Stefnandi lenti í árekstri 12. febrúar 2013 þegar ekið var aftan á bifreið hennar þar sem hún var kyrrstæð að bíða eftir grænu ljósi við gatnamót. Ágreiningur reis um það hvort sýnt hefði verið fram á orsakatengsl á milli líkamstjóns stefnanda og aftanákeyrslunnar eða hvort það ætti rætur að rekja til eldra slyss eða fyrra heilsufars stefnanda. Þá var deilt um sönnunargildi matsgerða. Þegar litið var til þess langa tíma sem leið frá slysinu og þar til stefnandi sannanlega lagði fram kvartanir um meiðsli sín, matsgerðar yfirmatsmanna, fyrri heilsufarssögu stefnanda og þess að ekki var um harðan árekstur að ræða var ekki talið að stefnanda hefði tekist sönnun um að hún hafi hlotið það varanlega líkamstjón sem hún krafðist viðurkenningar á við slysið 12. febrúar 2013. Að mati dómsins, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, var ekki fallist á að slíkir gallar væru á yfirmatsgerð að valdið gætu því að horft yrði fram hjá niðurstöðu hennar og byggt þess í stað á undirmatsgerð.
Manndráp og líkamsmeiðing af gáleysi í tengslum við umferðarslys.
M var sakfelldur fyrir brot gegn umferðarlögum nr. 50/1987 með því að hafa tiltekinn dag ekið bifreið sinni austur Reykjanesbraut yfir leyfðum hámarkshraða. Þá var hann sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 168. gr., 219. gr. og 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og tilteknum ákvæðum umferðarlaga með því að hafa ekið sömu bifreið of hratt í myrkri, við erfið veður- og akstursskilyrði, langt yfir leyfilegum hámarkshraða vestur Reykjanesbraut, og tekið fram úr bifreiðum án þess að sinna aðgæsluskyldu við framúrakstur, með þeim afleiðingum að hann ók bifreið sinni aftan á aðra bifreið. Hafnaði síðarnefnda bifreiðin utan vegar og varð fyrir skemmdum auk þess sem ökumaður hennar, A, varð fyrir líkamstjóni. Í dómi Landsréttar kom fram hvað varðaði síðara brot M að þegar sönnunargögn málsins og framburður vitna væru virt heildstætt og í ljósi þess að M hefði viðurkennt að hraði bifreiðarinnar hefði ekki verið í samræmi við aðstæður þætti komin fram lögfull sönnun um að M hefði viðhaft þá háttsemi sem í ákæru greindi við afar slæm veður- og akstursskilyrði. Þótti sannað að um stórhættulegan glæfraakstur hefði verið að ræða. Þegar litið væri heildstætt á vítaverðan akstur M og fjölda annarra alvarlegra hraðakstursbrota hans þótti ótvírætt að háttsemi hans fullnægði skilyrðum 1. mgr. 107. gr. a umferðarlaga til þess að heimilt væri að gera bifreið hans upptæka til ríkissjóðs. Refsing M var ákveðin fangelsi í fjóra mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. M var sviptur ökurétti í 12 mánuði frá uppsögu héraðsdóms og gert að greiða A miskabætur.
Ákæruvaldið (
Eyþór Þorbergsson fulltrúi)
gegn
Jóhanni Frey Frímannssyni (
Almar Þór Möller lögmaður)
J var dæmdur í 8 mánaða fangelsi, skilorðsbundið að hluta, fyrir brot gegn almennum hegningarlögum og umferðarlögum.
Ákærði, sem skýlaust játaði sök, var dæmdur í tveggja mánaða fangelsi og sviptur ökurétti ævilangt, fyrir að aka bifreiðum í þrígang undir áhrifum ávana- og fíkniefna, þar af í einu tilvikinu einnig of hratt.
Ákærða sýknuð af ákæru um of hraðan akstur.
Ákæruvaldið (Halldór Rósmundur Guðjónsson saksóknarfulltrúi) gegn
Hróa Ingólfssyni
Ákærði var dæmdur í þrjátíu daga fangelsi fyrir að aka bifreið of hratt og sviptur ökurétti.
Var dæmdur í þriggja mánaða fangelsi fyrir brot gegn umferðarlögum. Ævilöng svipting ökuréttar var áréttuð.
Ákæruvaldið (Guðmundur Þórir Steinþórsson saksóknarfulltrúi) gegn
Rolands Kalnins
Ákærði var sakfelldur fyrir að aka bifreið tvívegis sviptur ökruétti, þar af í öðru tilvikinu einnig undir áhrifum áfengis, en í hinu tilvikinu einnig of hratt. Hann játaði brot sín og var refsing hans ákveðin fangelsi í þrjá mánuði, auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt.
