Dómstólaleit

Ágreiningur málsins varðaði það álitaefni hvort íbúð sem K og E keyptu af H hefði verið gölluð. Með dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að ósannað væri að H eða þeir sem komu fram fyrir hennar hönd hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi í aðdraganda kaupanna eða gefið rangar upplýsingar um ástand íbúðarinnar. Hefði íbúðin því ekki verið gölluð í skilningi 26. eða 27. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Þá var lagt til grundvallar að K og E gætu ekki borið fyrir sig þá ágalla sem komu í ljós við nánari skoðun íbúðarinnar. Var þá horft til þess að um væri að ræða eign sem reist var á fjórða áratug síðustu aldar en risíbúð H 1974. Þá hefðu K og E fyrir gerð kauptilboðs verið upplýst um að gluggar eignarinnar væru í lélegu ástandi og að eignin þarfnaðist endurbóta. Eins og atvikum væri háttað þótti rétt að líta svo á að þessar upplýsingar hefðu í eðli sínu falið í sér áskorun til K og E um að skoða eignina nánar. Hefðu K og E, án nægilegrar ástæðu, látið undir höfuð leggjast að gera það en ætla yrði af gögnum málsins að unnt hefði verið að staðreyna ágallana við slíka skoðun, sbr. 2. mgr. 29. gr. laga nr. 40/2002. Var H sýknuð af kröfu K og E um greiðslu skaðabóta vegna ætlaðra galla á íbúðinni.

Í málinu byggði V hf. á því að A hefði leynt félagið upplýsingum um umferðarslys sem hún hefði orðið fyrir á árinu 2013 þegar hún krafði félagið um bætur vegna annars umferðarslyss á árinu 2018 og þar með glatað rétti til bóta úr hendi V hf. vegna seinna slyssins, sbr. 2. mgr. 120. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Hafði A verið metin til örorku og V hf. greitt henni bætur vegna fyrra slyssins. Í sameiginlegri matsbeiðni A og V hf., sem lögmaður A ritaði undir fyrir hennar hönd, hafði staðlaðri spurningu um hvort A hefði áður orðið fyrir líkamstjóni og gengist undir örorkumat verið svarað með því að merkja við reitinn „nei“. Einnig byggði V hf. á því að A hefði veitt matsmönnum rangar upplýsingar um fyrra slysið á matsfundi. Í dómi Landsréttar var talið að A gæti ekki borið hallann af mistökum lögmanns hennar við upplýsingagjöf í sameiginlegri matsbeiðni, en í fylgigögnum með henni komu fram upplýsingar um fyrra slysið og umtalsverðar bætur sem V hf. hafði greitt henni á árinu 2016. Þá naut A ekki aðstoðar túlks á matsfundi, en móðurmál hennar er pólska. Þrátt fyrir að A hefði náð ágætis tökum á íslensku yrði því ekki vísað á bug að hún hefði við streitukenndar aðstæður á matsfundi misskilið spurningar matsmanna. Jafnframt lá fyrir að V hf. var með matsgerð vegna fyrra slysins undir höndum en aðeins voru tvö ár liðin frá bótauppgjöri V hf. vegna þess þegar tjónstilkynning vegna síðara slyssins barst félaginu. Mátti A því gera ráð fyrir því að V hf. byggi yfir öllum upplýsingum um fyrra slysið og þar með þeim upplýsingum og gögnum sem félagið þurfti til að meta ábyrgð sína, sbr. 1. mgr. 120. gr. laga nr. 30/2004. Samkvæmt þessu var ekkert talið styðja það að A hefði vísvitandi veitt V hf. rangar upplýsingar í þeim tilgangi að fá greiddar hærri bætur en hún ætti rétt á, sbr. 2. mgr. 120 gr. sömu laga. Þá var fallist á með A að aðstæður hennar hefðu verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og tekjur hennar árið 2017 væru réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur við bótauppgjör en meðaltekjur hennar síðustu þrjú ár fyrir slysið. Var V hf. því gert að greiða A 5.253.974 krónur í skaðabætur auk nánar tilgreindra vaxta í samræmi við aðalkröfu hennar.

