Ákærði sakfelldur fyrir umferðarlagabrot.
Talið sannað að ökumaður fólksbifreiðir hefði misst athygli við akstur, með þeim afleiðingum að bifreiðin fór yfir rangan vegarhelming og olli alvarlegum árekstri. Ökumaður talinn hafa gerst með þessu sekur um stórkostlega gáleysi og dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi. Jafnframt dæmdur til greiðslu miskabóta.
Ökumaður ákærður fyrir brot gegn 219. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa orðið valdur af hörðum árekstri sem olli alvarlegu slysi. Sýknað af refsikröfu á grundvelli ósakhæfis á verknaðarstundu en ákærði sviptur ökuréttindum. Ökumanni hinnar bifreiðarinnar dæmdar miskabætur á grundvelli 8. kapítula, Mannhelgisbálks Jónsbókar sbr. dómafordæmi. Ákærði hins vegar sakfelldur fyrir akstur annan dag undir áhrifum fíkniefna og til að auk ökuleyfissviptingu.
Fallist var á kröfu ríkislögreglustjóra um bætur vegna munatjóns á lögreglubifreið. Það tjón átti rætur að rekja til árekstrar lögreglubifreiðarinnar og annarrar bifreiðar í kjölfar eftirfarar.
Lögreglustjórinn á Norðurlandi eystra (
Eyþór Þorbergsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Mathilde Larsen (
Þorbjörg Inga Jónsdóttir lögmaður)
Ákærða sakfelld fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi samkvæmt 219. gr. almennra hegningarlaga og nánar greind brot á umferðarlögum er hún virti ekki biðskyldu. Refsing ákveðin 30 daga fangelsi, skilorðsbundið til tveggja ára.
Viðurkennt var að stefnda bæri að greiða stefnanda helming af munatjóni hennar, sem orsakast hafði af árekstri í hópakstri bifhjólamanna.
Stefnandi lenti í árekstri 12. febrúar 2013 þegar ekið var aftan á bifreið hennar þar sem hún var kyrrstæð að bíða eftir grænu ljósi við gatnamót. Ágreiningur reis um það hvort sýnt hefði verið fram á orsakatengsl á milli líkamstjóns stefnanda og aftanákeyrslunnar eða hvort það ætti rætur að rekja til eldra slyss eða fyrra heilsufars stefnanda. Þá var deilt um sönnunargildi matsgerða. Þegar litið var til þess langa tíma sem leið frá slysinu og þar til stefnandi sannanlega lagði fram kvartanir um meiðsli sín, matsgerðar yfirmatsmanna, fyrri heilsufarssögu stefnanda og þess að ekki var um harðan árekstur að ræða var ekki talið að stefnanda hefði tekist sönnun um að hún hafi hlotið það varanlega líkamstjón sem hún krafðist viðurkenningar á við slysið 12. febrúar 2013. Að mati dómsins, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, var ekki fallist á að slíkir gallar væru á yfirmatsgerð að valdið gætu því að horft yrði fram hjá niðurstöðu hennar og byggt þess í stað á undirmatsgerð.
Stefndi sýkn af fébótakröfu stefnanda vegna munatjóns.
Stefnanda tókst ekki að sýna fram á orsakatengsl á milli líkamstjóns hans og umferðaróhapps sem stefnandi lenti í þann 11. ágúst 2017. Stefnandi hafði nokkru áður eða í júní 2016 slasast í umferðarslysi og auk þess glímt við ýmis einkenni fyrir bæði slysin. Áreksturinn í ágúst 2017 var mjög vægur og var litið svo á að stefnanda hefði ekki tekist að sýna fram á að orsakatengsl væru á milli þessa væga samstuðs sem hann hlaut í þeim árekstri og líkamstjónsins.
Manndráp og líkamsmeiðing af gáleysi í tengslum við umferðarslys.
Ákæruvaldið (
Margrét Herdís Jónsdóttir saksóknarfulltrúi)
gegn
Davíð Samúelssyni (
Jón Egilsson lögmaður)
Ákærði var sakfelldur fyrir brot á hegningarlögum og umferðarlögum vegna umferðarslyss sem hann var valdur að í ársbyrjun 2018, svo og fyrir líkamsárás.
