Ágreiningur reis um bótaskyldu S hf. vegna vinnuslyss sem I varð fyrir í nóvember 2017. Leyst var endanlega úr þeirri deilu í júní 2022 þegar Landsréttur staðfesti dóm héraðsdóms þar sem viðurkenndur var bótaréttur I. Í áliti örorkunefndar á afleiðingum slyssins var líkamstjón I metið meira en í matsgerð sem aðilar höfðu áður aflað sameiginlega. S hf. hafnaði greiðslu frekari bóta og vísaði til ákvæðis í skilmálum vátryggingarinnar sem kvað á um að undantekningarlaust skyldi meta tjón innan þriggja ára frá slysdegi, auk þess sem frestir sem I höfðu verið veittir umfram nefnd tímamörk hefðu verið liðnir þegar álit örorkunefndar lá fyrir. Með hliðsjón af atvikum máls og í ljósi þess að S hf. hafði ítrekað veitt I frest í því skyni að afla örorkumats mátti hann með réttu hafa væntingar um að S hf. tilkynnti honum þegar fyrir lá að I hygðist afla álits örorkunefndar að frekari frestir yrðu ekki veittir. Taldi Landsréttur að tómlæti S hf. leiddi til þess að félagið gæti ekki borið ákvæði skilmálans fyrir sig, enda hefði I gert skýran og afdráttarlausan fyrirvara um gildi hans við uppgjör bóta. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur.
Stefndu sýknaðir af kröfum stefnanda sem krafðist viðurkenningar á bótaskyldu vegna tjóns sem stefnandi varð fyrir í vinnuslysi.
A höfðaði mál á hendur V og B og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr frjálsri ábyrgðartryggingu B hjá V vegna líkamstjóns sem hún hlaut í starfi sínu sem grunnskólakennari hjá grunnskólanum C árið 2017. A varð fyrir árás af hálfu nemanda í matsal grunnskólans. Aðdragandi árásarinnar var sá að nemandinn var að elta yngri nemanda í matsalnum og rétti A út höndina til að fá nemandann til að hætta hlaupunum. Viðbrögð nemandans voru að kýla A með krepptum hnefa í vinstri kjálka. A greip þá um miðbúk nemandans aftan frá, hélt honum með bak hans í bringu hennar og kom nemandanum út úr matsalnum. Féll A eftir átök við nemandann og lenti á tröppum. Mun nemandinn þá hafa náð að skalla A í andlitið þannig hún vankaðist. Samkvæmt örorkumati var örorka A metin 10%. A byggði á því að vanræksla stjórnenda grunnskólans og gáleysi starfsmanna hefði leitt til þess að umræddur nemandi hefði verið hömlulaus og ráðist á hana umrætt skipti. Með dómi héraðsdóms voru V og B sýknuð af kröfum A. Kom fram að nemandinn hefði átt það til að vera óútreiknanlegur í hegðun, missa stjórn á sér og jafnvel beita ofbeldi og hefði A verið það kunnugt. Var talið að inngrip A umrætt sinn hefði verið á skjön við 1. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011 um ábyrgð og skyldur aðila skólasamfélagsins í grunnskólum, sem bannar líkamlegt inngrip í mál nemenda í refsingarskyni. Féllst héraðsdómur á með V og B að frumorsök atviksins og tjóns A hefði verið röng viðbrögð A sjálfrar og það líkamlega inngrip sem hún ákvað að beita. Landsréttur taldi á hinn bóginn að þess yrði ekki fundið stoð að A hefði brotið gegn ákvæðum reglugerðar nr. 1040/2011 og að ekki hefði verið um að ræða líkamlegt inngrip í refsingarskyni heldur hafi ætlunin verið að grípa inn í óásættanlega og mögulega skaðlega hegðun nemandans. Þá var litið til þess að áður en atvikið átti sér stað hefði kennari, sem sérstaklega var ráðinn til að sinna nemandanum, tekið við umsjónarkennslu í bekk nemandans, og yrði ekki séð að annar starfsmaður hefði tekið við sambærilegri umsjón með nemandanum. Auk þess hefði hvorki atvikið sem leiddi til tjóns A né eldri atvik sem vörðuðu nemandann, og kölluðu á líkamlegt inngrip, verið skráð í samræmi við skyldu samkvæmt 2. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011. Að mati Landsréttar virtist sú vanræksla hafa leitt til þess að skólastjórnendur höfðu ekki rétta mynd af stöðu nemandans og þörf á ráðstöfunum til að gæta að öryggi nemenda og kennara innan skólans. Í ljósi þess var talið að saknæm vanræksla skólastjórnenda hefði átt þátt í því að A varð fyrir varanlegu líkamstjóni af völdum nemandans. Var því viðurkennd skaðabótaskylda B og réttur A til greiðslu bóta úr ábyrgðartryggingu B hjá V.
