Dómstólaleit

Ágreiningur aðila varðaði endurkröfur B á hendur A vegna krafna sem hún greiddi sem ábyrgðarmaður og veðþoli samkvæmt lánssamningi og veðskuldabréfi þar sem A var aðalskuldari. A hafði gert samning um greiðsluaðlögun þar sem honum var veitt 90% eftirgjöf af samningskröfum, þar með töldum kröfunum tveim sem málið laut að. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að endurkröfur B á hendur A hefðu verið ófyrndar þegar málið var höfðað. Þá féllst Hæstiréttur ekki á að ábyrgð B hefði fallið niður á grundvelli þágildandi 2. mgr. 21. gr. laga 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga vegna samnings A um greiðsluaðlögun. Þar sem ábyrgðarskuldbindingar B stofnuðust fyrir gildistöku laga nr. 32/2009 um ábyrgðarmenn gat ákvæði 3. mgr. 9. gr. laganna heldur ekki leitt til þess að eftirgjöf eða lækkun kröfu gagnvart A samkvæmt samningi um greiðsluaðlögun hefði sömu áhrif til lækkunar kröfu á hendur henni. Komst rétturinn að þeirri niðurstöðu að ábyrgð B hefði ekki fallið niður við samþykkt samnings um greiðsluaðlögun og hún hefði því ekki greitt umræddar kröfur umfram skyldu. Við úrlausn um hvort endurkrafa B væri fallin niður eins og A hélt einnig fram taldi Hæstiréttur að í lög nr. 101/2010 skorti afdráttarlaus ákvæði um að samningur um greiðsluaðlögun leiddi til þess að endurkröfu B yrði ekki beint að honum. Vegna fyrirmæla 72. gr. stjórnarskrárinnar gæti markmiðsskýring á ákvæðum laga nr. 101/2010 eða samanburðarskýring við 1. málslið 2. mgr. 60. gr. laga nr. 21/1991 sem fjallaði um nauðasamninga ekki orðið sjálfstæður grundvöllur slíkrar niðurfellingar á kröfuréttindum B. Var því byggt á hinni almennu reglu kröfuréttar um að B hefði eignast endurkröfu á hendur A þegar hún sem ábyrgðarmaður greiddi umræddar kröfur á hendur honum. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um fallast á kröfu B á hendur A.

K krafðist þess að viðurkennt yrði að A hf. hafi verið óheimilt að krefjast dráttarvaxta á tvö fasteignaveðslán vegna vanskila á því tímabili sem K hafði notið frestunar greiðslna samkvæmt 1. mgr. 11. gr. laga nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt a. lið 1. mgr. 11. gr. laga nr. 101/2010 væri lánardrottnum óheimilt að krefjast eða taka við greiðslu á kröfum sínum meðan á frestun greiðslna stæði. Þá skyldi samkvæmt 7. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu ekki reikna dráttarvexti á kröfur þann tíma sem greiðsludráttur væri ef skuldari héldi af lögmætum ástæðum eftir greiðslu eða hluta hennar og talið að svo hafi háttað til um hagi K það tímabil sem um ræddi. Þá kom fram að þar sem krafa um dráttarvexti yrði aðeins höfð uppi á grundvelli lögbundinni heimilda væri löggjafanum að sama skapi fært að setja slíkum heimildum þær skorður sem kæmi fram í fyrrnefndri 7. gr. og að sú tilhögun færi ekki í bága við 72. gr. stjórnarskrárinnar. Var krafa K því tekin til greina.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Ó um að ógilt yrði ákvörðun sýslumannsins á Suðurnesjum um að synja beiðni hans, um að afmáð yrðu veðréttindi af tiltekinni fasteign fyrir uppreiknuðum eftirstöðvum veðskulda sem næmu hærri fjárhæð en svaraði til söluverðs fasteignarinnar á almennum markaði.

