Dómstólaleit

Stefnandi rann til í hálku við byggingarvöruverslun þar sem hann átti erindi vegna starfa og slasaðist og gerði kröfu á hendur tryggingafélagi húseigandans vegna afleidds líkamstjóns. Ekki var deilt um bótakyldu heldur um endanlegt uppgjör með hliðsjón af því hvað teldist rétt árslaunaviðmið í tengslum við metna örorku stefnenda, m.t.t. líklegra framtíðartekna, sem og um kostnað hans vegna sjúkraþjálfunar. Var fallist á það með stefnda að réttast hafi verið að miða hér við rauntekjur stefnanda við uppgjörið, sbr. 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993, en fallist var á með stefnenda að honum bæri að fá kostnað við sjúkraþjálfun bættan.