G höfðaði mál á hendur S til heimtu skaðabóta vegna halds S á lyftara frá 2019 til 2021. Var lyftarinn í eigu G, sem hafði frá hausti 2018 leigt lyftarann út til SH ásamt fleiru. Byggði G á því að S hefði með ólögmætu haldi lyftarans valdið honum tjóni. S byggði meðal annars á sjónarmiðum um haldsrétt, þar sem kostnaður við viðgerð sem S hefði framkvæmt hefði ekki verið greiddur. Í niðurstöðu Landsréttar þótti sannað að SH, en ekki G, hefði beðið S um að skoða lyftarann síðla árs 2019 og koma honum í nothæft ástand. Þá var reikningur sem S gaf út vegna viðgerða á lyftaranum stílaður á SH og ósannað að S hefði byggt á því gagnvart G að lyftarinn fengist ekki afhentur án greiðslu viðgerðarkostnaðar fyrr en í aðfararmáli árið 2021. Var því ekki fallist á að S hefði verið heimilt að beita haldsrétti er G krafði hann um afhendingu lyftarans. Voru G því dæmdar skaðabætur fyrir afnotamissi á grundvelli niðurstöðu matsgerðar. Loks var hafnað kröfum S í gagnsök, annars vegar á grundvelli átta nánar tilgreindra reikninga og hins vegar vegna meintrar auðgunar G af viðgerð S á lyftaranum. Ekki var talið að S hefði tekist sönnun um tilvist gagnkrafna sinna á grundvelli reikninganna, né sönnun þeirrar verðmætaaukningar sem auðgunarkrafa hans byggðist á. Samkvæmt því var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að S skyldi greiða G 2.552.000 krónur vegna afnotamissis.
Ágreiningur um skaðabætur vegna afnotamissis lyftara og réttmæti haldsréttar.
Stefnda gert að greiða stefnanda eftirstöðvar kaupverðs fasteignar.
A keypti fasteign af M ehf. í október 2016 og varð fljótlega vör við ummerki um raka í tveimur herbergjum hennar. Fasteignin var skoðuð af húsasmíðameistara sem gaf A álit sitt á ágöllum á henni og síðar byggingafræðingi og byggingameistara sem áætluðu kostnað við úrbætur. Ástand eignarinnar var síðan metið af dómkvöddum matsmanni og var niðurstaða hans sú að fasteignin væri haldin ýmsum ágöllum. Fyrir héraðsdómi var talið að fasteignin væri haldin göllum í skilningi 18. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup vegna raka, leka og myglu, auk þess sem einangrun í þaki var ábótavant þar sem eldvörn hennar var ekki í samræmi við byggingarsamþykkt sem í gildi var þegar húsið var byggt. M var gert að greiða A skaðabætur að fjárhæð 4.115.916 krónur. Í dómi Landsréttar var fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að umrædd fasteign hefði verið haldin fyrrgreindum ágöllum við afhendingu og að þeir hafi verið leyndir. Á hinn bóginn var talið að hluti framkvæmda til úrbóta á fasteigninni hafi ekki eingöngu stafað af umræddum ágöllum heldur verið liður í fyrirhugaðri uppbyggingu á henni. Landsréttur taldi að A hefði fullnægt tilkynningarskyldu sinni samkvæmt 48. gr. laga nr. 40/2002. M ehf. var því gert að bæta 80% af kostnaði við þær úrbætur, ásamt kostnaði vegna annarra tilgreindra úrbóta og afnotamissis, eða samtals 3.463.515 krónur.
Stefnda gert að greiða stefnanda 2.050.000 krónur.
Stefnendur höfðuðu mál til riftunar á makaskiptasamningi um fasteignir, en ellegar ógildingar samningsins og til greiðslu skaðabóta eða afsláttar. Stefndu voru sýknuð af riftunar- og ógildingarkröfum stefnenda, en gert að greiða stefnendum skaðabætur vegna galla á fasteign þeirri sem stefnendur keyptu og hluta af málskostnaði þeirra.
Kaupandi var skuldbundinn kaupsamningi sem hann hafði undirritað f.h. einkahlutafélags þrátt fyrir að meiri hluti stjórnar hafði ekki ritað firmað.
Stefnandi keypti bíl sem haldinn var leyndum göllum. Stefndu dæmd til að greiða stefnanda bætur að álitum vegna viðgerðarkostnaðar og afnotamissis.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda vangreidda leigu. Ekki voru færðar sönnur á að stefndi ætti kröfu til afsláttar vegna ágalla á húseigninni eða afnotamissis.