B höfðaði mál gegn A ehf. til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns af völdum slyss sem hann kvaðst hafa orðið fyrir í starfi sínu hjá A ehf. árið 2015. Slysið átti sér stað á byggingarstað þegar B var að eiga við pappapakkningu sem innihélt ósamsettan fataskáp. Ágreiningur aðila snérist um hvort B hefði orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingaréttar eða hvort um óhapp hefði verið að ræða sem hann bæri sjálfur ábyrgð á, meðal annars vegna eigin gáleysis. A ehf. byggði á því að ósamræmi væri milli þeirrar lýsingar á tjónsatviki sem höfð var eftir B við komu á heilsugæslu sama dag og slysið varð og því sem síðar kom fram af hans hálfu. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir að svo væri yrði ekki fallist á að svo veigamikil breyting hefði orðið á lýsingu B að hún yrði af þeim sökum ekki lögð til grundvallar. Þá var litið til þess að A ehf. sinnti ekki tilkynningarskyldu sinni samkvæmt 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum en sökum þess fór ekki fram rannsókn á tildrögum tjónsatviksins auk þess sem A ehf. gerði ekki athugasemdir við lýsingar B á atvikum máls fyrr en eftir að B höfðaði mál fyrir héraðsdómi. A ehf. var þannig látið bera sönnunarbyrði um að orsök slyss B hefði verið önnur en B lýsti. Var niðurstaðan sú að þá sönnunarbyrði hefði A ehf. ekki axlað og var félagið dæmt til að greiða B 2.686.043 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum að frádregnum eingreiddum örorkubótum frá SÍ að fjárhæð 1.269.042 krónur.
Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda sem krafðist þess að beita ætti undantekningarreglu í 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 við útreikning bóta.
Stefnandi höfðaði mál á hendur íslenska ríkinu vegna tjóns sem hann hefði hlotið af því að brjósklos sem hann reyndist vera með var ekki greint í sex ár. Fallist var á að læknismeðferð sem starfsmenn íslenska ríkisins veittu honum hefði ekki verið í samræmi við læknisfræðilega viðurkennda meðferð við brjósklosi. Á þessu saknæma verklagi starfsmanna sinna bæri íslenska ríkið ábyrgð.
Stefnandi höfðaði mál á hendur tryggingafélagi eiganda bifreiðar sem stefnandi ók til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem hann hefði hlotið í bílslysi. Dómurinn leit svo á að stefnandi hefði, með því að ákveða að aka út af veginum, valdið vátryggingaratburði og hefði mátt gera ráð fyrir tjóni sem óhjákvæmilegri afleiðingu af þeirri ákvörðun. Tryggingafélagið var því sýknað.
Ágreiningur um árslaunaviðmið við útreikning skaðabóta vegna varanlegrar örorku. Fallist var á það með stefnanda að skilyrði 2. mgr 7. gr. skaðabótalaga væru uppfyllt, aðstæður fyrir slys hefðu verið óvenjulegar og líklegar framtíðartekjur aðrar en þær sem reiknaðar höfðu verið samkvæmt 1. mgr. 7. gr laganna.
Viðurkenndur var réttur stefnanda til skaðabóta fyrir varanlega örorku vegna gæsluvarðhalds og annarra þvingunarráðstafana sem hann mátti sæta af hálfu lögreglu.Ágreiningur málsaðila laut að því hvernig reikna ætti út árslaun stefnanda skv. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, hvaða hlutfall um framlag vinnuveitanda í lífeyrissjóð ætti að miða við útreikning á tekjum og hvort bifreiðahlunnindi væru hluti atvinnutekna. Þá var deilt um vexti og dráttarvexti. Fallist var á að aðstæður stefnanda hafi verið óvenjulegar og að réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur fengist með því að miða við þær launatekjur sem stefnandi hafði á tjónsdegi, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Þá lá fyrir að vinnuveitandi stefnanda greiddi í raun 10% framlag í lífeyrissjóð og var það hlutfall lagt til grundvallar útreikningi á tekjum hans. Bifreiðahlunnindi stefnanda voru talin hluti launakjara hans og því ætti að taka tillit til þeirra við útreikning viðmiðunarlauna. Ekki var fallist á að vaxtakrafa væri fyrnd né að upphafstími dráttarvaxta væri rangur.
