Málið varðaði kröfu A um að felld yrði úr gildi synjun ríkissaksóknara á afhendingu nánar tilgreindra muna sem höfðu verið gerðir upptækir með dómi Hæstaréttar í sakamáli á hendur syni A. Í úrskurði Landsréttar var litið til þess að munir sem væru gerðir upptækir væru eign ríkissjóðs nema annað væri sérstaklega tekið fram í lögum, og talið vanreifað af hálfu A hvernig ríkissaksóknari gæti farið með fyrirsvar fyrir ríkissjóð í tengslum við kröfu um afhendingu munanna eða afhent þá. Yrði ekki séð að A gæti fengið verðmætin afhent yrðu kröfur hans teknar til greina og væri með dómi því ekki leyst úr þeim réttindum sem málsókninni væri ætlað að tryggja. Var því talið að A hefði ekki lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins, sbr. 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, og hinn kærði úrskurður um frávísun málsins staðfestur.
B var í hinum áfrýjaða dómi sakfelldur fyrir manndráp, tilraunir til manndráps og eignaspjöll. Var B dæmdur til átta ára fangelsisvistar og meðal annars gert að greiða A 500.000 krónur auk nánar tiltekinna vaxta og dráttarvaxta. A undi ekki niðurstöðu héraðsdóms um bótakröfu sína og skaut þeim þætti málsins til Landsréttar á grundvelli heimildar í 3. málslið 3. mgr. 196. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála en aðrir hlutar hins áfrýjaða dóms sættu ekki endurskoðun Landsréttar. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki hefði orðið breyting á aðild þótt fyrirsvar hefði breyst vegna lögræðis málsaðila og því væri aðildarskorti ekki til að dreifa. Til stuðnings miskabótakröfu sinni vísaði A bæði til a- og b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Kvað Landsréttur að þótt fallast mætti á að báðir liðir gætu átt við yrði ekki talið að það hefði, eins og atvikum væri háttað, sérstaka þýðingu við ákvörðun á fjárhæð bóta. Taldi Landsréttur að af gögnum málsins yrði ótvírætt ráðið að árás B hefði haft verulegar andlegar afleiðingar fyrir A sem leiddu jafnframt til líkamlegra einkenna. Einnig bæri skýrsla A fyrir héraðsdómi skýrlega með sér það áfall sem A hefði orðið fyrir. Þá yrði að leggja til grundvallar að ásetningur B hefði verið styrkur. Á hinn bóginn hefðu þau afbrot sem B var sakfelldur fyrir ekki beinst með beinum hætti að A þrátt fyrir að hún tengdist atburðarásinni og hefði orðið fyrir tjóni vegna hennar. Þá væru bætur samkvæmt I. kafla skaðabótalaga ekki til úrlausnar í málinu. Samkvæmt framangreindu meðal annars og að öllum málsatvikum og gögnum virtum þótti sanngjörn fjárhæð bóta handa A samkvæmt 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nema 1.200.000 krónum.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli VB og VH á hendur Í, A ehf. og L var vísað frá dómi. Málið höfðuðu VB og VH á hendur Í, A ehf. og L til ógildingar á nánar tilgreindum úrskurði úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála og þeirri ákvörðun Matvælastofnunar að endurnýja rekstrarleyfi A ehf. fyrir sjókvíaeldi á laxi í Patreksfirði og Tálknafirði með nánar tilgreindum skilyrðum. Landsréttur féllst ekki á það með héraðsdómi að VB og VH hefðu ekki lögvarða hagsmuni af málinu. Með úrskurði Landsréttar var kröfu VB og VH á hendur Í vísað frá þar sem röngum aðila hefði verið stefnt til fyrirsvars fyrir það. Þar með væri enginn til varnar í málinu sem ábyrgð bæri á hinni umdeildu ákvörðun er VB og VH krefðust ógildingar á. Af því leiddi að staðfesta bæri hinn kærða úrskurð.
Fallist að hluta á kröfur um ómerkingu ummæla í læknisvottorði. Fallist á miskabótakröfur að hluta en sýknað að hluta. Sýknað af kröfu um skaðabætur vegna lögmannskostnaðar vegna erindis til stjórnvalda.