I og R kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þeirra um að hnekkt yrði ákvörðun sýslumanns um að synja kröfu um að afmáð yrðu veðréttindi í fasteign fyrir uppreiknuðum eftirstöðvum veðskulda sem næmu hærri fjárhæð en svaraði til metins söluverðs fasteignarinnar á almennum markaði. I og R höfðu fengið greiðsluaðlögun á grundvelli laga nr. 50/2009 um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði. Í þeirri ákvörðun kom meðal annars fram að umsjónarmaðurinn taldi það ekki hindra að greiðsluaðlögun kæmist á að I og R ættu eignina með nafngreindum manni sem hefði ekki samhliða gengið til greiðsluaðlögunar, sbr. 1. mgr. 2. gr. fyrrnefndra laga. Við meðferð beiðni I og R, um að afmáð yrði fyrrnefnd veðréttindi, hjá sýslumanni mótmælti A beiðninni þar sem að ekki hefði í öndverðu verið fullnægt því skilyrði að allir eigendur fasteignarinnar gengju í sameiningu til greiðsluaðlögunar. Tók Hæstiréttur fram að mótmæli A væru of seint fram komin og var því fyrrnefnd ákvörðun sýslumannsins sem reist var á þeim mótmælum felld úr gildi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu ÍLS um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um að afmá af fasteign Ó veðkröfu ÍLS umfram tiltekið matsverð fasteignarinnar. Í úrskurði héraðsdóms var talið að sýslumaður hefði rannsakað málið og aðstæður Ó nægilega og lagt mat á það, með tilliti til fram kominna upplýsinga, að Ó væri um fyrirséða framtíð ófær um að standa í fullum skilum með greiðslu skulda sem tryggðar væru með veði í þeirri fasteign sem greiðsluaðlögunin tæki til og að önnur greiðsluerfiðleikaúrræði væru ekki tæk. Þá var talið að skilyrðum 12. gr. laga nr. 50/2009 væri fullnægt til að veðréttindi yrðu afmáð af fasteign Ó. Hæstiréttur féllst á það með héraðsdómi að fullnægt væri skilyrðum 12. gr. laga nr. 50/2009, sbr. a. lið 1. mgr. 21. gr. laga nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga, til að veðréttindi yrðu afmáð af fasteigninni. Þá var enginn sá annmarki talinn vera á ákvörðun sýslumanns sem valdið gæti því að hún yrði felld úr gildi.

X var ákærður fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum með því að hafa látið undir höfuð leggjast að telja fram fjármagnstekjur að fjárhæð 120.026.444 krónur sem voru tekjur X af uppgjöri tveggja framvirkra skiptasamninga. Kröfu X um frávísun málsins var hafnað. Vísað var til þess að í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefði ekki verið talið að það færi í bága við bann við endurtekinni málsmeðferð þótt stjórnvöld hefðu áður gert manni að greiða skatt af álagi á skattstofn og sama manni væri síðan í öðru máli gerð viðurlög vegna sömu málsatvika. Þá varðaði það ekki frávísun málsins þótt skattrannsóknarstjóri eða sérstakur saksóknari hefði tjáð sig með almennum hætti um fyrirhugaða lagasetningu á sviði skattaréttar, enda væri slík umfjöllun saksókninni óviðkomandi. Ekki var heldur fallist á að tilteknir annmarkar á samningu héraðsdóms yllu því að ómerkja bæri dóminn. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að þótt lögum hefði síðar verið breytt um skattlagningu fjármagnstekna breytti það engu um refsinæmi þess að skýra rangt eða villandi frá því sem máli skipti við álagningu tekjuskatts. Var málið því dæmt eftir gildandi skattalögum á þeim tíma er ákærði aflaði teknanna. Talið var að hagnaður X af gerð umræddra framvirkra skiptasamninga hefði falið í sér skattskyldar fjármagnstekjur og að ekki hefði staðið heimild til að draga frá þeim tap af öðrum sams konar samningum eða beinan kostnað við öflun teknanna. Ekki var fallist með X að um hefði verið að ræða tekjur í sjálfstæðri atvinnustarfsemi. Þá leysti það X ekki undan refsiábyrgð þótt samningsaðili hans hefði vanrækt skyldu sína til að standa skil á skattinum eftir lögum nr. 94/1996 um staðgreiðslu skatts á fjármagnstekjur. X var fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Var hann dæmdur í þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi. Þá var honum gert að greiða 21.000.000 krónur í sekt og skyldi átta mánaða fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd.