Kópavogsbær sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta vegna notendastýrðrar persónulegrar aðstoðar eða svonefnds NPA-samnings. Snéri ágreiningur málsins einkum að því að stefnandi vildi ráða til sín ættingja sína í umönnunarstörf, og taldi höfnun stefnda þess efnis ólögmæta. Þá var byggt á því að dráttur hefði orðið á veitingu fullrar NPA-þjónustu eða 730 klst. á mánuði, og veitingu aðstoðarverkstjórnar.
Fallist var á kröfu stefnanda á hendur stefnda tryggingafélagi þar sem hinu stefnda félagi hafi eins og hér stóð á ekki verið það heimilt við uppgjör tjóns samkvæmt heimilistryggingu að bera fyrir sig hlutfallsreglu við bótauppgjör gagnvart stefnanda í tengslum við mat á varanlegri læknisfræðilegri örorku stefnanda. Var fullnaðarkvittun um bótauppgjör aðila, þar sem tekið hafði verið mið af hlutfallsreglu við útreikning bóta, eins og hér stóð á ekki talin vera skuldbindandi fyrir stefnanda. Var því fallist á kröfu stefnanda um að stefnda yrði gert að greiða stefnanda þann mismun sem af leiddi.
Deilt var um hvernig reikna skyldi út árslaun við ákvörðun skaðabóta vegna varanlegrar örorku. Við ákvörðun bóta til stefnanda hafði stefndi notast við það lágmarksviðmið sem fram kemur í 3. mgr. 7. gr., sbr. 1. mgr. 15. gr., skaðabótalaga nr. 50/1993. Talið var að stefnandi hefði ekki sýnt fram á að aðstæður væru óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. laganna og annar mælikvarði réttari en sá sem greinir í 1. mgr., sbr. 3. mgr., sömu lagagreinar. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
A höfðaði mál á hendur V til heimtu skaðabóta vegna umferðarslyss sem A varð fyrir í febrúar 2017. Laut ágreiningur aðila að útreikningi bóta, en A byggði á því að byggja ætti á 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 þar sem aðstæður hennar hefðu verið óvenjulegar á viðmiðunarárum samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993, en A hafði verið utan vinnumarkaðar vegna andlegra veikinda í um það bil tvö og hálft ár fyrir slysdag og notið örorkugreiðslna frá T frá miðju ári 2015. Í dómi Landsréttar var rakið að á viðmiðunartímabili samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 hefði A aðeins aflað launatekna hluta ársins 2014 og voru tekjur hennar því undir lágmarksárslaunum samkvæmt 3. mgr. 7. gr. laganna. Hins vegar varð ekki fram hjá því litið að atvinnuþátttaka A hafði verið mjög takmörkuð allt frá því að hún lauk háskólanámi. Í ljósi takmarkaðra varanlegra afleiðinga slyssins sem A varð fyrir varð einnig að taka tillit til þess að A hafði verið utan vinnumarkaðar eftir slysið. Þótti A ekki hafa sýnt fram á að skilyrðum undantekningarreglu 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 væri fullnægt, þ.e. að óvenjulegar aðstæður hefðu verið fyrir hendi árin 2014-2016, og að annar mælikvarði á framtíðartekjur hennar væri réttari en lágmarkslaun skv. 3. mgr. 7. gr. laganna. Var V því sýknað af kröfum A.
Stefnandi rann til í hálku við byggingarvöruverslun þar sem hann átti erindi vegna starfa og slasaðist og gerði kröfu á hendur tryggingafélagi húseigandans vegna afleidds líkamstjóns. Ekki var deilt um bótakyldu heldur um endanlegt uppgjör með hliðsjón af því hvað teldist rétt árslaunaviðmið í tengslum við metna örorku stefnenda, m.t.t. líklegra framtíðartekna, sem og um kostnað hans vegna sjúkraþjálfunar. Var fallist á það með stefnda að réttast hafi verið að miða hér við rauntekjur stefnanda við uppgjörið, sbr. 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993, en fallist var á með stefnenda að honum bæri að fá kostnað við sjúkraþjálfun bættan.
