Dómstólaleit

Dómur

Mál þetta, sem dómtekið var 23. nóvember 2023, var höfðað 13. október 2016, af hálfu A á hendur Reykjavíkurborg, Ráðhúsi Reykjavíkur að Tjarnargötu 11, Reykjavík, til viðurkenningar á skaðabótaskyldu.

Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda vegna líkamstjóns, sem stefnandi hlaut hinn 28. júní 2010, er hann rann til á hálum laugarbakka innilaugar sundlaugarinnar í Laugardal. Þá gerir stefnandi kröfu um málskostnað að skaðlausu, samkvæmt mati réttarins, og að við ákvörðun málskostnaðar verði gætt að skyldu stefnanda til að greiða virðisaukaskatt af þóknun lögmanns síns.

Stefndi krefst þess að verða sýknaður af öllum kröfum stefnanda og að stefnandi verði dæmdur til að greiða stefnda málskostnað samkvæmt mati dómsins.

Yfirlit málsatvika og ágreiningsefna

Mál þetta er að rekja til slyss, sem stefnandi varð fyrir hinn 28. júní 2010 á laugarbakka innisundlaugarinnar í Laugardal. Stefnandi var þar sundlaugargestur ásamt [fjölskyldumeðlimi]. Sundlaugarnar eru reknar af stefnda, Reykjavíkurborg. Stefnandi telur stefnda bera skaðabótaábyrgð á afleiðingum slyssins, en stefndi hafnar bótaskyldu.

Í stefnu kveður stefnandi slysið hafa orðið með þeim hætti að hann hafi setið á bakka laugarinnar, þeim megin sem afgreiðslan er, á milli stökkbretta, með fætur ofan í lauginni. Bakkinn sé á stalli með flísalögðu gólfi og umhverfis stallinn sé einnig flísalagt gólf. Stefnandi kveðst hafa snúið sér við á rassinum til að standa upp, en í því vetfangi hafi hann runnið á flísunum, sem verið hafi flughálar, og skollið mjög harkalega í gólfið. Þetta hafi gerst mjög snögglega þar sem ekkert viðnám hafi verið fyrir hendi. Stefnandi kveðst hafa lent á hægri öxl og mjöðm, fengið slink á kjálka og tennur og farið úr axlarlið.

Kallað var á sjúkrabifreið og lögreglu. Í frumskýrslu lögreglu er eftirfarandi lýsing á atvikum höfð eftir stefnanda: Að hans sögn þá hafði hann setið á bakkanum (stallinum) og með fæturna niður í lauginni. Hann hafi síðan snúið sér 180° á rassinum og farið með fæturna út yfir stallinn og ætlað síðan að stíga á fætur. Sagðist hann eitthvað hafa misreiknað sig því þegar hann stígur í fæturna, á gólfið fyrir framan stallinn, þá hafi hann runnið í bleytu og lent á öxlinni. Sagði hann gólfið hafa verið mjög hált. Einnig sagðist hann hafa tekið eftir því nokkru áður þegar hann var að ganga á flísunum í kringum laugina, að þær voru sleipar.

Í slysaskýrslu Laugardalslaugar, dagsettri sama dag og slysið varð, er þessi lýsing á atburðinum þegar slysið varð: Fór úr axlarlið. Sat á ráspalli við afgreiðslu í innilaug.

Áttaði sig ekki á hæðarmun og datt og öxlina. Var fluttur á slysadeild.

Stefnandi kveðst hafa verið mjög kvalinn. Sjúkraflutningamenn hafi gefið honum sterk deyfilyf áður en hann var fluttur með sjúkrabifreið á slysadeild Landspítalans og þar hafi öxlinni verið komið í lið. Stefnandi mun hafa tvíaxlarbrotnað, sprunga greindist í viðbeini, auk þess sem tennur brotnuðu og gengu til. Þetta síðastnefnda kveður stefnandi hafa reynst sér einstaklega erfitt viðureignar. Hann hafi þjáðst af miklum tann- og kjálkaverkjum, m.a. vegna sýkinga í kjálkabeini. Hann kveðst hafa undirgengist margar aðgerðir vegna þessa og segir meðferð ekki enn lokið. Fyrir liggja læknisvottorð um þessa áverka og um líkamstjón stefnanda vegna slyssins er ekki ágreiningur í málinu.