R kærði úrskurð héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumanns um að afmá af fasteign R veðkröfur Í umfram tiltekið markaðsverðmæti fasteignarinnar. R hafði fengið samþykkta umsókn um greiðsluaðlögun á grundvelli laga nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Hæstarétti, kom fram að það væri ófrávíkjanlegt skilyrði fyrir niðurfellingu veðréttinda samkvæmt 12. gr. laga nr. 50/2009 að skuldari búi á viðkomandi fasteign og hafi þar skráð lögheimili. Þar sem skilyrðinu hefði ekki verið fullnægt í málinu væri fallist á með Í að ógilda bæri ákvörðun sýslumannsins um afmáningu veðréttinda Í af fasteign R.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Í um að felld yrði úr gildi sú ákvörðun sýslumanns að afmá af fasteign A veðkröfur Í umfram fasteignamat. Í úrskurði héraðsdóms var meðal annars vísað til þess að Í hefði samþykkt fyrir sitt leyti samning um greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna A og þar með orðið bundinn af honum og gæti hann ekki leitast við að fá samningnum hnekkt nema eftir fyrirmælum laga nr. 50/2009 um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði, en það hefði Í ekki gert.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita greiðsluaðlögunar fasteignaveðkrafna. Talið var að A yrði ófært að standa undir lágmarksfjárhæð fastrar mánaðargreiðslu skv. 1. mgr. 5. gr. laga nr. 50/2009 og var beiðni hennar um greiðsluaðlögun því hafnað með vísan til 3. tl. 2. mgr. 4. gr. sömu laga.

D hf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem kröfu fyrirtækisins um að bú A yrði tekið til gjaldþrotaskipta var vísað frá dómi þar sem ekki var talið unnt að taka bú A til gjaldþrotaskipta á meðan leitað væri greiðsluaðlögunar, sbr. d. lið 1. mgr. 11. gr. laga nr. 101/2010 um greiðsluaðlögun einstaklinga. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með umræddu ákvæði væri aðeins girt fyrir að úrskurður gengi um að bú A yrði tekið til gjaldþrotaskipta, en ekki að beiðni þess efnis yrði lögð fram. Gæti móttaka héraðsdóms á beiðninni markað frestdag við gjaldþrotaskipti ef til þeirra kæmi í kjölfarið, sbr. 2. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Frekari meðferð þeirrar beiðni réðist síðan af afdrifum umsóknar A um greiðsluaðlögun og kæmu þá eftir atvikum til skoðunar þær varnir sem hann hefði teflt fram gegn því að búið yrði tekið til skipta. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um staðfestingu nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, sagði m.a. að þótt ekki lægi fyrir hve háa fjárhæð A greiddi af framangreindu láni væri ómögulegt að horfa framhjá því að samhliða því að hann gerði tillögu um algjöra eftirgjöf samningskrafna kvæðist hann greiða reglulega af láni sem hann væri ekki sjálfur skuldari að svo séð yrði. Þrátt fyrir að reiknuð greiðslugeta hans væri fullnýtt til að greiða fasteignaveðkröfuhöfum og fasteignagjöld hefði honum borið að nýta þá greiðslugetu sem raunverulega væri umfram hina reiknuðu í þágu eigin kröfuhafa en ekki annarra. Yrði að fallast á með N hf. að ekki væri nægilega sýnt að A væri með öllu ófær um standa að einhverju leyti skil á samningskröfum og yrði um fyrirsjáanlega framtíð. Bæri því að synja um staðfestingu nauðasamningsins.