A varð fyrir líkamstjóni vegna umferðarslyss í bifreið sem tryggð var ábyrgðartryggingu hjá TM hf. Í málinu deildu aðilar um fjárhæð þeirra bóta sem TM hf. bar að greiða A fyrir varanlega örorku vegna slyssins. Í fyrsta lagi var deilt um þann grundvöll árslauna sem bæri að nota við útreikning bótanna samkvæmt 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í annan stað deildu aðilar um fjárhæð viðmiðunarlauna sem nota bæri við útreikning bótanna samkvæmt 3. mgr. 7. gr. laganna. Þá deildu aðilar loks um þann margfeldisstuðul sem útreikningur bóta skyldi byggja á. Að því er varðar grundvöll árslauna var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest með vísan til forsendna hans um að A hafi ekki tekist að sýna fram á að aðstæður hennar hafi verið óvenjulegar þannig að árslaun hennar yrðu ákveðin sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Var grundvöllur árslauna því ákveðinn eftir 3. mgr. 7. gr. laganna. Niðurstaða héraðsdóms var jafnframt staðfest um að fjárhæð viðmiðunarlauna samkvæmt fyrrgreindu ákvæði yrði ekki fundin með öðrum hætti en þeirri lögbundnu aðferð sem TM hf. notaði við bótauppgjör við A, en sú niðurstaða byggði á dómaframkvæmd Hæstaréttar og skýrum fyrirmælum skaðabótalaga. Loks var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að A hafi ekki sýnt fram á að sá margfeldisstuðull sem mælt væri fyrir um í 1. mgr. 6. gr. skaðabótalaga og notkun hans stangaðist á við fyrirmæli sem leidd yrðu af ákvæðum stjórnarskrár um fullar bætur. Var kröfum A um frekari bætur úr hendi TM hf. en þegar höfðu verið greiddar því hafnað.
B slasaðist í umferðarslysi árið 2009 og fékk greiddar bætur úr ábyrgðartryggingu bifreiðar A hjá V hf. árið 2011 á grundvelli matsgerðar um varanlegan miska og varanlega örorku hans. Í kvittun lögmanns B um móttöku bóta þar sem kom fram að fullar og endanlegar bætur væru greiddar vegna slyssins var jafnframt ritað „Með fyrirvara um varanlegar afleiðingar slyssins“. B fór fram á endurupptöku málsins árið 2016 og voru dómkvaddir tveir matsmenn árið 2017 til að endurmeta afleiðingar slyssins. Í matsgerðum þeirra frá 2017 og 2018 kom fram að heilsa B hefði tekið ófyrirséðum breytingum til hins verra frá árinu 2011. B höfðaði mál þetta á árinu 2019. Hæstiréttur féllst á að fyrirvari B við upphaflegt bótauppgjör hefði gildi milli aðila og skapaði honum ríkari rétt en leiði af fyrirmælum 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ætti B því rétt á endurupptöku bótaákvörðunar að því tilskildu að ófyrirsjáanlegar breytingar hefðu orðið á heilsufari hans sem yllu því að varanlegur miski hans eða varanleg örorka af völdum slyss yrði talin meiri en lá fyrrgreindri bótaákvörðun til grundvallar. Fallist var á þá niðurstöðu héraðsdóms sem staðfest var með hinum áfrýjaða dómi að ófyrirsjáanlegar breytingar hefðu orðið á heilsufari B til hins verra vegna afleiðinga slyssins árið 2009 og að þær hefðu verið réttilega metnar í matsgerðum dómkvaddra matsmanna. Féllst Hæstiréttur því á að B ætti á grundvelli fyrirvara síns við bótauppgjör rétt á að fá ákvörðun um bætur fyrir varanlegan miska og varanlega örorku tekna upp að nýju. Þá komst Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu að B hefði fengið vitneskju um breytingar á heilsu sinni á árinu 2015 og upphaf fyrningarfrests samkvæmt 99. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987 því miðað við áramótin 2015/2016. Hefði málið því verið höfðað innan fyrningarfrests með birtingu stefnu í desember 2019. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að fallast á kröfur B á hendur V hf. og A.
Fallist á kröfu um greiðslu skaðabóta vegna ófyrirsjáanlegra breytinga á heilsu tjónþola frá fyrra tjónsuppgjöri, sbr. 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Var talið að 8% viðbótarörorka teldist verulega hærra örorkustig en áður var talið. Ekki var hins vegar fallist á að hækkun miska um 5 miskastig teldist verulega hærra miskastig en áður var talið.
Fallist var á kröfu stefnanda um að stefnda hafi verið óheimilt að skerða örorkulífeyrisgreiðslur stefnanda með því að líta á barnalífeyri sem hann naut frá Tryggingastofnun ríkisins sem tekjur. Var skerðingin haldin bæði formlegum og efnislegum annmörkum og talin brjóta í bága við eignarréttindi stefnanda sem varin væru af 72. gr. stjórnarskrárinnar auk þess sem ákvörðun um skerðingu hafði ekki verið tekin af þar til bærum aðila.
