Í málinu var deilt um hvaða áhrif lækkun sem varð á byggingarvísitölu í kjölfar gildistöku laga nr. 25/2020 um breytingu á ýmsum lögum til að mæta efnahagslegum áhrifum heimsfaraldurs kórónuveiru hefði á endurgjald samkvæmt verksamningi sem V hafði gert við Í hf. í kjölfar opinbers útboðs. Óumdeilt var að hefði ekki komið til setningar laganna hefði vísitalan hækkað um 0,3% í stað þess að lækka um 2,8% sem hafði þau áhrif að verðbætur til Í hf. og þar með heildarendurgjald samkvæmt verksamningnum varð lægra en ella. Í hf. byggði á því að grein 5.1.13 í ÍST 30:2012 sem gilti um samninginn leiddi til þess að það gæti krafist breytingar á samningsfjárhæðinni þar sem með lækkun vísitölunnar hefði kostnaður V sem verkkaupa lækkað. Í dómi Hæstaréttar kom fram að greinin gerði ráð fyrir því að tekin væri afstaða til þess hverju sinni hvort áhrif tiltekinnar lagabreytingar á kostnað verkkaupa endurspeglaðist í þeim verðmæli sem aðilar hefðu komið sér saman um að láta verklaun fylgja og þá að hvaða marki. Þær verðbætur sem V þurfti að greiða á umsamin verklaun til Í hf. hefðu vissulega orðið lægri en ella vegna áhrifa laganna á byggingarvísitölu. Breytingar á heildarendurgjaldi fyrir verkið og þar með kostnaði V endurspegluðust hins vegar eðli málsins samkvæmt í þeim verðmæli sem aðilar hefðu komið sér saman um. Féllst Hæstiréttur því ekki á að málatilbúnaðar Í hf. samrýmdist orðalagi og efnislegu inntaki greinar 5.1.13 í staðlinum. Í hf. byggði að auki á reglum samningaréttar um brostnar forsendur, 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga svo og reglum um óréttmæta auðgun. Hæstiréttur féllst ekki á að þær reglur gætu leitt til breytingar á endurgjaldi Í hf. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu V af kröfu Í hf.
B höfðaði mál gegn L og krafðist viðurkenningar á því að L væri skylt að endurreikna lán vegna tveggja nánar tilgreindra skuldabréfa sem gefin voru út árið 2002 og 2008, með hliðsjón af því að vextir og verðbætur afborgana sem hefðu verið eldri en fjögurra ára á nánar tilgreindum dögum í desember 2016 væru fyrndar. B hafði fengið samþykkt frumvarp að nauðasamningi til greiðsluaðlögunar í janúar 2010 sem eldra skuldabréfið féll undir. Þá komst á tímabundin greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna í febrúar 2010 sem yngra skuldabréfið féll undir. Þegar umrædd úrræði komust á voru engar afborganir skuldabréfanna fallnar í gjalddaga. Fékk L greitt samkvæmt nauðasamningi til greiðsluaðlögunar vegna eldra skuldabréfsins til 1. nóvember 2011 en engar greiðslur bárust vegna yngra skuldabréfsins frá því tímabundin greiðsluaðlögun komst á. B var veitt heimilt til að leita greiðsluaðlögunar í mars 2012 en með úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála í nóvember 2016 var ákvörðun umboðsmanns skuldara um að fella niður greiðsluaðlögunarumleitanirnar staðfest. Þá reiknaði L upp lán B og hóf hann að greiða af lánunum að nýju í janúar 2017. Í dómi Landsréttar kom fram að nauðasamningur til greiðsluaðlögunar vegna eldra skuldabréfsins og tímabundin greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna vegna yngra skuldabréfsins hefðu verið í gildi þegar B var veitt heimild til að leita greiðsluaðlögunar. Því var skuld B ekki gjaldkræf þegar heimildin var veitt, þrátt fyrir að greiðslufall samkvæmt umræddum nauðasamningi vegna eldra skuldabréfsins hefði orðið eftir 1. nóvember 2011 og ekkert hefði fengist greitt upp í yngra skuldabréfið frá gildistöku samningsins. Þegar umboðsmaður skuldara veitti B heimild til að leita greiðsluaðlögunar í mars 2012 hófst tímabundin frestun greiðslna þar sem L var samkvæmt a-lið 1. mgr. 11. gr. laga nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga óheimilt að krefjast eða taka við greiðslu á kröfum sínum. Strax í kjölfar þess að greiðsluaðlögunarumleitanir B voru felldar niður var skuld hans reiknuð út og honum kynnt staða hennar ásamt vöxtum og verðbótum en B hóf greiðslu hennar í janúar 2017. Með þessum afborgunum og beinum viðurkenningum á skuldastöðu sinni rauf B fyrningu krafna um vexti og verðbætur. Var L því sýknaður af kröfum B.
