Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir endurtekin kynferðisbrot samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í fjölda skipta á árunum 2016 til 2020 haft samræði og önnur kynferðismök við A sem gat ekki spornað við þeim verknaði sökum andlegrar fötlunar. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir að hafa látið A hafa samræði og önnur kynferðismök við aðra menn sem hann átti í samskiptum við á nánar tilgreindri vefsíðu. Með hinum áfrýjaða dómi var X einnig sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A og syni hennar B með því að hafa látið A hafa við sig munnmök og látið B horfa á undir því yfirskini að hann ætti að læra að stunda kynlíf. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga um brot gegn blygðunarsemi og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 um ósiðlegt athæfi gagnvart barni. Jafnframt var X sakfelldur fyrir brot gegn blygðunarsemi gagnvart B og kærustu hans C með því að hafa farið inn í herbergi þar sem þau voru að stunda kynlíf og færa hendi sína mjög nálægt kynfærum C, þar sem hún lá nakin í rúmi, og gefið B leiðbeiningar um hvernig hann ætti að veita henni munnmök. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga að því er varðaði B. Með dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur um sakfellingu staðfestur um þetta atriði að undanskilinni heimfærslu til refsiákvæða vegna þeirrar háttsemi X að fara inn í herbergi B og C þar sem þau voru að stunda kynlíf. Í dómi Landsréttar kom fram að sú háttsemi X hafi verið mjög meiðandi í þeirra garð og ótvírætt til þess fallin að valda B og C ótta í skilningi 199. gr. almennra hegningarlaga. Var háttsemi X sem hann var sakfelldur fyrir í þessum ákærulið því heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga um kynferðislega áreitni. Refsing X var ákveðin fangelsi í níu ár og honum gert að greiða A, B og C miskabætur.
Með hinum áfrýjaða dómi var X sakfelldur fyrir brot í nánu sambandi gegn þáverandi eiginkonu sinni, A, og sonum sínum, B, C og D, en brot ákærða voru talin varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. A gaf skýrslu fyrir Landsrétti þar sem hún bar meðal annars um að hún hefði nær daglega sætt barsmíðum ákærða eftir að þau fluttust til landsins auk annars ofbeldis. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki lægi fyrir í málinu að brot ákærða gagnvart A hefðu verið framin með sérstaklega hættulegri aðferð eða leitt af sér stórfellt líkams- eða heilsutjón A. Aftur á móti væri talið sannað að ákærði hafi um rúmlega tveggja ára skeið ítrekað beitt A líkamlegu, andlegu og fjárhagslegu ofbeldi og með því ógnað heilsu hennar og velferð á alvarlegan og sérstaklega sársaukafullan og meiðandi hátt. Þegar litið væri til umfangs ofbeldisins, þess tíma sem það hafi staðið og að X misnotaði yfirburðastöðu sína gagnvart A, yrði að telja brot hans gagnvart henni stórfellt og það réttilega heimfært til 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Hvað varðar syni X, B, C og D, kom fram að þeir hefðu daglega getað búist við því að ákærði beitti líkamlegu eða andlegu ofbeldi. Lagði Landsréttur til grundvallar að vegna háttsemi ákærða hafi myndast alvarlegt og viðvarandi ógnarástand á heimilinu þar sem ógn ákærða beindist að öllu heimilisfólki. Að öllu virtu voru brot ákærða gegn B, C og D einnig heimfærð undir 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b. Að teknu tilliti til verulegra tafa á meðferð málsins sem X yrði ekki kennt um var refsing X ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Í ljósi þess að brot X voru alvarleg og stórfelld þótti ekki rétt að binda refsingu X skilorði.