A, sem var sendibílstjóri, lenti í slysi í apríl 2016 sem varð til þess að hásin slitnaði. Starfsverndartrygging hans hafði þá runnið út án þess að honum hefði verið tilkynnt um að hún yrði ekki endurnýjuð. Árið 2017 gerði A réttarsátt við vátryggingamiðlunina sem seldi honum starfsverndartrygginguna, T ehf., þar sem T ehf. viðurkenndi bótaábyrgð og ábyrgðist uppgjör vátryggingarbóta eftir efni vátryggingar- samningsins. Í kjölfarið greindi aðila á um efni samningsins, hvort upplýsingagjöf A um heilsufar hans í umsókn um trygginguna leiddi til þess að bótaábyrgð félagsins félli niður í heild eða að hluta og um umfang tjóns A. Með hliðsjón af umsókn A um vátrygginguna, gögnum sem var framvísað við sölu hennar, því sem fram kom í skýrslum fyrir Landsrétti og ákvæðum þágildandi laga var fallist á með A að í tryggingunni hefði falist að yrði hann óvinnufær til starfa sem sendibifreiðastjóri yrðu honum greiddar bætur fyrir tímabundna og varanlega örorku. Samkvæmt matsgerð dómkvadds matsmanns hefði A orðið varanlega óvinnufær til starfa sem sendibifreiðastjóri frá slysdegi vegna afleiðinga slyssins og ætti A því rétt á bótum úr tryggingunni. Þá þótti ekki hafa verið sýnt fram á að nokkur tengsl væru milli þess að hásin A slitnaði og þeirra upplýsinga um heilsufar sem A vanrækti að veita eða veitti ranglega. Upplýsingagjöf A skipti því ekki máli fyrir ábyrgð félagsins. Samkvæmt því var T ehf. dæmt til að greiða A bætur vegna tímabundinnar og varanlegrar örorku miðað við fullan missi starfsorku, samtals 20.974.000 krónur ásamt vöxtum.
A og S hf. deildu um bótaskyldu S hf. vegna áverka sem A hlaut þegar bifreið var ekið aftan á bifreið hennar í maí 2016. S hf. hafnaði bótaskyldu og taldi að rekja mætti einkenni A til annars umferðarslyss sem hún varð fyrir á árinu 2014. A reisti kröfu sína á matsgerð eins læknis, sem A aflaði án aðkomu S hf., en hann mat varanlega örorku A 2% og varanlegan miska 4 stig. S hf. aflaði matsgerðar dómkvadds matsmanns um hraða bifreiðarinnar sem ekið var aftan á bifreið A og taldi matsmaðurinn að líklegasti hraði hennar hefði verið 8,5 km/klst. við áreksturinn. Í dómi Landsréttar kom fram að einkennum A hefði í matsgerðinni verið lýst á svipaðan hátt og í læknisvottorði sem ritað var tæpum fjórum mánuðum fyrir síðara umferðarslysið. Með vísan til þess að árekstur bifreiðanna hefði verið mjög vægur og að virtum afleiðingum þess líkamstjóns sem A varð fyrir í umferðarslysi á árinu 2014 staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að A hefði ekki sýnt fram á að orsakatengsl væru milli umferðarslyssins í maí 2016 og þeirra einkenna sem lýst væri í matsgerðinni. Var S hf. því sýknað af kröfu A.
Sýknað vegna fyrningar af kröfu um viðurkenningu á skyldu til greiðslu viðbótarskaðabóta vegna afleiðinga umferðarslyss
A krafðist þess að V hf. yrði gert að greiða sér skaðabætur að fullu vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann ók bifhjóli aftan á pallbifreið. Í héraðsdómi, sem skipaður var einum embættisdómara og tveimur sérfróðum meðdómendum, var fallist á kröfu A. Í úrskurði Landsréttar var rakið að með 1. gr. laga nr. 49/2016 hefði 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/991, um meðferð einkamála, verið breytt þannig að þegar sérþekkingar væri þörf sæti einn sérfróður meðdómandi í héraðsdómi ásamt tveimur embættisdómurum. Samkvæmt ákvæðinu væri dómara þó heimilt að kveðja til tvo meðdómsmenn ef hann teldi þurfa sérkunnáttu í dómi á fleiri en einu sviði. Í málinu hefðu tveir sérfróðir meðdómsmenn tekið sæti í dómi við meðferð málsins í héraði eftir gildistöku laga nr. 49/2016 og sú staðreynd sem deilt hefði verið um í málinu, og héraðsdómur taldi þörf á sérkunnáttu um, hefði varðað mat á ökuhraða bifhjóls A er hann ók aftan á umrædda pallbifreið. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þótt annar hinna sérfróðu meðdómsmanna hefði verið byggingaverkfræðingur og hinn prófessor í eðlisfræði hefði sérkunnátta þeirra í málinu í reynd lotið að sama matsatriði. Skipan héraðsdóms hefði því verið í andstöðu við 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 og yrði af þeim sökum ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar í máli nr. 26/2018.