Stefnandi krafði stefndu um eftirstöðvar kaupverðs á sumarbústað. Stefndu greiddu upp áhvílandi lán og skuldajöfnuðu á móti greiðslunni. Var sá réttur stefndu staðfestur. Gagnstefnt var í málinu og krafist skaðabóta vegna myglusvepps sem var í byggingarefni hússins. Var talið sannað að myglusveppurinn hafi verið í byggingarefni hússins við afhendingu þess, þrátt fyrir að hann hafi ekki uppgötvast fyrr en níu mánuðum síðar. Var gagnstefndi dæmdur til að greiða kostnað við að útrýma myglusveppinum og skaðabætur að álitum fyrir afnotamissi hússins. Var þeirri kröfu gagnstefnenda skuldajafnað á móti eftirstöðvum er þau áttu eftir ógreitt til aðalstefnanda.
Ágreiningur var um skaðabótaábyrgð stefnda á tjóni sem stefnandi varð fyrir er dráttarvagn lenti á flugvél sem stefnandi hafði á leigu. Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur vegna afnotamissis vélarinnar.
Dæmdar skaðabætur vegna afnotamissis bifreiðar
Stefndi skildi bifreið stefnanda eftir fyrir utan verkstæði sitt að lokinni viðgerð með lykla í kveikjulás. Bifreiðinni var stolið og skemmd. Stefnandi gerði ekki nægilega grein fyrir tjóni sínu og var málinu vísða frá dómi.
Jakob A. Traustason (sjálfur) gegn
Hauki Jens Birgissyni og Daníel Rafni Hartmannssyni (
Ólafur Sigurgeirsson hrl)
J festi kaup á vörukassa í október 1992, en kassinn var horfinn af geymslustað þegar J hugðist sækja hann nokkrum dögum síðar. Var óumdeilt að vörukassi þessi var áður notaður til flutninga á pallbifreið af gerðinni Mercedes Benz, en hafði verið tekinn af henni áður en J festi kaup á kassanum. Kom hann aftur í leitirnar sumarið 1995. Umráðamaður kassans vísaði á H og D og kvaðst hafa eignast kassann í viðskiptum við þá. Höfðaði J síðan mál á hendur þessum þremur mönnum 8. október 1997, sem lauk með dómi Hæstaréttar 10. desember 1998. Niðurstaða málsins varð sú að nægilega taldist sannað að H og D hefðu tekið kassann í heimildarleysi af geymslustaðnum og að þeim bæri að bæta J það tjón, sem af háttsemi þeirra leiddi. Hins vegar lægi ekki fyrir hvert hafi verið verð vörukassans í samningi J 1992 við fyrri eiganda og að hann hafi ekki gert grein fyrir tjóni sínu með viðhlítandi hætti. Af þessum sökum yrði ekki komist hjá að vísa kröfum J frá vegna vanreifunar. Vegna þessa höfðaði J mál á hendur H og D 8. og 10. júní 1999 og krafðist bóta fyrir tjón vegna vörukassans, afnotamissis og margs konar kostnaðar, sem hann taldi sig hafa haft í viðleitni sinni við að gæta réttar síns. Hæstiréttur taldi ósannað að málmplata, sem H og D töldu að staðfestu framleiðsluár kassans, hefði verið tekin af umræddum kassa. Var yfirlýsing V hf. um líklegt verðmæti sambærilegs ellefu ára gamals kassa því talin þýðingarlaus. Með hliðsjón af því að bifreiðin, sem kassinn var áður hafður á, var framleidd 1988 og skráð hér á landi 1990, taldi Hæstiréttur að kassinn hafi verið allt að fjögurra ára gamall þegar hann var tekinn af bifreiðinni og J keypti hann. Ekkert tillit væri hins vegar tekið til þessa í matsgerð dómkvaddra manna og því ókleift að reisa niðurstöðu um verðmæti kassans á henni. Með hliðsjón af skýrslum H og D annars vegar og J hins vegar fyrir lögreglu þar sem þeir lýstu viðhorfum sínum til verðmætis kassans var lagt til grundvallar að verðmæti hans hafi numið 150.000 krónum í október 1992. Voru H og D dæmdir til að greiða J þá fjárhæð auk rúmlega 300.000 króna fyrir afnotamissi.