X var gefið að sök kynferðisbrot, stórfelldar ærumeiðingar og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa endurtekið og á alvarlegan hátt ógnað heilsu og velferð fyrrverandi eiginkonu sinnar A. Með hinum áfrýjaða dómi var X sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök, en hún fólst í því að dreifa kynferðislegum ljósmyndum, hreyfimyndum og myndskeiðum af A með tölvupóstsendingum og á hinum ýmsu miðlum ásamt því að skrifa athugasemdir og innlegg um A sem var til þess fallið að særa blygðunarsemi A, smána hana og móðga. Auk þess viðhafði X ærumeiðandi ummæli í símtölum við brotaþola og sendi henni tölvupósta sem innihéldu ærumeiðandi skilaboð. Voru brot samkvæmt 1. til 131. tölulið í I. til XIII. kafla ákæru heimfærð til 1. mgr. 199. gr. a, sbr. áður 209. gr. og 233. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá voru brot X samkvæmt 132. til 136. tölulið í XIV. til XVIII. kafla heimfærð til 233. gr. b almennra hegningarlaga. Var X sýknaður af broti gegn 1. og 2. mgr. 218. gr. b sömu laga. Var X jafnframt gert að sæta fangelsi í þrjú ár og níu mánuði og greiða A 4.000.000 króna í miskabætur, ásamt vöxtum. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X. Fram kom meðal annars í dómi Landsréttar að í ljósi fyrirliggjandi gagna teldist sannað að X hefði sent öll skilaboð og myndefni sem í ákæru málsins væru rakin og viðhaft ummæli sem þar greinir. Þá hefði efni skilaboðanna og myndefnisins skapað heilt yfir mikið ógnarástand fyrir A og langvarandi þjáningu en með háttsemi sinni hefði X misnotað verulega stöðu sína gagnvart A. Var niðurstaða héraðsdóms um að heimfæra brot samkvæmt 1. til 131. tölulið í ákæru til 1. mgr. 199. gr. a, sbr. áður 209. gr. almennra hegningarlaga staðfest, að undanskildum 127. til 130. tölulið og e-lið 132. töluliðar þar sem háttsemi X í þeim tilvikum var ekki talin fela í sér dreifingu í skilningi 199. gr. a almennra hegningarlaga. Landsréttur taldi rétt að heimfæra háttsemi ákærða samkvæmt 1. til 136. töluliðar ákæru til 1. mgr., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga enda yrði talið að af brotinu hefði leitt stórfellt heilsutjón brotaþola. Var X hins vegar sýknaður af broti samkvæmt a- til d-liðum 134. töluliðar ákæru þar sem ekki yrði skýrlega ráðið af þeim í hvers konar samhengi þau voru látin falla. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í fjögur ár og sex mánuði. Loks var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að X yrði gert að greiða A miskabætur en þær hækkaðar í 4.500.000 krónur.
X var ákærður fyrir kynferðisbrot samkvæmt 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brot gegn 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/20002, með því að hafa tekið utan um A, sem þá var 15 ára, kysst hana á hálsinn og reynt að kyssa hana á munninn. Í dómi Landsréttar var tekið fram að framburður A hafi verið stöðugur og trúverðugur en að X hafi verið ótrúverðugur í þeim lýsingum á atvikum sem ekki voru í samræmi við framburð brotaþola og annarra vitna í héraði. Með þessum rökum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var X sakfelldur fyrir framangreinda háttsemi. Þá var X ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni samkvæmt 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa í lögreglubifreið hótað tveimur lögreglumönnum, B og C, og fjölskyldum þeirra lífláti. Í dómi Landsréttar var rakið að ekkert hefði komið fram sem hafi gefið lögreglumönnum tilefni til að ætla að ákærði hafi verið að grínast. Hafi X með ummælum sínum ráðist á lögreglumennina með hótunum um ofbeldi í garð þeirra sjálfra og fjölskyldu annars þeirra þannig að það varði við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Voru ekki talin efni til að undanskilja þær hótanir er lutu að fjölskyldu annars lögreglumannsins líkt og gert var í héraðsdómi. Var X því sakfelldur fyrir framangreinda háttsemi. Loks var X ákærður fyrir tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi, sbr. 211. gr., sbr. 20. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga, með því að hafa veist með ofbeldi að D og ógnað lífi, heilsu og velferð hennar, en ákærði hafi slegið hana ítrekað með krepptum hnefum í líkama, andlit og höfuð, sparkað í líkama hennar og tekið hana ítrekað hálstaki þannig að hún missti meðvitund, auk þess sem hann hafi ítrekað hótað henni lífláti. Í dómi Landsréttar var talið ósannað að hálstak ákærða hafi valdið D lífshættu og jafnframt að með vísan til atvika málsins að öðru leyti væri varhugavert að telja að fram væri komin sönnun þess að ákærði hafi á verknaðarstundu haft ásetning til að bana D. Var X því sýknaður af tilraun til manndráps. Aftur á móti var X sakfelldur fyrir brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga sbr., 2. mgr. 218. gr. laganna. Við ákvörðun refsingar var litið til þeirra lagaákvæða sem tiltekin voru til refsiþyngingar í hinum áfrýjaða dómi. Var refsing X ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði en til frádráttar refsingunni kom gæsluvarðhald sem ákærði hafði sætt. Var honum og gert að greiða brotaþolum miskabætur.