S ehf. óskaði eftir því við S að skráningu á skipi í hans eigu, Amelía Rose, yrði breytt í skipaskrá þannig að það teldist gamalt skip en ekki nýtt, enda hefði kjölur skipsins verið lagður fyrir 1. janúar 2001 og teldist skipið því gamalt í skilningi 2. gr. reglugerðar nr. 666/2001 um öryggi í farþegaskipum í innanlandssiglingum. Erindi S ehf. var synjað og var ákvörðun S staðfest af innviðaráðherra. Höfðaði S ehf. þá mál og krafðist þess að ákvörðun S, sem staðfest var með úrskurði innviðaráðherra, yrði hrundið og að lagt yrði fyrir S að skrá skipið sem gamalt skip í skipaskrá. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að í dómaframkvæmd hefði verið litið svo á að ekki væri þörf á því að krefjast ógildingar á ákvörðun lægra setts stjórnvalds þegar æðra stjórnvald hefði kveðið upp úrskurð í viðkomandi stjórnsýslumáli. Því til samræmis var litið til þess hvort efni væri til þess að ógilda úrskurð ráðherra. Einnig var lagt til grundvallar að aðild og fyrirsvar í málinu væri í réttu horfi. Landsréttur vísaði til þess að óvíst væri við hvaða áfanga við smíðina skráð smíðaár væri miðað í haffærnisskírteini og öðrum gögnum frá siglingamálayfirvöldum í Mexíkó, þar sem skipið var smíðað. Svör þeirra við fyrirspurnum S yrðu enn fremur að teljast óljós og misvísandi. Lagði Landsréttur til grundvallar að enn væri ekki að fullu upplýst hvenær kjölur skipsins hefði verið lagður, þrátt fyrir framburð framkvæmdastjóra skipasmíðastöðvarinnar fyrir dómi. Því væri ekki efni til að fallast á kröfu S ehf. um að S yrði gert að breyta skráningu skipsins. Hins vegar var á það fallist með S ehf. að rannsókn stefnda og innviðaráðuneytisins hefði verið ófullnægjandi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi en S að öðru leyti sýknaður af kröfum S ehf.
A var einn eigenda jarðarinnar Rauðamýrar en jörðinni fylgdi veiðiréttur í Hvannadalsá. A höfðaði mál á hendur V og krafðist þess að fá greiddan arð fyrir árin 2015 og 2017 vegna þess eignarhlutar sem hún var þinglýstur eigandi að. Í dómi Landsréttar kom fram að sameigendur Rauðumýrar hefðu gert með sér samkomulag árið 2000 en í því hefðu öll fjármál sameignarinnar verið falin fjárhaldsmanni. Á aðalfundi sameigenda á árinu 2015 hefði G verið kosinn fjárhaldsmaður og hefði arðgreiðsla þess árs verið greidd til hans. Með því hefði V uppfyllt skyldu sína til útgreiðslu arðs það árið. Vegna ósættis sameigenda hefði G látið af starfi sínu sem fjárhaldsmaður árið 2016. Þar sem fjárhaldsmanni hefði ekki verið fyrir að fara til að taka við arðgreiðslum árið 2017 hefði V uppfyllt skyldu sína til útgreiðslu arðs til sameigendanna með því að inna greiðslur af hendi til hvers og eins þeirra. Málamyndagerningur milli A og H, þess efnis að eignarhluta hans skyldi þinglýst á nafn A, gæti engu breytt um það. Var V sýknað af öllum kröfum A.
Eignarréttur stefnanda að bílastæði við fjöleignarhús var viðurkenndur, en stæðið hafði fylgt íbúð hans samkvæmt þinglýstum heimildum frá upphafi og hafði það ekki verið undanskilið með síðari gerningum. Hvorki efni eignaskiptasamnings, sem tók eingöngu til skiptingar fjöleignarhússins, né tilkoma laga nr. 26/1994, um fjöleignarhús, breyttu þeirri réttarstöðu. Þá hafði stefnandi kostað endurbætur á bílastæðinu og stefndu ekki gert reka að því að fá rétt sinn viðurkenndan fyrr en við kaup stefnanda á íbúðinni þótt þær hefðu á þeim tíma átt íbúðir í fjöleignarhúsinu í yfir tug ára.
