Dómstólaleit

E var sakfelldur fyrir skjalafals, nytjastuldi, rangar sakargiftir, fíkniefnalagabrot þjófnaðarbrot, brot gegn lögreglulögum og margvísleg umferðarlagabrot. Við ákvörðun refsingar fór samkvæmt reglum um brotasamsteypu. Sakaferill E og einbeittur brotavilji voru virtir honum til refsiþyngingar. Til málsbóta horfði að hann hefði í nokkrum mæli játað sök. Með vísan til 5. og 6. töluliðar. 1. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var refsing E ákveðin fangelsi í tvö ár. Þá var áréttuð ævilöng ökuréttarsvipting E og honum gert að sæta upptöku fíkniefna.

G var ákærður fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot, sbr. 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni 4.685,68 grömm af amfetamíni og önnur nánar tilgreind fíkniefni. Þá var G gefið að sök brot gegn vopnalögum nr. 16/1998 með því að hafa haft í vörslum sínum nánar tilgreinda muni. Fyrir héraðsdómi játaði G sök samkvæmt ákæru og samþykkti upptökukröfur. Var hann dæmdur til að sæta fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Þá var honum gert að sæta upptöku á fíkniefnum og þeim munum sem vopnalagabrot hans lutu að. Fyrir Landsrétti kom einungis til endurskoðunar ákvæði héraðsdóms um ákvörðun refsingar. Í dómi réttarins var rakið að samkvæmt gögnum málsins hafi amfetamínið sem saksókn tók til rýrnað við þurrkun. G hafi ekki verið eigandi amfetamínsins og átt takmarkaða aðkomu að sölu og dreifingu þess. Tæpir 17 mánuðir hafi liðið frá handtöku G þar til ákæra var gefin út og yrði honum á engan hátt kennt um þann drátt, sem teldist óhóflegur í ljósi játningar hans og umfangs málsins. Þá bentu gögn málsins til þess að G hafi leitast við að koma lífi sínu á réttan kjöl eftir að hann framdi brot sín og var það virt honum til refsilækkunar. Að virtum þeim refsimildunarsjónarmiðum sem að framan greinir en að öðru leyti með vísan til refsiforsendna héraðsdóms var refsing G ákveðin fangelsi í tvö ár.

N var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa komið aftan að A og slegið hann ítrekað með klaufhamri og jarðhaka í höfuð og líkama, meðal annars með þeim afleiðingum að hann þríhöfuðkúpu- og rifbeinsbrotnaði. Þá var N gefin að sök tilraun til manndráps, en til vara sérstaklega hættuleg líkamsárás, með því að hafa í framangreint sinn komið aftan að B og slegið hann með klaufhamri í höfuð þannig að hann hlaut skurð aftan við eyra. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var niðurstaða hans staðfest um að N hafi slegið A þremur höggum í höfuð með klaufhamri og einu höggi með jarðhaka í líkamann. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um þá áverka sem hlutust af atlögunni, að því frátöldu að gögn málsins þóttu ekki bera ótvírætt með sér að A hafi hlotið brot á rifbeinum. Var N því sýknaður af sakargiftum að því leyti. Með vísan til vættis vitna og gagna málsins var ráðið að hending ein hafi ráðið því að lífshættulega áverka leiddi ekki af atlögunni gegn A. N hafi ekki getað dulist að mannbani gæti hlotist af verknaðinum en hann látið sér það í léttu rúmi liggja. Var hann því talinn hafa gerst sekur um tilraun til manndráps, sbr. 211. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Niðurstaða héraðsdóms var staðfest um að sannað væri að N hafi veist að B svo sem lýst var í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar greindi og var sú háttsemi heimfærð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar N var litið til 1., 3., 5. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr., 76. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga, en í ljósi verknaðarins og huglægrar afstöðu N á verknaðarstundu var ekki talið unnt að hafa hliðsjón af 2. mgr. 20. gr. laganna við ákvörðun refsingar. Var refsing hans ákveðin fangelsi í fimm ár og sex mánuði. Þá var N gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna og B miskabætur að fjárhæð 800.000 krónur.

A var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa margítrekað ekið bifreið sviptur ökurétti, þar af sjö sinnum undir áhrifum ávana- og fíkniefna auk slævandi lyfja í eitt skipti, akstur yfir löglegum hámarkshraða í fimm skipti og akstur gegn rauðu umferðarljósi í tvö skipti. Þá var A sakfelldur fyrir að hafa í tvígang haft í vörslum sínum ávana- og fíkniefni. Samkvæmt dómvenju, að virtum sakaferli A og með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var staðfest niðurstaða héraðsdóms um 22 mánaða fangelsisrefsingu og ævilanga ökuréttarsviptingu. Ekki þóttu efni til að binda refsinguna skilorði.