A krafðist bóta úr innbústryggingu hjá S hf. vegna innbrots í íbúð hennar og taldi hún upp í tjónstilkynningu til S hf. í 20 liðum muni sem stolið hefði verið í innbrotinu. S hf. hafnaði bótaskyldu úr vátryggingunni og taldi A hafa af ásetningi veitt rangar og ófullnægjandi upplýsingar auk þess sem tjón hennar væri ósannað. Í dómi Landsréttar var fallist á það með héraðsdómi að ósannað væri að tjón A vegna innbrotsins næmi meiru en 204.109 krónum, sem svaraði til tveggja muna. Þá var einnig staðfest sú niðurstaða að S hefði ekki lánast sönnun um að 2. mgr. 47. gr. laga nr. 30/2004 ætti að leiða til þess að réttur A til bóta félli niður. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um að fallast á kröfu A að hluta, það er vegna tveggja muna, en að öðru leyti var sýknað af kröfunni.

Í ehf. höfðaði mál gegn G til greiðslu skaðabóta vegna tjóns sem Í ehf. kvaðst hafa orðið fyrir af nánar tilgreindum ástæðum í aðdraganda sölu G á hlutabréfum í L ehf. til Í ehf. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um sýknu G af öðrum kröfum Í ehf. en þeim er lutu að 985.735 króna úttektum G úr sjóðum L ehf. árið 2017 í aðdraganda sölu félagsins. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt ákvæði kaupsamningsins hafi G skuldbundið sig gagnvart Í ehf. til þess að engin úthlutun á fjármunum L ehf. til hans myndi eiga sér stað á árinu 2017, að launagreiðslum samkvæmt ráðningarsamningi undanskildum. Af hálfu G hefði því ekki verið haldið fram að um launagreiðslur hafi verið að ræða. Málsástæða G um að umræddar greiðslur hafi verið innan heimildar samkvæmt ákvæði kaupsamningsins var því talin haldlaus og G gert að greiða Í ehf. fyrrgreinda fjárhæð ásamt dráttarvöxtum.

A, sem var sendibílstjóri, lenti í slysi í apríl 2016 sem varð til þess að hásin slitnaði. Starfsverndartrygging hans hafði þá runnið út án þess að honum hefði verið tilkynnt um að hún yrði ekki endurnýjuð. Árið 2017 gerði A réttarsátt við vátryggingamiðlunina sem seldi honum starfsverndartrygginguna, T ehf., þar sem T ehf. viðurkenndi bótaábyrgð og ábyrgðist uppgjör vátryggingarbóta eftir efni vátryggingar- samningsins. Í kjölfarið greindi aðila á um efni samningsins, hvort upplýsingagjöf A um heilsufar hans í umsókn um trygginguna leiddi til þess að bótaábyrgð félagsins félli niður í heild eða að hluta og um umfang tjóns A. Með hliðsjón af umsókn A um vátrygginguna, gögnum sem var framvísað við sölu hennar, því sem fram kom í skýrslum fyrir Landsrétti og ákvæðum þágildandi laga var fallist á með A að í tryggingunni hefði falist að yrði hann óvinnufær til starfa sem sendibifreiðastjóri yrðu honum greiddar bætur fyrir tímabundna og varanlega örorku. Samkvæmt matsgerð dómkvadds matsmanns hefði A orðið varanlega óvinnufær til starfa sem sendibifreiðastjóri frá slysdegi vegna afleiðinga slyssins og ætti A því rétt á bótum úr tryggingunni. Þá þótti ekki hafa verið sýnt fram á að nokkur tengsl væru milli þess að hásin A slitnaði og þeirra upplýsinga um heilsufar sem A vanrækti að veita eða veitti ranglega. Upplýsingagjöf A skipti því ekki máli fyrir ábyrgð félagsins. Samkvæmt því var T ehf. dæmt til að greiða A bætur vegna tímabundinnar og varanlegrar örorku miðað við fullan missi starfsorku, samtals 20.974.000 krónur ásamt vöxtum.