Máli þrotabús A ehf. gegn G ehf. var vísað frá dómi þar sem málshöfðunarfrestur var liðinn við þingfestingu málsins, en vegna ágalla á stefnubirtingu var talið að málið hefði þá fyrst verið höfðað.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem einkaréttarkröfu brotaþola var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að brotaþola sjálfri hefði verið heimilt að gæta hagsmuna sinna vegna einkaréttarkröfu sinnar eins og hún hefði gert með því að mæta við þingfestingu málsins í héraði. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
X var sakfelld fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og jafnframt 1. mgr. 98. gr. og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa á tilteknu tímabili á heimilum sínum endurtekið beitt þrjú börn sín ofbeldi, andlegum og líkamlegum refsingum, ógnað þeim og sýnt þeim vanvirðandi háttsemi, yfirgang og ruddalegt athæfi, eins og nánar er lýst í ákæru. Þessi háttsemi ákærðu var jafnframt talin fela í sér brot gegn 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga hvað varðaði tímabilið eftir gildistöku ákvæðisins. Þá var hún einnig sakfelld fyrir umferðar- og fíkniefnalagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna inn á svæði þar sem öll umferð var bönnuð öðrum en strætisvögnum og fyrir vörslur á fíkniefnum. Refsing hennar var ákveðin fangelsi í tvö ár. Þá var hún svipt ökurétti í fjóra mánuði og gert að sæta upptöku á fíkniefnum. Einkaréttarkröfum brotaþola var vísað frá héraðsdómi þar sem ekki var talið liggja fyrir í málinu að ákvörðun um setja fram kröfurnar hefði verið tekin af réttum fyrirsvarsmönnum brotaþola.
Máli vísað frá dómi þar sem ekki lá fyrir heimild stefnda til málshöfðunar.
Hafnað var kröfu G um að E gæfi skýrslu við aðalmeðferð.
Staðfest var ákvörðun sýslumannsins í Reykjavík um að synja beiðni sóknaraðila um lögbann, þar sem hvorki voru uppfyllt skilyrði til að verða við beiðninni samkvæmt lögum nr. 141/2001 né lögum nr. 31/1990.
Húsfélagið Engjaseli gegn
Kára Hrafnkelssyni
Málinu vísað frá dómi vanreifunar og fyrirsvarsmanns stefnanda ekki getið í stefnu.
Frávísunarkröfu stefnda, Seðlabanka Íslands, hafnað.
Kröfum stefnanda um ógildingu stjórnvaldsákvörðunar og skaðabætur vísað frá dómi vegna rangrar tilgreiningar á fyrirsvarsmanni stefnda.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa F hf. um að bú S ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Hæstiréttur vísaði til þess að samkvæmt gögnum málsins hefði enginn átt sæti í stjórn og framkvæmdastjórn S ehf. þegar úrskurður héraðsdóms var kærður. Þá segir meðal annars í dómi Hæstaréttar að sérregla 3. mgr. 40. gr. laga nr. 138/1994 um formlegt fyrirsvar fyrir einkahlutafélag, sem sé án stjórnar, taki aðeins til tilvika, þar sem aðrir leitist við að fylgja eftir réttindum sínum gagnvart félaginu, en veiti ekki fyrrum stjórnarmönnum vald til að taka ákvarðanir um málefni félagsins, sem hefðu ella heyrt undir stjórn þess. Því væru Í og Þ, sem sögðu sig úr stjórn S ehf. 13. maí 2011, ekki bærir um að taka ákvörðun um að kæra úrskurð héraðsdóms í málinu frá 30. sama mánaðar til Hæstaréttar. Þá taldi Hæstiréttur að umboð Í og Þ til handa lögmönnum, í janúar 2011, til að taka ákvörðun um að skjóta til Hæstaréttar máli, sem ekki hafði verið leyst úr fyrir héraðsdómi, gæti heldur ekkert gildi haft þegar enginn væri lengur bær til að ráða málefnum S ehf. að lögum. Var málinu því vísað frá Hæstarétti.
R kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans gegn A var vísað frá dómi með vísan til 4. mgr. 17. gr. sem og 1. og 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Hæstaréttar sagði að dómkrafa R lyti að viðurkenningu á réttarstöðu hans gagnvart A sem sjálfstæður lögaðili. Við úrlausn um frávísunarkröfu A reyndi á hið sama og væri því óhjákvæmilegt að í reynd væri tekin afstaða til efnisþátta í dómkröfu R. Var talið að R hefði ekki tekist að sýna fram á að þeir fjórir menn, sem höfðað hefðu málið í hans nafni, færu með fyrirsvar fyrir hann. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur um frávísun málsins með vísan til 4. mgr. 17. gr. laga nr. 91/1991.
Við útgáfu áfrýjunarstefnu og þingfestingu málsins var A ófjárráða og átti því ekki ráðstöfunarrétt yfir sakarefni málsins. Þrátt fyrir það var í áfrýjunarstefnu einungis getið um A en ekki um fyrirsvarsmenn hennar. Var málinu því vísað frá Hæstarétti, sbr. 3. mgr. 17. gr. og b. lið 1. mgr. 155. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli S á hendur SR, E og H var vísað frá dómi. Málið átti rætur að rekja til deilna um eignarrétt að tilteknum skika jarðarinnar Tjörvastaða sem L taldi að hefði verið ráðstafað til sín með afsali 15. júní 1945. Landskipti á jörðinni höfðu ekki farið fram en SR, E, H töldu sig eiga hvert sína afmörkuðu spildu innan þess skika sem dómkrafa S tók til og fyrir lá að þar kölluðu ekki aðrir en þeir til eignarréttar. Hæstiréttur taldi að SR, E og H ættu samlagsaðild samkvæmt 1. mgr. 19. gr. laga um meðferð einkamála. Það var ekki metið S til vanrækslu að hafa ekki stefnt H áður en málið var þingfest sbr. 3. mgr. 19. gr. laganna og yrði því kröfu á hendur henni ekki vísað frá héraðsdómi af þeirri ástæðu. Í stefnu sagði að stefnandi málsins væri íslenska ríkið og sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra væri í fyrirsvari fyrir stefnanda samkvæmt 33. gr. jarðalaga nr. 81/2004. Með vísan til gildissviðs 3. gr. jarðalaga, ákvæða 4. gr. laganna um yfirstjórn þeirra mála sem lögin gilda um og með hliðsjón af 13. gr. laga nr. 17/1965 um landgræðslu hefði sjávarútvegs- og landbúnaðarráðherra ákvörðunarvald um þá hagsmuni sem sakarefnið laut að sbr. 5. mgr. 17. gr. laga um meðferð einkamála og væri því réttur fyrirsvarsmaður fyrir þess hönd. Hinn kærði úrskurður var felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Útlendingar. Stjórnsýsla. Fyrirsvar. Lögvarðir hagsmunir. Frávísun máls frá Hæstarétti að hluta. Frávísun máls frá héraðsdómi að hluta. Gjafsókn. B sótti um dvalarleyfi fyrir stúlkuna A hjá útlendingastofnun í maí 2006, en í umsókn sinni kvaðst hún vera móðir barnsins. B er fædd á Filippseyjum, en flutti hingað til lands, gekk í hjúskap 1995 og öðlaðist íslenskan ríkisborgararétt. Útlendingastofnun veitti barninu tímabundið dvalarleyfi á íslandi frá 30. október 2006 til 1. september 2007. Í skýrslugjöf hjá lögreglu 6. mars 2007 viðurkenndi B að hún væri ekki móðir A. Í kjölfar þess var dvalarleyfi barnsins afturkallað með ákvörðun útlendingastofnunar í ágúst 2007, sem í janúar 2009 var staðfest af dómsmálaráðherra. B, persónulega og fyrir hönd A, höfðaði mál gegn íslenska ríkinu og krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður ráðuneytisins. Í héraðsdómi var íslenska ríkið sýknað af kröfu hennar. Í dómi Hæstaréttar er vísað til þess að í maí 2009 hafi fjölskyldunefnd Y ákveðið að taka forsjá A í sínar hendur og í júní sama ár hafi barninu verið komið á fósturheimili. Í byrjun ágúst 2010 hafi útlendingastofnun veitt stúlkunni dvalarleyfi til eins árs á grundvelli 3. mgr. 11. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga. Ekki lægi fyrir annað en að forsjá A væri enn í höndum nefndarinnar, en gögn málsins bæru ekki með sér að barninu hafi verið skipaður lögráðamaður samkvæmt 32. gr. barnaverndarlaga. Fram kemur að samkvæmt áfrýjunarstefnu hafi það ekki verið fjölskyldunefnd Y sem hafi tekið ákvörðun um að áfrýja héraðsdómi í þágu barnsins og við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti hafi verið staðfest að svo hafi ekki verið. Taldi Hæstiréttur því að heimild skorti til áfrýjunar fyrir hönd áfrýjandans A og var málinu þegar af þeim sökum vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti að því er hana varðaði. Hvað varðaði áfrýjandann B segir í dóminum að samkvæmt þeim gögnum sem lögð hafi verið fyrir réttinn hafi verið staðreynt með greiningu lífssýna að tiltekin kona á Filippseyjum væri kynmóðir A. Á engan hátt hafi verið sýnt fram á að B hafi ættleitt A og hafi heldur ekki verið leitast við að skýra á hvaða lagalega grunni B gæti hafa farið með málefni barnsins. Í málinu hafi B því ekki sjálf lögvarinna hagsmuna að gæta af því að afla úrlausnar dómstóla um gildi þeirra stjórnsýsluákvarðana sem hún krafðist endurskoðunar á. Þegar af þeirri ástæðu var málinu vísað frá héraðsdómi af sjálfsdáðum að því er B varðaði.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var endurupptöku á máli þar sem bú S ehf. hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í úrskurði héraðsdóms hafi ekki verið fjallað um aðra af tveimur málsástæðum sóknaraðila né tekin rökstudd afstaða til hennar. Fari þetta í bága við f. lið 1. mgr. 114. gr., sbr. 4. mgr. 112. gr., laga nr. 91/1991, sbr. og 178. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Samkvæmt þessu væri úrlausn héraðsdómara svo áfátt að óhjákvæmilegt er að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var endurupptöku á máli þar sem bú S ehf. hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta. Greindi málsaðila á um hvor þeirra væri rétt stjórn S ehf. Fram kom í dómi Hæstaréttar að málatilbúnaður sóknaraðila væri einkum reistur á því að skuldir félagsins hafi verið að fullu uppgerðar og bankinn S því enga heimild haft til að leysa til sín hlutabréf félagsins í skjóli handveðréttar í þeim. Í engu væri vikið að þessu í hinum kærða úrskurði, en nauðsynlegt væri að leysa úr því hvort bankinn hafi haft heimild til að ganga að veðinu til að fá skorið úr um hver færi með stjórn félagsins og um leið hvort beiðni um að bú félagsins yrði tekið til gjaldþrotaskipta hafi verið sett fram af þar til bærum fyrirsvarsmanni fyrir hönd félagsins. Samkvæmt þessu væri úrlausn héraðsdómara svo áfátt að óhjákvæmilegt væri að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.
Máli vísað frá dómi vegna annmarka á málatilbúnaði stefnenda.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var endurupptöku á máli þar sem bú S ehf. hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta. Fram kom í dómi Hæstaréttar að málsaðila greindi á um hvor þeirra væri rétt stjórn S ehf. Talið var að ekki yrði leyst úr kröfu um endurupptöku nema fyrst væri tekin afstaða til þess hvor málsaðila færi með stjórn félagsins. Þar sem það var ekki gert með úrskurði héraðsdóms var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.
Stefnandi krafðist að ákvörðun Fjármálaeftirlitsins um dagsektir vegna tafa, sem urðu á að stefnandi skilaði endurskoðuðum ársreikningi, yrði felld úr gildi. Í málinu var íslenska ríkinu stefnt en ekki Fjármálaeftirlitinu. Af þessum sökum krafðist stefndi þess að málinu yrði vísað frá dómi og vegna þess að málshöfðunarfrestur var liðinn þegar málið var höfðað. Dómurinn féllst á frávísunarkröfuna.