Ágreiningur um frádrátt frá bótum vegna varanlegrar örorku.
Stefnandi slasaðist við vinnu sína við ofn sem bræddi álgjall. Talið var að vinnuveitandi hans hefði vanrækt að láta rannsaka slysið þegar það varð og jafnframt að hann hafi látið hjá líða að bæta úr þeirri vanrækslu þegar hann fékk tækifæri til þess síðar. Vinnuveitandinn var dæmdur bótaskyldur. Einn dómenda taldi vinnuveitandann hafa fullnægt skyldum sínum svo og sönnunarbyrði yrði ekki varpað á vinnuveitandann vegna þess að starfsmaðurinn hefði dregið að greina nákvæmlega frá atvikinu.
A krafðist skaðabóta úr hendi Í vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir sem nemandi í húsasmíði þegar stigi, sem hann notaði til að fara niður af þaki húss á vinnusvæði skólans, rann undan honum með þeim afleiðingum að hann féll um þrjá metra niður á malbikað undirlag. Landsréttur taldi að verkstjórn af hálfu kennara í umrætt sinn hefði verið ábótavant og að gera yrði ríkari kröfur til eftirlits og leiðbeiningarskyldu kennara en gerðar yrðu til verkstjóra á grundvelli laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Yrði því að virða kennaranum til vanrækslu að hafa ekki séð til þess að nemendur beittu verklagi sem tryggt gæti öryggi þeirra betur. Var því fallist á skaðabótaskyldu Í á tjóni A. Að teknu tilliti til aldurs og reynslu A, og þeirrar kennslu sem hann hafði fengið, var talið að hann hefði getað gert sér grein fyrir því að hættulegt væri að nota stigann án þess að gerðar væru sérstakar ráðstafanir til þess að hann rynni ekki til. Var hann því látinn bera 1/3 tjóns síns vegna eigin sakar.
Ágreiningur um launaviðmið við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku.
Stefndi bar skaðabótaábyrgð á tjóni sem stefnandi varð fyrir þegar veggskápur féll ofan á hana á vinnustað hennar. Fallist var að miða bætur við 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en aðalkrafa í stefnu var lækkuð þar sem ekki var að öllu leyti fallist á útreikninga kröfunnar.
Vinnuveitandi sýknaður af skaðabótakröfu starfsmanns sem slasaðist í starfi í tengslum við akstur brettatjakks í vöruhúsi.
S krafði SA hf. um skaðabætur vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir við jarðgangagerð á árinu 2013. Hafði S hafið störf við jarðgangagerð seint á árinu 2010 og unnið við þau störf fram að slysinu bæði hér á landi og erlendis. Eftir hlé vegna slyssins hóf hann að nýju störf við jarðgangagerð og vann við þau í tæp tvö ár er hann varð að hætta vegna afleiðinga slyssins. Aðilar voru sammála um að árslaun til ákvörðunar bóta skyldu metin sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en greindi á um hvert árslaunaviðmiðið skyldi vera. SA hf. hélt því fram að meðaltekjur verkafólks á árinu 2013 væri réttur mælikvarði á líklegar framtíðartekjur hans. S byggði hins vegar á því að miða skyldi við meðaltekjur hans á árunum 2011 og 2012. Fallist var á með S að líklegt væri að framtíðarstafssvið hans hefði orðið við jarðgangagerð hefði hann ekki orðið fyrir slysinu. Þá hefði SA hf. ekki sýnt fram á að laun S, hvort sem þeirra væri aflað hér á landi eða erlendis, hefðu orðið önnur og lægri hefði hann ekki lent í slysinu. Var krafa S því tekin til greina.
Stefnanda tókst ekki að sanna að hann hafi orðið fyrir bótaskyldu slysi er hann steig ofan í lagnagat á gólfplötu við störf sín.