Ákæruvaldið (
Grímur Hergeirsson fulltrúi)
gegn
Þorbjörgu Lilju Jónsdóttur og Stefáni Magnússyni (
Heimir Örn Herbertsson hrl)
Þ var sakfelld fyrir umferðar- og hegningarlagabrot á Hellisheiði. Var refsing ákveðin í 30 daga fangelsi, en fullnustu refsingar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þ var svipt ökurétti. Í málinu var S einnig sakfelldur fyrir umferðarlagabrot og dæmdur til sektargreiðslu.
Ákæruvaldið (
Jóhann Svanur Hauksson ftr)
gegn
Algimantas Gesiulis (
Bjarni Hauksson hrl)
Ákærði sýknaður af hraðakstursbroti en sakfelldur fyrir ölvunarakstur.
Ákæruvaldið (
Súsanna Björg Fróðadóttir ftr)
gegn
Rúnari Þór Sigurðssyni (
Úlfar Guðmundsson hdl)
Ákærði sakfelldur fyrir játuð brot en sýknaður að hluta.
Ákæruvaldið (
Helgi Magnús Gunnarsson vararíkissaksóknari)
gegn
Draupni Gestssyni (
Snorri Sturluson hdl)
Ákærði dæmdur í 18 mánaða fangelsi og til 3 ára sviptingu ökuréttinda fyrir hegningar- og umferðalagabrot.
Stefnendur sýknaðir af kröfu um bætur vegna missis framfæranda.
Ákæruvaldið (
Ólafur Helgi Kjartansson lögreglustjóri)
gegn
Atla Ívari Guðmundssyni (
Bjarni Hauksson hrl)
Ákærði sakfelldur fyrir of hraðan akstur á bifhjóli auk annarra umferðarlagabrota. Ákærði sviptur ökurétti. Kröfu um upptöku bifhjóls hafnað.
Ákæruvaldið (Svavar Pálsson sýslumaður) gegn
X
Dæmd sekt og ökuréttarsvipting fyrir líkamsárás og umferðarlagabrot.
Sýknað af ákæru fyrir umferðar- og hegningarlagabrot-
Ákæruvaldið (
Daði Jóhannesson fulltrúi)
gegn
Guðmundur Andri Kjartanssyni (
Pétur Kristinsson hdl)
Maður sakfelldur fyrir að aka yfir leyfðum hámarkshraða.
Tveir ökumenn ákærðir fyrir ofsaakstur á bifhjólum auk þess að óhlýðnast fyrirmælum lögreglu um að stöðva ökutækin við vegatálma. Þá var ákæri Á sakaður um að valda líkamstjóni vegna gáleysis. Gerð var krafa um refsingu, ökuleyfissviptingu og að bifhjólin yrðu gerð upptæk.Báðir ákærðu voru sakfelldir. Ákærði Á var dæmdur í átta mánaða fangelsi, skilorðsbundið til þriggja ára, sviptur ökurétti í þrjú ár og bifhjólið gert upptækt til ríkissjóð. Ákærða F var ekki gerð sérstök refsing en sviptur ökurétti í sex mánuði. Kröfu um upptöku á bifhjóli hans var hafnað. Þá var báðum gert að greiða allan sakarkostnað.
Ákæruvaldið (Svavar Pálsson fulltrúi) gegn
X
Dæmd sekt fyrir umferðarlagabrot og brot gegn almennum hegningarlögum. Hegningarauki.
Sakfellt fyrir brot gegn umferðarlögum og almennum hengingarlögum með því að þreyta kappakstur um miðbæ Húsavíkur
G var sakfelldur fyrir brot gegn 219. gr. almennra hegningarlaga 19/1940 og 1. mgr., sbr. 3. mgr., 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með því að hafa ekið bifhjóli yfir leyfilegum hámarkshraða í Ártúnsbrekku á Vesturlandsvegi þar sem árekstur varð með bifhólinu og annarri bifreið með þeim afleiðingum að G og farþegi á hjólinu köstuðust af því. Hlaut farþeginn við það alvarlegt lærleggsbrot. Viðurlög G, sem ákveðin voru sem hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga, þóttu með hliðsjón af 5. og 8. tölul. 1. mgr. 70. gr. sömu laga hæfilega ákveðin 60 daga skilorðsbundið fangelsi ásamt sviptingu ökuréttar í eitt ár.
Rúmlega tvítugur karlmaður dæmdur í 12 mánaða fangelsi, þar af 9 mánuði skilorðsbundna, vegna ofsaaksturs í Reykjavík að kvöldi 16. febrúar 2007.