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar þar sem beiðni A samræmdist ekki 2. mgr. 7. gr., sbr. 3. tölulið 34. gr. laga nr. 21/1991. Fyrir Hæstarétti leitaðist A við að bæta úr ýmsu því sem óljóst var talið við meðferð málsins í héraði en eigi að síður þótti hann ekki hafa uppfyllt nægilega skilyrði 3. töluliðar 34. gr. laga nr. 21/1991. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar var hafnað. Talið var að A hefði ekki upplýst um breyttar aðstæður sínar fyrir héraðsdómi og niðurstaða dómsins hefði því ekki verið reist á réttum forsendum. Var málið talið svo vanreifað að óhjákvæmilegt væri annað en að vísa því án kröfu frá héraðsdómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni A og B um heimild til að leita greiðsluaðlögunar fasteignaveðkrafna. Í málinu háttaði þannig til að nokkur þeirra veðskuldabréfa sem hvíldu á fasteign A og B og voru til tryggingar skuldum þeirra voru einnig tryggð með veði í annarri fasteign A og B sem var jörð undir íbúðarhúsnæði og mannvirki sem tengdust atvinnurekstri þeirra. Með vísan til skýrs orðalags 2. mgr. 2. gr. laga nr. 50/2009 um tímabundna greiðsluaðlögun fasteignaveðkrafna á íbúðarhúsnæði var talið að greiðsluaðlögun gæti aðeins varðað fasteign þar sem skuldarinn héldi heimili og hefði skráð lögheimili. Næði krafa A og B fram að ganga, eins og hún væri sett fram fyrir héraðsdómi, myndi greiðsluaðlögun ekki einungis taka til fasteignar eins og um ræði í 2. mgr. 2. gr. laganna heldur einnig til annarrar fasteignar þeirra A og B og mannvirkja sem á henni stæðu er tengdust atvinnurekstri þeirra. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita greiðsluaðlögunar fasteignaveðkrafna. Talið var að A hefði tekið áhættu sem ekki hefði verið í samræmi við greiðslugetu hans á þeim tíma sem til fjárskuldbindinganna var stofnað. Með vísan til 3. og 5. tl. 2. mgr. 4. gr. laga nr. 50/2009 var því beiðni A hafnað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að gögn málsins sýndu að A hefði verið kleift að standa í skilum með afborganir af lánssamningi síðari hluta árs 2009 en ekki gert það. Var beiðninni því hafnað á grundvelli 5. tl. 1. mgr. 63. gr. d laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A og B um heimild til að leita greiðsluaðlögunar fasteignaveðkrafna. Talið var að A og B hafi hagað fjármálum sínum á verulega ámælisverðan hátt og tekið fjárhagslega áhættu sem hafi ekki verið í samræmi við greiðslugetu þeirra á þeim tíma sem til fjárskuldbindinganna hafi verið stofnað. Með vísan til 5. og 6. tl. 2. mgr. 4. gr. laga nr. 50/2009 var því talið að ekki yrði hjá því komist að hafna beiðni A og B.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að A hafi hagað fjármálum sínum á verulega ámælisverðan hátt og tekið fjárhagslega áhættu sem hafi ekki verið í samræmi við greiðslugetu hans á þeim tíma sem til fjárskuldbindinganna hafi verið stofnað. Með vísan til 2. og 3. tl. 1. mgr. 63. gr. d. laga nr. 21/1991 var því talið að ekki yrði hjá því komist að hafna beiðni A.