Stefnandi slasaðist við vinnu sína í fiskverkun. Talið var að það yrði að meta vinnuveitandanum til gáleysis að hafa ekki sett afdráttarlausar reglur um ábyrgð og verkaskiptinu á því hættulega vinnusvæði þar sem slysið varð. Verklag stefnanda var ekki metið honum til stórkostlegs gáleysis. Vinnuveitandinn var dæmdur bótaskyldur.
A höfðaði mál gegn T hf. og krafðist bóta vegna líkamstjóns sem hún hlaut í umferðarslysi 2012. Var varanleg örorka hennar metin 5%. A stundaði grunnnám í viðskiptafræði þegar slysið varð og brautskráðist með BS-próf í greininni 2014. Ágreiningur aðila snerist um hvaða árslaun ætti að leggja til grundvallar útreikningi bóta samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðbótalaga nr. 50/1993 fyrir varanlega örorku A. Með hliðsjón af dómaframkvæmd Hæstaréttar fellst Landsréttur ekki á það með T hf. að miða bæri útreikning bóta við byrjunarlaun fólks með BA- eða BS-próf í viðskiptafræði. Þegar horft væri til þess að A var komin mjög langt á veg með grunnnám sitt í viðskiptafræði þegar slysið bar að höndum þætti réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur hennar að leggja til grundvallar meðaltekjur fólks með BA- og BS-próf árið 2012 samkvæmt kjarakönnun Félags viðskipta- og hagfræðinga frá árinu 2015. Var því önnur varakrafa A tekin til greina.
Starfsmaður var að lyfta saltpoka á kerru og rak sig í aðra kerru og fékk hnykk á bakið. Talið vera vinnuslys í skilningi vátryggingasamnings og fallist á kröfu um bótaskyldu vegna varanlegrar örorku. Kostnaður vegna gagnaöflunar í tengslum við örorkumat talinn nauðsynlegur þáttur í því að staðreyna tjón stefnanda og því fallist á að það væri hluti af stefnufjárhæð.
Ágreiningur um árslaunaviðmið samkvæmt ákvæðum 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 við útreikning bóta fyrir varanlega örorku.
Skaðabótamál. Deilt um hvaða árslaunaviðmið bæri að leggja til grundvallar vegna kröfu um bætur vegna varanlegrar örorku.
Skaðabótamál. Deilt um það hvaða árslaunaviðmið bæri að leggja til grundvallar vegna kröfu um bætur vegna varanlegrar örorku.
Talið var að réttur stefndu til slysabóta á grundvelli kjarasamnings hafi fallið niður sökum tómlætis.
A krafðist bóta úr hendi T hf. vegna varanlegrar örorku sem hún hlaut í umferðarslysi 2012. Í málinu var hvorki deilt um bótaskyldu né metna örorku. Voru aðilar auk þess sammála um að beita skyldi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 við útreikning bótanna og stóð ágreiningur þeirra því aðeins um hvaða árslaun ætti að leggja til grundvallar útreikningi þeirra. Í héraðsdómi var fallist á með T hf. að miða ætti við tekjur sem A hefði aflað sér í mars og apríl 2014 sem lausráðinn fulltrúi hjá sýslumanni. Í dómi Hæstaréttar kom fram að A hefði lokið hátt í 90% af námi í lögfræði þegar slysið varð. Var talið að A hefði ekki sýnt fram á að réttur mælikvarði við ákvörðun á framtíðartekjum hennar væri að miða við sérfræðistörf í lögfræði eins og gert hefði verið í aðal- og varakröfu hennar. Á hinn bóginn var talið sanngjarn og eðlilegur mælikvarði á framtíðartekjur hennar að leggja til grundvallar meðaltekjur félagsmanna í stéttarfélagi lögfræðinga árið 2012. Var því fallist á þrautavarakröfu A.
Stefndu dæmdir til að greiða stefnanda skaðabætur vegna líkamstjóns.
A krafðist skaðabóta úr hendi vinnuveitanda síns I ehf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi á bifhjóli sínu. Taldi A að það stæðist ekki að réttur hans til bóta samkvæmt kjarasamningi milli FÍA, IG hf. og I ehf. myndi ekki stofnast þegar fyrir hendi væri bótaréttur vegna slyss samkvæmt lögboðinni ökutækjatryggingu. Var talið samkvæmt orðalagi ákvæðisins í fyrrnefndum kjarasamningi fæli tilvísun til skilmála Sambands slysatryggjenda það ótvírætt í sér að um rétt flugmanna hjá I ehf. til bóta vegna varanlegrar örorku færi samkvæmt þeim skilmálum eins og þær kæmu til með að hljóða á hverjum tíma. Var því talið m.a. með vísan til ákvæðis skilmálanna að A hefði ekki borið réttur til bóta vegna varanlegrar örorku úr kjarasamningsbundinni slysatryggingu óháð því hvort bótaréttur vegna slyss úr lögboðinni ökutækjatryggingu væri fyrir hendi.Var I ehf. því sýknað af kröfum A.