Stefndi kveður stefnanda aldrei hafa getið um vitni að slysinu, hvorki í bréfum til stefnda né til tryggingafélags stefnda, Sjóvár-Almennra trygginga hf., né í stefnu. Ekki sé vitað um nein vitni að því hvernig nákvæmlega slysið varð. Stefnandi hafi fyrst sent fyrirspurn til stefnda vegna slyssins í desember 2011, um 18 mánuðum eftir slysið. Þáverandi lögmaður stefnanda sendi stefnda þá spurningar um aðstæður á slysstað og var þeim svarað af stefnda þann 14. febrúar 2012. Í svari stefnda kom fram að flísar á gólfi við innilaugina í Laugardal væru af gerðinni Buchtal, Aqua Business 7522 soft turquoise, punto - /B. Þá kom þar fram að umræddar flísar uppfylltu kröfur um hálkuviðnám flísa. Í bréfinu segir: Viðkomandi flís er á viðnámsstigi B sem miðað er við að nota á gólf umhverfis sundlaugar. Einnig segir í bréfinu að ekki sé vitað til þess að fleiri slys hafi orðið á umræddu svæði og að víða um sundlaugina sé að finna viðvörunarskilti um að gólf geti verið hál. Lögmaður stefnanda sendi kröfubréf fyrir hans hönd til stefnda 15. júlí 2015 og krafðist þess að bótaskylda Reykjavíkurborgar vegna slyssins yrði viðurkennd. Bótaskyldu var hafnað 1. desember 2015 af tryggingafélagi stefnda, Sjóvá-Almennum tryggingum, fyrir hönd stefnda. Talið var að orsakir slyss stefnanda væri ekki að rekja til saknæms vanbúnaðar heldur einungis til gáleysis stefnanda sjálfs eða óhappatilviljunar. Í kjölfar beiðni lögmanns stefnanda um endurskoðun á þeirri afstöðu hafnaði félagið bótaskyldu á ný 9. mars 2016. Leiddi beiðni lögmannsins 6. apríl 2016 um aðra afstöðu ekki til annarrar niðurstöðu og höfðaði stefnandi mál þetta síðar sama ár.

Meðferð málsins fyrir dóminum hefur dregist verulega og er það einkum að rekja til gagnaöflunar af hálfu stefnanda. Við fyrirtöku málsins þann 8. september 2017 lagði lögmaður stefnanda fram matsbeiðni, sem snerist um eiginleika þeirra flísa sem stefnandi rann á við sundlaugina 28. júní 2010. B byggingarverkfræðingur var dómkvaddur þann 5. október sama ár til að framkvæma umbeðið mat. Við fyrirtöku málsins 31. október 2019 lagði stefnandi fram matsgerð hans, dags. 16. maí s.á., ásamt skýrslu Nýsköpunarmiðstöðvar um viðnámsmælingu á flísunum, dags. 24. ágúst 2017. Við fyrirtöku málsins 19. nóvember 2019 lagði lögmaður stefnanda fram beiðni um yfirmat og þann 28. janúar 2020 voru verkfræðingarnir C og D dómkvaddir til að framkvæma yfirmatið. Við fyrirtöku málsins 9. maí 2023 var yfirmatsgerð þeirra, dags. 24. febrúar 2023, lögð fram. Í kjölfar þess var gagnaöflun lýst lokið og aðalmeðferð ákveðin, en við hana lagði stefnandi með samþykki gagnaðila fram flís sem notuð var við yfirmatið, af sömu tegund og lögð var á laugarbakkann 2004.

Við upphaf aðalmeðferðar málsins gekk dómurinn, sem meðal annars er skipaður sérfróðum meðdómanda, á vettvang ásamt lögmönnum aðila og stefnanda. Fyrir dómi gaf stefnandi jafnframt aðilaskýrslu og fyrrnefndir yfirmatsmenn komu fyrir dóminn og skýrðu og staðfestu matsgerð sína. Þá bar þar vitni um síma E, fyrrum forstöðumaður Laugardalslaugar.

Málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi byggir á því að Reykjavíkurborg beri skaðabótaábyrgð vegna slyssins samkvæmt almennu skaðabótareglunni, þar sem gólf laugarinnar þar sem slysið varð hafi verið flughált og þar með vanbúið. Sundlaugin sé byggð á árinu 2004 og hana sæki fjöldi fólks á öllum aldri á hverjum degi. Því verði að gera mjög strangar öryggiskröfur til að fyrirbyggja hvers kyns slys.