Ákæruvaldið (
Jóhann Svanur Hauksson fulltrúi)
gegn
Guðmundi Rúnari Arnessyni (
Hilmar Ingimundarson hrl)
Sakfellt fyrir hraðakstur á Sæbraut í Reykjavík.
Karlmaður dæmdur til greiðslu 100.000 króna sektar og 6 mánaða sviptingar ökuréttar vegna hraðaaksturs.
Ákæruvaldið (
Bogi Nilsson ríkissaksóknari)
gegn
Láru Sigurlaugu Þorsteinsdóttur (
Magnús Thoroddsen hrl)
L var ákærð fyrir að hafa ekið vestur Seljabraut í Reykjavík á 69 km hraða á klukkustund en þar var leyfilegur hámarkshraði 30 km á klukkustund. L viðurkenndi að hafa ekið á framangreindum hraða en bar því við að umferðarmerki, sem sýndi 30 km hámarkshraða, hefði ekki sést þaðan sem hún ók. Var á það fallist og miðað við hið almenna ákvæði 1. mgr. 37. gr. umferðarlaga um 50 km hámarkshraða á klukkustund í þéttbýli. Var engu talið breyta að ákvörðun um 30 km hámarkshraða hafði verið birt með opinberri auglýsingu, enda kvæði 4. mgr. 81. gr. umferðarlaga skýrt á um að slíkar ákvarðanir skyldu kynntar með umferðarmerkjum. Í því ljósi varð ekki talið að akstur L hefði verið mjög vítaverður og voru því ekki talin skilyrði til að svipta hana ökurétti samkvæmt 101. gr. umferðarlaga. Var henni gerð fésekt.
Ákæruvaldið (
Bogi Nilsson ríkissaksóknari)
gegn
Ágústi Heimi Ásgeirssyni (
Magnús Thoroddsen hrl)
Á var ákærður fyrir að hafa ekið vestur Seljabraut í Reykjavík á 72 km hraða á klukkustund en þar var leyfilegur hámarkshraði 30 km á klukkustund. Á krafðist sýknu og reisti kröfu sína á að umferðarmerki, sem sýndi 30 km hámarkshraða, hefði ekki sést þaðan sem hann ók. Var á það fallist og miðað við hið almenna ákvæði 1. mgr. 37. gr. umferðarlaga um 50 km hámarkshraða á klukkustund í þéttbýli. Var engu talið breyta að ákvörðun um 30 km hámarkshraða hafði verið birt með opinberri auglýsingu, enda kvæði 4. mgr. 81. gr. umferðarlaga skýrt á um að slíkar ákvarðanir skyldu kynntar með umferðarmerkjum. Í því ljósi varð ekki talið að akstur Á hefði verið mjög vítaverður og voru því ekki talin skilyrði til að svipta hann ökurétti samkvæmt 101. gr. umferðarlaga. Var honum gerð fésekt.
Ákæruvaldið (
Bogi Nilsson ríkissaksóknari)
gegn
Fjölni Þorgeirssyni (
Tómas Jónsson hrl)
F var ákærður fyrir fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið á 64 km hraða á klst. þar sem leyfður hámarkshraði var 30 km á klst. Hæstiréttur taldi það ekki varða ómerkingu héraðsdóms þótt ekki hefði sérstaklega verið tekin afstaða til ákvæða 4. mgr. 100. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sbr. 3. gr. laga nr. 57/1997, og reglugerðar nr. 280/1998 um sektir og önnur viðurlög vegna brota á umferðarlögum og reglum settum samkvæmt þeim, svo sem efni hefðu verið til. Sakfelling héraðsdóms var staðfest, þó að teknu tilliti til vikmarka við radarmælingar. Talið var eðlilegt að lögregluyfirvöld ynnu samkvæmt föstum og stöðluðum skrám, s.s. þeim sem fram komu í reglugerð nr. 280/1998, við ákvörðun viðurlaga vegna umferðarlagabrota til að gæta samræmis og jafnræðis við ákvarðanir sínar enda samræmdust þær umferðarlögum. Hins vegar leiddi af 2. gr. stjórnarskrárinnar að dómstólar yrðu ekki bundnir við þannig skrár og bæri þeim að meta viðurlög sjálfstætt á grundvelli umferðarlaga og mætti þá m.a. líta til ákvarðana lögregluyfirvalda á þessu sviði. Sektarákvörðun héraðsdóms var staðfest. Því var hafnað að dómvenja stæði til þess að svipting ökuréttar kæmi aldrei til fyrr en ökuhraði færi meira en 50 km fram úr leyfðum hámarkshraða og var ákvörðun héraðsdóms um sviptingu ökuréttar staðfest.