Suðurgafl ehf, Sigríður Vilhjálmsdóttir, Þórir Sigurðsson ehf, Hrönn Greipsdóttir, Sigurður Haukur Greipsson, Minningarsjóður Ársæls Jónassonar kafara, Svava Loftsdóttir, Marta Loftsdóttir, Pétur Guðfinnsson, Margrét Sigríður Pálsdóttir og Inga Ingibjörg Guðmundsdóttir (
Hjörleifur Kvaran lögmaður)
gegn
íslenska ríkinu (
Ívar Pálsson lögmaður)
Áfrýjendur og stefndi áttu land í óskiptri sameign á svokölluðu Geysissvæði í Haukadal. Þann 7. október 2016 sömdu áfrýjendur og stefndi um kaup stefnda á eignarhlut áfrýjenda og stóð hann stefnda til ráðstöfunar frá þeim degi. Í kaupsamningnum var ákveðið að leggja það í mat matsmanna að meta sanngjarnt kaupverð landspildunnar. Skyldi niðurstaða matsmanna vera endanlega bindandi um kaupverð og yrði ekki endurskoðað. Samkvæmt yfirmatsgerð 17. apríl 2019 komst meirihluti yfirmatsmanna að þeirri niðurstöðu að sanngjarnt kaupverð fyrir matsandlagið væri 1.009.278.000 krónur miðað við 7. október 2016. Í niðurstöðukafla matsgerðarinnar sagði að ef kaupverðið væri framreiknað miðað við breytingu á byggingarvísitölu frá kaupsamningsdegi til dagsetningar yfirmats næmi kaupverðið alls 1.100.113.020 krónum. Þá kom þar fram að kaupverðið skyldi bera almenna vexti samkvæmt II. kafla laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá kaupsamningsdegi til greiðsludags. Áfrýjendur byggðu málatilbúnað sinn á því að í niðurstöðu meirihluta yfirmatsmanna fælist að kaupverð landspildunnar skyldi verðbætt og vaxtareiknað með framangreindum hætti. Væri stefndi bundinn við þá niðurstöðu samkvæmt ákvæðum kaupsamningsins. Í dómi Landsréttar kom fram að af reglu samningaréttar um samningsfrelsi leiddi meðal annars að samningsaðili gæti að meginstefnu til ekki fengið atbeina dómstóla til að knýja á um efndir skyldu sem ekki væri kveðið á um í samningi. Kom fram að í kaupsamningi aðila hefði ekki verið kveðið á um greiðslu vaxta eða verðbóta af kaupverði en fyrirsjáanlegt hefði verið við frágang kaupsamningsins að umtalsverður tími kynni að líða þar til endanleg matsgerð lægi fyrir. Var talið að ef áfrýjendur teldu sig eiga rétt til greiðslu verðbóta eða vaxta hefði þeim borið að eiga frumkvæði að því að kveðið yrði á um það í samningnum. Hið sama var talið gilda um viðmiðunartíma verðmatsins ef þeir teldu að hann ætti að vera annar en afhendingartími landspildunnar. Eins og atvikum málsins væri háttað hefði verið alls óvíst hvort samkomulag um slíkt hefði náðst ef á það hefði reynt. Þar sem skylda stefnda til greiðslu vaxta eða verðbóta á kaupverðið var ekki talin verða leidd af kaupsamningnum, lögum eða venju var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu stefnda staðfest.