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur Héraðsdómi Suðurlands var vísað frá dómi með vísan til 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með dómi Hæstaréttar 3. mars 2010 í máli nr. 96/2010 hafði kröfu A um heimild til að leita nauðasamninga til greiðsluaðlögunar verið hafnað á þeim forsendum að fullnægjandi skýringar þótti skorta í greinargerð A á breyttri skuldastöðu hennar frá árslokum 2008 til 29. janúar 2010. Leitaði A nú heimildar til nauðasamninga vegna greiðsluaðlögunar í annað sinn. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í hinum kærða úrskurði væri á því byggt að með beiðni A, sem borist hafi héraðsdómi 25. mars 2010, hafi verið bætt úr þeim annmörkum sem Hæstiréttur taldi vera á fyrri beiðninni. Að svo búnu hefði héraðsdómara borið að taka málið til efnisúrlausnar enda stæðu ákvæði 116. gr. laga nr. 91/1991 því ekki í vegi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að með kaupum sínum á þremur íbúðum, tveimur sem hann hafi ætlað að breyta og selja aftur og einni fyrir fjölskylduna, hafi A tekið fjárhagslega áhættu sem ekki hafi verið í samræmi við fjárhagsstöðu hans á þeim tíma sem til fjárskuldbindinganna var stofnað, sbr. 2. tölulið 1. mgr. 63. gr. d. laga nr. 21/1991. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að lántökur sem A hafi stofnað til hafi verið með þeim hætti að ákvæði 2. og 3. töluliðar 1. mgr. 63. gr. d. laga nr. 21/1991 stæðu því í vegi að unnt væri að fallast á kröfu hennar. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að fjárskuldbindingar sem A hafi stofnað til hafi verið með þeim hætti að ákvæði 2. og 3. töluliðar 1. mgr. 63. gr. d. laga nr. 21/1991 stæðu því í vegi að unnt væri að fallast á kröfu hans. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að tilvist skulda sem væru tilkomnar af ábyrgðarskuldbindingum vegna atvinnurekstrar gæti ekki leitt til þeirrar niðurstöðu að ákvæði 2. mgr. 63. gr. a. laga nr. 21/1991 girti fyrir að A yrði veitt heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Hins vegar var 2. töluliður 1. mgr. 63. gr. d. sömu laga talinn eiga við í tilviki A. Af atvikalýsingu hennar yrði ráðið að stofnað hafi verið til ábyrgðarskuldbindinga á sama tíma og tekjur hafi verið litlar sem engar og fyrirséð að hún gæti ekki greitt ef á reyndi. Skipti þá ekki máli hvort stofnað hafi verið til annarra skulda A, sem væru verulegar, á sama tíma eða fyrr. Að þessu virtu var niðurstaða hins kærða úrskurðar um að hafna beiðni A staðfest.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að mjög skorti á að í beiðni A kæmu fram þær upplýsingar og gögn sem áskilið væri í 1. og 2. mgr. 63. gr. c. laga nr. 21/1991, einkum að því er varðaði skuldir hans. Þannig væri m.a. nauðsynlegt að gerð væri grein fyrir misræmi sem virtist vera milli skulda A í beiðni um nauðasamning annars vegar og skattframtölum hins vegar. Þá skorti gögn um hvaða skuldir hvíli á sóknaraðila og hverjar á sambúðarkonu hans eða eftir atvikum þeim í sameiningu. Vegna þessa var talið að málatilbúnaður A væri með þeim hætti að óhjákvæmilegt væri að hafna beiðni hans.