X var sakfelldur í héraði fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa eigi staðið ríkissjóði skil á virðisaukaskatti, samtals að fjárhæð 8.845.728 krónur. Í ákæru var X einnig gefið að sök peningaþvætti samkvæmt 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga en í hinum áfrýjaða dómi var talið að 1. mgr. 262. gr. tæmdi sök gagnvart þeim ákvæðum. Fyrir Landsrétti leitaðist Á eftir endurskoðun á þeirri niðurstöðu héraðsdóms. Í dómi Landsréttar var tekið fram að þegar brot gagnvart 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga félli saman við frumbrot og ekkert lægi fyrir um viðbótarathafnir af hálfu ákærða yrði að telja að frumbrotið tæmdi sök gagnvart broti gegn 264. gr. Þar sem svo væri raunin í þessu máli yrði að telja að 1. mgr. 262. gr. laganna tæmdi sök gagnvart 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. Var refsing X ákveðin fangelsi í 15 mánuði en fullnustu 12 mánaða refsingarinnar frestað skilorðsbundið í þrjú ár. X var jafnframt gert að greiða sekt í ríkissjóð að fjárhæð 17.500.000 krónur og skyldi 240 daga fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd innan fjögurra vikna.

G var sakfelldur í héraði fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa eigi staðið skil á skilagreinum F slf. vegna staðgreiðslu opinberra gjalda og eigi staðið ríkissjóði skil á staðgreiðslu opinberra gjalda, samtals að fjárhæð 31.008.683 krónur, sem og eigi staðið skil á virðisaukaskattsskýrslum félagsins á lögmæltum tíma og eigi staðið ríkissjóði skil á virðisaukaskatti, samtals að fjárhæð 22.928.548 krónur. Í ákæru var G einnig gefið að sök peningaþvætti samkvæmt 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga en í hinum áfrýjaða dómi var talið að 1. mgr. 262. gr. tæmdi sök gagnvart þeim ákvæðum. Fyrir Landsrétti leitaðist Á eftir endurskoðun á þeirri niðurstöðu héraðsdóms. Í dómi Landsréttar var tekið fram að þegar brot gagnvart 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga félli saman við frumbrot og ekkert lægi fyrir um viðbótarathafnir af hálfu ákærða yrði að telja að frumbrotið tæmdi sök gagnvart broti gegn 264. gr. Þar sem svo væri raunin í þessu máli yrði að telja að 1. mgr. 262. gr. laganna tæmdi sök gagnvart 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. Var refsing G ákveðin fangelsi í eitt ár en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í þrjú ár. G var jafnframt gert að greiða sekt í ríkissjóð að fjárhæð 84.797.000 krónur og skyldi eins árs fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd innan fjögurra vikna.

Þ var sakfelldur í héraði fyrir fjárdrátt og umboðssvik í starfi sínu sem framkvæmdastjóri ADHD samtakanna. Í ákæru var Þ einnig gefið að sök peningaþvætti samkvæmt 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga en í hinum áfrýjaða dómi var talið að 1. mgr. 247. gr. og 249. gr. tæmdu sök gagnvart þeim ákvæðum. Fyrir Landsrétti leitaðist Á eftir endurskoðun á þeirri niðurstöðu héraðsdóms. Í dómi Landsréttar var tekið fram að þegar brot gagnvart 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga félli saman við frumbrot og ekkert lægi fyrir um viðbótarathafnir af hálfu ákærða yrði að telja að frumbrotið tæmdi sök gagnvart broti gegn 264. gr. Þar sem svo væri raunin í þessu máli yrði að telja að 1. mgr. 247. gr. og 249. gr. laganna tæmdu sök gagnvart 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. Var refsing Þ ákveðin fangelsi í 10 mánuði en fullnustu sjö mánaða refsingarinnar frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þ var jafnframt gert að greiða ADHD samtökunum 9.212.736 krónur ásamt tilgreindum dráttarvöxtum og málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti.