Á krafðist skaðabóta úr hendi S hf. og Í vegna tjóns sem hann varð fyrir í árekstri á Reykjanesbraut 23. maí 2008 milli jeppabifreiðar Á og fólksflutningabifreiðar sem báðum var ekið í suðurátt. Þegar áreksturinn varð hafði ökumaður fólksflutningabifreiðarinnar beygt út á vinstri akrein með það fyrir augum að aka fram úr jeppabifreiðinni, en á sama tíma beygði ökumaður jeppabifreiðarinnar henni inn á vinstri akrein þar sem hann hugðist aka inn á Nickel-svæðisveginn. Í héraði voru S hf. og Í taldir bera bótaábyrgð á helmingi tjóns Á. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að á þeim stað þar sem ökumaður fólksflutningabifreiðarinnar ákvað að aka fram úr jeppabifreiðinni var vegurinn merktur hálfbrotinni línu auk þess sem þar voru gatnamót. Ríkar kröfur hvíldu því á ökumanni fólksflutningabifreiðarinnar og bar honum að fullvissa sig um að skilyrðum væri örugglega fullnægt svo að aka mætti fram úr á eða við vegamót. Var héraðsdómur því staðfestur.
Þann 16. janúar 2004 varð árekstur bifreiða, sem ekið var suður Kringlumýrarbraut í Reykjavík. R ók bifreið sinni á miðakrein, af þremur akreinum, en ákvað að skipta yfir á vinstri akrein þar sem mun minna var af ökutækjum og umferðin gekk greiðar. Þ sagðist ekki hafa átt von á að ökutæki væri ekið svo skyndilega út á þá akrein sem hann ók um og keyrði hann því aftan á bifreið R. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, segir að meginorsök harkalegs áreksturs bifreiðanna hafi verið sú að R hafi ekki gætt þess áður en hann skipti um akrein að ganga úr skugga um að það væri að teknu tilliti til aðstæðna unnt án hættu fyrir aðra, sbr. 2. mgr. 17. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Hins vegar var talið að Þ hefði mátt búast við að bifreiðar skiptu yfir á vinstri akreinina, líkt og hann hafði sjálfur gert skömmu fyrir áreksturinn. Einnig þótti sýnt að áreksturinn hefði að hluta orsakast af því að Þ hefði ekið of hratt miðað við aðstæður. Var sök hans því metin að einum þriðja en R og J báru tvo þriðju hluta sakarinnar.
Á ók jeppabifreið í eigu S vestur Vesturlandsveg norðan Hvalfjarðar þegar hann mætti vöruflutningabifreið D, sem kom úr gagnstæðri átt. Er bifreiðirnar mættust lenti hægra framhjól jeppabifreiðarinnar upp á snjóruðningi á vegbrúninni með þeim afleiðingum að henni hvolfdi á veginum og urðu á henni miklar skemmdir. S krafði D og vátryggjanda hans, V, um bætur vegna tjónsins, þar sem bifreið D hefði verið ekið á mikilli ferð á öfugum helmingi vegarins. Fallist var á þá niðurstöðu héraðsdómara, að ósannað væri að flutningabifreiðinni hefði verið á röngum vegarhelmingi þegar bifreiðirnar mættust. Með framburði vitna þótti þó fram komið, að flutningabifreiðinni hefði verið ekið mjög hratt og gálauslega miðað við aðstæður. Ljóst þótti að bifreið S hefði einnig verið ekið of hratt miðað við aðstæður, en slæmt skyggni var vegna skafrennings þegar atvik gerðust. Var einnig lagt til grundvallar að snjór hefði hindrað greiðan akstur á þeim hluta vegarins, sem Á ók eftir, en samkvæmt 19. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 skyldi sá ökumaður nema staðar, sem væri þeim megin á akbrautinni, sem hindrun væri. Að öllu virtu þótti rétt að S bæri tjón sitt að tveim þriðju hlutum, en D bætti þriðjung þess. Voru S ákveðnar bætur í samræmi við þetta með hliðsjón af matsgerð dómkvadds manns.