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að fjárhagsörðugleikar A stöfuðu öðru fremur af því að á honum hvíli ábyrgðarskuldbindingar vegna atvinnurekstrar, en einkahlutafélag í eigu hans og tveggja annarra hafi haft þennan rekstur á hendi. Ábyrgðirnar hvíli því á A á grundvelli samninga en ekki ótakmarkaðrar ábyrgðar hans á atvinnustarfsemi. Ákvæði 2. mgr. 63. gr. a. laga nr. 21/1991 girði því ekki fyrir að A yrði veitt heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 272/2009. Þar sem ekki væru heldur leiddar í ljós aðrar ástæður sem staðið gætu þeirri niðurstöðu í vegi var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og A veitt heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að ekkert kæmi fram til skýringar verulegri hækkun skulda síðastliðið ár. Samkvæmt 1. mgr. 63. gr. c., sbr. 1. tölulið 34. gr., laga nr. 21/1991 verði m.a. að koma fram í beiðni um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar viðhlítandi greinargerð um hvað hafi valdið skuldastöðu þess er eftir henni leiti. Með því að þessi annmarki væri á málatilbúnaði A yrði að hafna beiðninni.

15. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 væri kveðið skýrt á um það að fjárhæðir bóta, sem greindar væru í 3. mgr. 7. gr

15. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 væri kveðið skýrt á um það að fjárhæðir bóta, sem greindar væru í 3. mgr. 7. gr

15. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 væri kveðið skýrt á um það að fjárhæðir bóta, sem greindar væru í 3. mgr. 7. gr

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita greiðsluaðlögunar fasteignaveðkrafna. Talið var að 5. tl. 4. gr. laga nr. 50/2009 um að skuldari hafi tekið fjárhagslega áhættu sem hafi ekki verið í samræmi við fjárhagsstöðu hans á þeim tíma sem til fjárhagsskuldbindingarinnar var stofnað ætti við í tilviki A þegar litið væri til tekna hans og áætlaðrar greiðslubyrði. Að þessu virtu yrði að hafna beiðni A.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Talið var að sú staða væri fyrir hendi sem greindi í 5. tl. 1. mgr. 38. gr. laga nr. 21/1991 að ástæða væri til að draga verulega í efa að skuldari myndi efna nauðasamning og skilyrði ekki uppfyllt til að fallast mætti á beiðni A. Þá var talið að 2. tl. 63. gr. d. laganna um að skuldari hafi tekið fjárhagslega áhættu sem hafi ekki verið í samræmi við fjárhagsstöðu hans á þeim tíma sem til fjárhagsskuldbindingarinnar var stofnað ætti við í tilviki A þegar litið væri til tekna hans og áætlaðrar greiðslubyrði. Að þessu virtu yrði að hafna beiðni A.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. A fékk fyrst heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar 4. júlí 2009. Umsjónarmaður með framkvæmd nauðasamningsumleitana mælti gegn því að greiðsluaðlögun í samræmi við greiðsluáætlun A kæmist á þar sem hann hafi um nokkurt skeið látið hjá líða að standa í skilum við lánardrottna sína með því að greiða af skuld sem honum hafi samkvæmt gögnum málsins ekki verið skylt að greiða. Féll heimild hans niður 17. september 2009. A leitaði á ný heimildar til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar 6. október 2009. Var talið að ákvæði 1. tl. 1. mgr. 38. gr., sbr. 1. mgr. 63. gr. d, laga nr. 21/1991 stæði því í vegi þar sem mælt væri fyrir um að synja skuli um heimild til að leita nauðasamnings hafi skuldari áður haft heimild til þess og hún verið felld niður innan þriggja ára fyrir frestdag vegna framferðis hans. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Í 2. mgr. 63. gr. a laga nr. 21/1991 er það skilyrði sett að hafi atvinnurekstri verið hætt þurfi þær skuldir sem stafi frá honum að vera tiltölulega lítill hluti af heildarskuldum skuldara sem sækist eftir greiðsluaðlögun. Í dómi héraðsdóms kom fram að leggja yrði þá skyldu á skuldara í tilvikum sem þessum að upplýsa um tilurð skulda í beiðni eða gögnum málsins svo unnt væri að meta hvort þær stöfuðu frá atvinnurekstrinum eður ei. Þar sem ekki væri að finna slíkar skýringar í beiðni A væri ekki hjá því komist að hafna beiðni hans um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar.

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að ábyrgðarskuldbindingar hans vegna einkahlutafélags standi ekki í vegi fyrir því að A yrði veitt slík heimild. Hins vegar skorti á að í beiðni hans kæmu fram þær upplýsingar sem áskildar eru í 1. mgr. 63. gr. c. laga nr. 21/1991 . Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hennar um heimild til að leita nauðasamnings til greiðsluaðlögunar. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að ábyrgðarskuldbindingar hennar vegna einkahlutafélags standi ekki í vegi fyrir því að A yrði veitt slík heimild. Hins vegar skorti á að í beiðni hennar kæmu fram þær upplýsingar sem áskildar eru í 1. mgr. 63. gr. c. laga nr. 21/1991 . Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.