Múr- og málningarþjónustan Höfn ehf (
Ólafur Kjartansson hdl)
gegn
Húsfélaginu Háteigsvegi 26, Kristínu, Blöndal, Karli Ö. Karlssyni, Hönnu G. Bachmann v/db. Jóns K. Ólafssonar, Þórði og Gunnarssyni og Erlu Björgvinsdóttur (
Daníel Isebarn Ágústsson hdl)
Stefndu voru sýknaðir af kröfum stefnanda. Með samningi við eigendur fasteignarinnar að Háteigsvegi 26 í Reykjavík, hann 11. ágúst 2004, tók stefnandi að sér viðgerð á eigninni utanhúss. Síðan samdi stefnandi sérstaklega við eiganda efstu hæðar um smíði á kvistum o.fl. hinn 6. júlí 2005. Upplýst er að kröfufjárhæðin er reist að mestu á svokölluðum aukaverkum, verkliðum sem ekki eru tilgreindir í magntöluskrá verksamninganna. Stefnandi sótti stefndu til að greiða óskipt aukaverkin án þess að skriflega liggi fyrir að samið hafi verið um það eins og 4. gr. beggja verksamninganna kveða á um.
Fallist var á kröfu stefnda um að vísa máli frá dómi, þar eð ekki var gætt ákvæða b. og e. liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Málið var einnig talið höfðað fyrir röngu varnarþingi.
S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um hvort sex nafngreindir einstaklingar skyldu gefa munnlega skýrslu fyrir dómi sem vitni eða með stöðu sem aðilar máls. Talið var að þótt skýrslugjafar sætu ýmist í borgarstjórn eða borgarráði og hefðu atkvæðisrétt á þeim vettvangi, við töku ákvörðunar um hagsmuni R, gætu þeir ekki skoðast sem fyrirsvarsmenn R samhliða borgarstjóra. Samkvæmt venju í dómaframkvæmd gegndi borgarstjóri því hlutverki einn vegna stöðu sinnar sem framkvæmdastjóri sveitarfélagsins.
Þrotabú S ehf. krafðist þess að tiltekinni greiðslu í ríkissjóð yrði rift með vísan til ákvæða laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti. Í héraðsdómi var fallist á að kröfunni hefði verið ranglega beint að tollstjóranum í Reykjavík. Var hann því sýknaður vegna aðildarskorts án þess að dæmt væri um aðrar málsástæður beggja aðila. Fyrir Hæstarétti féll íslenska ríkið frá málsástæðum um aðildarskort tollstjórans. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að íslenska ríkið væri aðili að þeim hagsmunum sem þrotabúið krefðist sér til handa. Viðurkennt væri af þess hálfu að tollstjórinn væri réttur fyrirsvarsmaður fyrir hönd ríkisins í málinu og kæmi því ekki til álita að vísa því frá héraðsdómi. Þar sem ekki hefði verið dæmt í héraði um annað en aðildarskort og með vísan til hlutverks Hæstaréttar sem áfrýjunardómstóls var héraðsdómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til málflutnings og dómsálagningar að nýju.
Í málinu krafðist H skaðabóta úr hendi J, HV og L, en R, Þ og HH, hluthafar í H fóru með fyrirsvar félagsins í málinu á grundvelli heimildar í 2. mgr. 109. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Var skaðabótakrafan sögð vegna útgáfu fimm veðskuldabréfa með veði í fasteign H sem J og H hefðu undirritað, sem stjórnendur H, til hagsbóta fyrir L. Var byggt á því að um hefði verið að ræða refsiverða háttsemi af hálfu þeirra J og HV. Heimild R, Þ og HH til fyrirsvars fyrir H var talin byggjast á tillögu sem borin var upp á hluthafafundi um að krefja J og HV um skaðabætur vegna tjóns sem þau hefðu valdið félaginu og var þar felld með tilgreindum atkvæðafjölda. Í framangreindri tillögu var ekki getið málsóknar á hendur L og gátu R, Þ og HH því ekki farið með fyrirsvar í máli á hendur því félagi og var kröfu H á hendur L vísað frá dómi þegar af þeirri ástæðu. Varðandi kröfur H á hendur J og HV var talið að í gögnum málsins kæmi fram með nægilega skýrum hætti hvernig fjárhæð stefnukröfu H hafi verið fundin og þó að krafan væri ekki sundurliðuð með þeim hætti að rekja mætti hvernig fyrrnefndri fjárhæð hafi verið ráðstafað til greiðslu hvers og eins þeirra fimm veðskuldabréfa sem H teldi J og HV hafa gefið út honum til tjóns, yrði að telja, með hliðsjón meðal annars af því hvernig háttað væri fyrirsvari H í málinu, að þessi ágalli geti ekki einn og sér leitt til frávísunar málsins á þessu stigi. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi varðandi kröfur H á hendur J og HV og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.
