B var aðeins 18 ára þegar ákærði braut gegn henni. Einnig var horft til dráttar á meðferð málsins. Refsing BO var ákveðin fangelsi í 7 mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. BO var jafnframt gert að greiða A og B hvorri um sig 500.000 krónur í miskabætur og C 1.000.000 króna.

Í málinu var P gefin að sök kynferðisleg áreitni með því að hafa strokið utanklæða yfir brjóst A, sem var við störf á veitingahúsi. Fyrir lá að P hefði lagt einhvers konar talnaþraut eða töfrabragð fyrir A í umrætt sinn, sem fólst meðal annars í því að snúa henni í hringi. Framburður A var á þann veg að við framkvæmd þrautarinnar hefði P strokið yfir brjóst hennar og maga með báðum höndum og verið meðvitaður um þá snertingu. P neitaði á hinn bóginn sök, kvaðst ekki muna til þess að hafa snert brjóst A en hefði það gerst hefði það verið óviljandi og enginn kynferðislegur tilgangur búið að baki. Landsréttur taldi framburð A mun trúverðugri en framburð P og að hann fengi nægilegan stuðning í öðrum gögnum til að hann yrði lagður til grundvallar sakfellingu. Taldist því hafið yfir skynsamlegan vafa að P hefði umrætt sinn strokið utanklæða yfir brjóst A og að ekki hefði verið um óviljaverk að ræða líkt og hann bar við. Þá var því slegið föstu að sú háttsemi sem P viðhafði hefði verið kynferðislegs eðlis og í óþökk A og að honum hafi hlotið að vera það ljóst. Ekki færi því á milli mála að skilyrðum um ásetning væri fullnægt í málinu. Var ákærði því sakfelldur samkvæmt ákæru. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til verulegs dráttar sem hefði orðið á meðferð málsins og P gert að sæta fangelsi í 30 daga en fullnustu frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir tvær nauðganir samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við A, án hennar samþykkis, þar sem hún lá sofandi eða meðvitundarlítil í rúmi, og notfært sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum áhrifa áfengis og svefndrunga. Einnig var X sakfelldur samkvæmt 3. lið ákæru fyrir að hafa í sömu skipti útbúið myndskeið af samförunum, án samþykkis og vitneskju A, sett myndskeiðið á minnislykil og sett hann í póstkassa á heimili A, en háttsemi hans var heimfærð til 209. gr. almennra hegningarlaga. Með dómi Landsréttar var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu X fyrir tvær nauðganir staðfest með vísan til forsendna. Landsréttur taldi sannað að X hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í 3. ákærulið og var háttsemi hans heimfærð til 1. mgr. 199. gr. a almennra hegningarlaga, sbr. áður 209. gr. sömu laga, sbr. einnig 1. mgr. 2. gr. laganna. Refsing X var ákveðin fangelsi í fjögur ár og honum gert að greiða A miskabætur.