L hf. höfðaði mál gegn D til innheimtu skuldar samkvæmt verðtryggðu veðskuldabréfi sem D varð skuldari að samkvæmt skuldskeytingu 14. maí 2007. Í dómi Landsréttar kom fram að 10 ára fyrningarfrestur gilti um kröfu L hf. samkvæmt 1. tölulið 4. gr. laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda, sbr. 28. gr. laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda. Var krafan því ekki fyrnd frá því tímamarki að veðskuldabréfið var gjaldfellt í september 2009 þar til stefna var birt í ágúst 2018. Sami fyrningarfrestur gilti um verðbætur sem teljast hluti af höfuðstól skuldar og greiðsla verðbóta því „afborgun af skuld“ í skilningi 2. töluliðar 3. gr. laga nr. 14/1905. Þá var ekki fallist á þær málsástæður D að kröfur L hf. væru fallnar niður vegna tómlætis. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um annað en dráttarvexti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Þ um breytingar á leiðréttu frumvarpi sýslumanns um úthlutun á söluverði fasteignar sem hafði verið í eigu Þ. Byggði krafa Þ á veðskuldabréfi sem hvíldi á framangreindri fasteign. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt skýrum ákvæðum skuldabréfsins væri höfuðstóll skuldarinnar bundinn vísitölu neysluverðs, sem samræmdist ákvæðum laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu og þágildandi reglum Seðlabanka Íslands nr. 492/2001 um verðtryggingu sparifjár og lánsfjár. Samkvæmt fyrrnefndum reglum leggst kostnaður lántaka af verðbótum við höfuðstól lánsins á hverjum gjalddaga áður en vextir og afborgun eru reiknuð út og teldist greiðsla verðbóta því afborgun af skuld í skilningi 2. tölul. 3. gr. laga nr. 14/1905. Samkvæmt því fyrndust kröfur um verðbætur á 10 árum, sbr. 4. gr. sömu laga. Þar sem sóknaraðili hefði ekki fært rök fyrir því að sá 10 ára fyrningarfrestur væri liðinn er fyrningu var slitið var hinn kærði úrskurður staðfestur.
Verktakafyrirtækið B ehf. höfðaði mál á hendur R til heimtu viðbótargreiðslu, vegna verks sem félagið hafði unnið í þágu R á grundvelli verksamnings, með skírskotun til hækkunar sem varð á byggingarkostnaði síðari hluta árs 2008. Aðila greindi meðal annars á um hvort það teldist ósanngjarnt samkvæmt 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga að R bæri fyrir sig ákvæði verksamnings um verklaun, þar sem ekki var gert ráð fyrir hækkun þeirra á verktímanum. Með dómi héraðsdóms var R sýknaður af kröfu B ehf. með vísan til þess að á þeim tíma hefði ekki verið um að ræða verulegar breytingar á byggingarvísitölu umfram það sem opinberar upplýsingar, sem lágu fyrir um verðlagsþróun þegar B ehf. gerði tilboð í verkið, gerðu ráð fyrir, svo og að B ehf. hefði ekki fært sönnur á tjón af völdum slíkra verðhækkana. Eftir uppkvaðningu héraðsdóms aflaði B ehf. matsgerðar dómkvadds manns um ætlað tjón sitt af fyrrgreindum sökum en E ehf. tók í kjölfarið við aðild B ehf. að málinu fyrir framsal, þar sem síðargreinda félagið var þá orðið gjaldþrota. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms með skírskotun til þess að samkvæmt matsgerðinni næmi hækkun kostnaðar, umfram það sem almennt hefði mátt telja sanngjarnar og eðlilegar væntingar, tæpum 4% af umsömdum verklaunum.
X var sakfelldur fyrir brot á 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Brotaþoli var aðeins 16 ára þegar X, sem hún þekkti ekkert, framdi brotið. Brotið var talið gróft og hafði í för með sér talsverða líkamlega áverka. Miðað við eðli og alvarleika brotsins þótti refsing X hæfilega ákveðin 2 ára fangelsi.