SD höfðaði mál á hendur S og Þ til heimtu vangoldinnar leigu á húsnæði í eigu félagsins. Var málið höfðað í umboði SÁ formanns félagsins. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að SD væri skráð sjálfseignarstofnun en ljóst væri að starfsemi félagsins hefði á umliðnum árum hvorki verið í samræmi við stofnskrá þess né ákvæði laga nr. 33/1999 um sjálfseignarstofnanir sem stunda atvinnurekstur. Hvorki yrði í þessu skuldamáli fullyrt um lögmæti funda félagsins frá aðalfundi þess 12. janúar 1999 né fyrirsvar SÁ. Þá væri einnig til þess að líta að í gögnum málsins væru yfirlýsingar fulltrúa helmings stofnenda félagsins auk fulltrúa sem hefðu tekið við aðild að félaginu í stað upphaflegs stofnanda um að SÁ hefði hvorki umboð þeirra né stjórnar til að höfða málið í nafni félagsins. Með vísan til 4. mgr. 17. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og ákvæða laga nr. 33/1999 um fyrirsvar slíkra sjálfseignarstofnana var talið að svo óljóst væri um heimild SÁ að lögum til fyrirsvars fyrir SD að ekki yrði hjá því komist að vísa málinu frá héraðsdómi.
Sex kennarar, þar á meðal H, sóttu um kennarastöðu við skólann R í hreppnum B fyrir skólaárið 1994-1995. Voru fjórir af sex umsækjendum ráðnir, en H var ekki ein af þeim. Mæltu skólastjóri og skólanefnd ekki með umsókn hennar og féllst fræðslustjóri á álit þeirra. Á sama tíma sótti skólastjóri um heimild undanþágunefndar grunnskóla til að ráða M sem leiðbeinanda að skólanum. Í bréfi skólastjóra R til H, frá september 1994, var henni tjáð að ekki hefði verið mælt með umsókn hennar. Einnig kom þar fram að forsendur fyrir ráðningu kennara hefðu breyst frá því sem áætlað hefði verið og hefðu fastráðnir kennarar aukið við sig kennslu. Í trúnaðarbréfi frá sama tíma til undanþágunefndar grunnskóla greindu skólastjóri og formaður skólanefndar R hins vegar frá því að H væri ekki talin heppilegur starfskraftur fyrir skólann og ekki líkleg til að uppfylla kröfur sem gerðar væru til umræddrar kennarastöðu. Áður en undanþágunefndin hafði tekið umsóknina varðandi M til formlegrar afgreiðslu var hún afturkölluð. Var M síðar ráðinn af B, sem stuðningsfulltrúi við R, og tók hann um veturinn einnig við nokkurri forfallakennslu. Höfðaði M mál á hendur ríkinu og hreppnum B til heimtu bóta. Kvaðst H ekki hafa verið kunnugt um efni bréfsins til undanþágunefndarinnar fyrr en á árinu 1996. Í málinu reyndi ekki á hvernig ráðning M í starf leiðbeinanda hefði horft við gagnvart H, þar sem umsókn til undanþágunefndar grunnskóla um heimild til ráðningar M var afturkölluð. Með hliðsjón af því hvernig ráðningarmál við R skipuðust var talið að óvönduð stjórnsýsla við meðferð málsins hjá skólanum gæti ekki ein og sér bakað ríkinu fébótaskyldu. Við úrlausn málsins var jafnframt litið til þess að M var ráðinn í annað starf en H sótti um. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að sýkna ríkið og B af kröfum H.