Dómstólaleit

Stefnendur kröfðu stefnda um greiðslu eftirstöðva kaupverðs vegna kaupa á hlutum í félagi sem átti tvær fasteignir. Stefndi bar fyrir sig að hann ætti gagnkröfur til skuldajafnaðar vegna meintra galla á annarri fasteigninni. Lagt var til grundvallar að lög nr. 40/2002 um fasteignakaup ættu við um viðskipti aðila. Dómurinn komst að þeirri niðurstöðu að ágallar á eigninni rýrðu ekki verðmæti hennar svo nokkru varðaði í skilningi 18. gr. laganna. Þá var ekki fallist á aðrar málsástæður sem stefndi byggði á. Því var fallist á dómkröfur stefnenda.

Stefnandi krafði stefndu um bætur eða afslátt vegna ágalla í loftum fasteignar sem eiginmaður stefnanda hafði keypt af stefndu en hann framseldi síðar kröfur vegna fasteignarinnar til stefnanda. Henni tókst ekki að sýna fram á að atvik hefðu verið með þeim hætti að stefndu skyldu bera bótaábyrgð á sakargrundvelli. Þá náði sá galli sem sannaður þótti ekki gallaþröskuldi. Voru stefndu því sýknuð af öllum kröfum stefnanda.

Sýnt þótti fram á, með matsgerð dómkvadds matsmanns, að við afhendingu hesthúss frá stefndu til stefnanda hefði það verið haldið ágalla vegna rangs efnisvals, enda hefðu skemmdir á múrhúð komið í ljós síðar vegna þess að undirmúr þyldi ekki aðstæður hér á landi. Hins vegar var sá ágalli ekki talinn galli í skilningi fasteignakaupalaga þar sem kostnaður við úrbætur náði ekki þeim gallaþröskuldi sem dómaframkvæmd miðaði við, auk þess sem ekki var sýnt fram á að stefndu hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi við sölu hússins til stefnanda. Stefndu voru því sýknuð af skaðabótakröfu stefnanda.

Stefndu gert að greiða stefnendum eftirstöðvar kaupverðs fasteignar, sem voru 2.100.000 krónur, þó þannig að stefndu ættu rétt á afslætti sem næmi 688.613 krónur.