I var sakfelldur fyrir hótunarbrot gagnvart starfsmönnum dýralæknamiðstöðvar með því að hafa ritað og birt tiltekin ummæli á Facebook-síðu sinni. Þá var I sakfelldur fyrir tollalagabrot og brot gegn lyfsölu- og lyfjalögum með því að hafa flutt hingað til lands og reynt að komast hjá því að greina tollyfirvöldum frá sjö ampúlum af lyfseðilsskyldu lyfi sem hann hafði ekki innflutningsleyfi fyrir. Í III. kafla ákæru var I jafnfram gefið að sök brot gegn tolla- og vopnalögum með því að hafa flutt hingað til lands skammbyssu, riffil, magasín ætlað fyrir riffil, tvo brúsa af piparúða og sjö pakka af skotfærum. Héraðsdómur lagði til grundvallar að um eftirlíkingar væri að ræða en ekki raunveruleg vopn, að piparúðanum undanskildum. Með dómi héraðsdóms var vísað frá dómi þeim þætti III. kafla ákæru er laut að ætluðu vopnalagabroti I vegna innflutnings á öðru en piparúða. Með dómi Landsréttar var einnig vísað frá héraðsdómi þeim þætti III. kafla ákæru er laut að ætluðu tollalagabroti I þar sem verknaðarlýsing í ákæru var talin í ósamræmi við heimfærslu til refsiákvæða og málatilbúnað ákæruvaldsins að öðru leyti. Við ákvörðun refsingar var litið til 1. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var einnig litið til þess að dráttur hefði orðið á málinu án þess að I yrði um kennt. Var refsing I ákveðinn fangelsi í 60 daga en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Einnig var I gert að sæta upptöku á sjö ampúlum af lyfseðilsskyldu lyfi og tveim brúsum af piparúða, en kröfu ákæruvaldsins um upptöku var að öðru leyti vísað frá héraðsdómi.

Með dómi héraðsdóms var I sakfelldur fyrir líkamsárás, sbr. 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa að tilefnislausu ráðist að fjögurra ára barni, þar sem það sat í aftursæti bifreiðar á rauðu ljósi, og veitt því áverka á andliti. Jafnframt taldist hann hafa brotið gegn 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga með því að hafa ógnað barninu og sýnt því yfirgang og ruddaskap. Var I gert að sæta fangelsi í tvo mánuði og að greiða brotaþola 400.000 krónur í miskabætur. Með öðrum dómi héraðsdóms sem féll skömmu síðar var I sakfelldur, annars vegar fyrir brot gegn valdstjórninni og lögreglulögum með því að hafa í tvígang veist með ofbeldi gegn lögreglumönnum, og hins vegar fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni með því að hafa haft í fórum sínum amfetamín, kókaín og marijúana. Við ákvörðun refsingar var I að hluta til gerður hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga og var refsing ákveðin fangelsi í fjóra mánuði auk þess sem fíkniefnin voru gerð upptæk. Málin voru sameinuð fyrir Landsrétti með vísan til 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 210. gr. þeirra. Með dómi Landsréttar voru framangreindir dómar héraðsdóms staðfestir um sakfellingu I, heimfærslu til refsiákvæða, miskabætur til brotaþola, upptöku fíkniefna og sakarkostnað, og var refsing ákveðin fangelsi í fimm mánuði.

M var sakfelldur fyrir brot gegn umferðarlögum nr. 50/1987 með því að hafa tiltekinn dag ekið bifreið sinni austur Reykjanesbraut yfir leyfðum hámarkshraða. Þá var hann sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 168. gr., 219. gr. og 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og tilteknum ákvæðum umferðarlaga með því að hafa ekið sömu bifreið of hratt í myrkri, við erfið veður- og akstursskilyrði, langt yfir leyfilegum hámarkshraða vestur Reykjanesbraut, og tekið fram úr bifreiðum án þess að sinna aðgæsluskyldu við framúrakstur, með þeim afleiðingum að hann ók bifreið sinni aftan á aðra bifreið. Hafnaði síðarnefnda bifreiðin utan vegar og varð fyrir skemmdum auk þess sem ökumaður hennar, A, varð fyrir líkamstjóni. Í dómi Landsréttar kom fram hvað varðaði síðara brot M að þegar sönnunargögn málsins og framburður vitna væru virt heildstætt og í ljósi þess að M hefði viðurkennt að hraði bifreiðarinnar hefði ekki verið í samræmi við aðstæður þætti komin fram lögfull sönnun um að M hefði viðhaft þá háttsemi sem í ákæru greindi við afar slæm veður- og akstursskilyrði. Þótti sannað að um stórhættulegan glæfraakstur hefði verið að ræða. Þegar litið væri heildstætt á vítaverðan akstur M og fjölda annarra alvarlegra hraðakstursbrota hans þótti ótvírætt að háttsemi hans fullnægði skilyrðum 1. mgr. 107. gr. a umferðarlaga til þess að heimilt væri að gera bifreið hans upptæka til ríkissjóðs. Refsing M var ákveðin fangelsi í fjóra mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. M var sviptur ökurétti í 12 mánuði frá uppsögu héraðsdóms og gert að greiða A miskabætur.