A höfðaði mál gegn T hf. og krafðist bóta vegna tjóns sem hann varð fyrir þegar bátur sem A var vélstjóri á sökk. Voru aðilar sammála um að aðstæður A hefðu verið óvenjulegar síðastliðin þrjú ár fyrir slysdag og bæri því við útreikning bóta fyrir varanlega örorku að meta árslaun hans sérstaklega eftir 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 en deildu um hvaða viðmið bæri að leggja til grundvallar. Var það mat dómsins við ákvörðun viðmiðunarlauna að A hefði haft nægileg skipstjórnarréttindi og verið kominn nægjanlega nálægt námslokum til fullra vélstjórnarréttinda að miða bæri við meðallaun skip- og vélstjórnarmanna. Þá var talið að sú vinna sem hann hefði verið að leita sér að og fengið vilyrði fyrir hafi stutt það að framtíðarstarfsvettvangur hans hefði verið á sjó á öðrum skipum en hvalaskoðunarbátum sem hann hefði áður unnið fyrir og T hf. vildi miða laun hans við. Var T hf. því gert að greiða A nánar tilgreinda fjárhæð.
Stefndi var sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda þar sem ekki var fallist á að beita tekjuviðmiði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga til ákvörðunar bóta vegna varanlegrar örorku stefnanda vegna slyss hans. Talið var að miða bæri við lágmarkslaunaviðmið skaðabótalaga, sbr. 3. mgr. 7. gr. laganna, en óumdeilt var að við uppgjör á bótum til stefnanda vegna varanlegrar örorku hafði verið við það miðað. Dómurinn taldi stefnanda því þegar hafa fengið tjón sitt vegna varanlegrar örorku bætt að fullu.
A gegn
Tryggingamiðstöðinni hf
Fallist var á kröfu stefnanda að á fjárhæð skaðabóta skyldi miða við meðaltekjur verkamanna.
Deila aðilanna laut að því hvernig ákveða skyldi árslaun samkvæmt 7. gr. skaðabótalaganna vegna varanlegrar örorku stefnanda. Var fallist á það með stefnanda að miða bætur til hans við meðaltekjur kennara í Kennarafélagi Íslands.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur vegna varanlegrar örorku stefnanda vegna vinnuslyss. Rétt þótti að miða útreikning bóta til stefnanda við tekjur hans á tjónsári þar sem meðaltekjur þriggja síðustu almanaksára fyrir tjónsdag þóttu ekki gefa rétta mynd af líklegum framtíðartekjum hans.
Leyst var úr ágreiningi um árslaunaviðmið samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.
Tryggingarfélag var sýknað af kröfu tjónþola þar sem ágreiningurinn laut að viðmiðun við útreikning á fjártjóni.
A slasaðist á fæti við vinnu sína hjá forvera B ehf. á árinu 2005 en fyrirtækið var þá með frjálsa ábyrgðartryggingu og samningsbundna slysatryggingu launþega fyrir starfsmenn sína hjá V hf. A tilkynnti V hf. fyrst um slysið á árinu 2014 og fékk í kjölfarið greiddar skaðabætur en við uppgjör þeirra var dregin frá bótum fyrir varanlega örorku sú fjárhæð sem svaraði til réttar A til greiðslna úr slysatryggingu launþega, sbr. 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í málinu deildu aðilar um réttmæti þess frádráttar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þegar A tilkynnti V hf. um slysið hefði krafa til bóta úr slysatryggingu launþega verið fyrnd. Var talið að sú vanræksla A að láta undir höfuð leggjast að sækja um bætur úr tryggingunni, sbr. 21. gr. laga nr. 50/1954 um vátryggingarsamninga, þrátt fyrir að hann hefði haft einkenni frá fætinum allt frá slysdegi, væri á hans ábyrgð, en honum hefði borið í samræmi við meginreglur skaðabótaréttar að takmarka tjón sitt. Var B ehf. því sýknaður af kröfu A.
Viðurkennd var skaðabótaskylda gagnvart stefnanda vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í vinnuslysi við zinkhúðun.
Skaðabótamál. Endurupptaka.