Stefnandi vísi til reglna um öryggi á sundstöðum og við kennslulaugar, sem menntamálaráðuneytið hafi sett í janúar 1999, með vísun til 14. gr. íþróttalaga nr. 64/1998. Þar segi í grein 6.4 að ef flísar eru notaðar á laugarbökkum, í steypiböðum og annars staðar þar sem vatnsagi er skuli þær uppfylla kröfur um hálkuviðnám, sbr. DIN- staðal 51097, sjá nánar Rb-tækniblað „Keramikflísar VI“. Þá sé gerð krafa um að auðvelt sé að þrífa flísarnar.

Rb hafi staðið fyrir Rannsóknarstofnun byggingariðnaðarins, sem síðar hafi verið sameinuð öðrum stofnunum undir nafninu Nýsköpunarmiðstöð Íslands. Rb-blaðið sem vísað sé til í reglunum fjalli um hálkuviðnám á flísalögðum gólfum. Þar segi í grein 1.1 að á vissum stöðum reyni sérstaklega á að yfirborð flísalagnar veiti nægilegt viðnám við fótskriði. Sundlaugar, böð og önnur áþekk mannvirki séu fremst í upptalningu á stöðum, sem þetta eigi við um. Aftar í blaðinu séu skilgreind mismunandi hálkuviðnámsstig flísa fyrir mismunandi notkunarsvið. Greint sé milli viðnámsstiga A, B og C eftir markhalla, sem mældur sé með ákveðnum hætti. Flísar í flokki A séu svo til sléttar og veiti lítið viðnám eftir því. Flísar í flokki B séu með hrufóttri áferð eins og grófur sandpappír, sem veiti þokkalegt viðnám þótt þær blotni. Flísar í flokki C séu með rifflum og veiti þannig enn betra viðnám. Samkvæmt Rb-blaðinu skuli flísar fremst á laugarbökkum, stigar og tröppur á blautum svæðum uppfylla viðnámsstig C. Flísar í búningsklefum, göngum þar sem gengið er um berum fótum, á gólfum í sturtuklefum og svæði umhverfis sundlaugar, þó ekki fremst á bökkum, skuli uppfylla viðnámsstig B.

Flísarnar á bakkanum þar sem slysið hafi orðið uppfylli ekki viðnámsstig C, og raunar ekki viðnámsstig B heldur, sem hefði þó ekki verið fullnægjandi, þar sem slysið hafi orðið á laugarbakka og við upphækkun þar að auki. Í bréfi Reykjavíkurborgar, sé því haldið fram að flísarnar hafi uppfyllt viðnámsstig B, en samkvæmt upplýsingum stefnanda sé það rangt. Flísarnar séu sléttar og veiti sáralítið, ef nokkurt, viðnám í bleytu. Eftir slysið hafi margir komið að máli við stefnanda og tjáð honum að það hafi verið vitað að flísarnar væru flughálar þarna. Það segi sína sögu um hálku flísanna að stefnandi hafi runnið til eins og hann gerði við það eitt að snúa sér og ætla að standa upp, og að hann hafi skollið jafn harkalega og raun beri vitni. Það gerist ekki við eðlilegar aðstæður. Haldi stefndi öðru fram beri hann sönnunarbyrði fyrir því. Engin úttekt muni hafa verið gerð á ástandi flísanna eins og þær voru er slysið varð.

Málskostnaðarkrafa stefnanda byggist á 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og krafa um að við ákvörðun málskostnaðar verði tekið tillit til skyldu stefnanda til að greiða virðisaukaskatt af lögmannsþóknun á því að stefnandi sé ekki virðisaukaskattsskyldur og eignist því ekki frádráttarrétt við greiðslu skattsins.

Málsástæður og lagarök stefnda

Sýknukrafa stefnda byggist á því að ósannað sé að tjón stefnanda sé að rekja til saknæms vanbúnaðar af hálfu stefnda. Sönnunarbyrði um saknæma háttsemi af hálfu stefnda eða starfsmanna stefnda hvíli á stefnanda. Hann hafi ekki sannað að gólf sundlaugarinnar hafi verið vanbúið og svo flughált að skapast hafi skaðabótaskylda. Mótmæli stefndi öllum málsástæðum stefnanda.

Innilaugin í Laugardal hafi verið opnuð 1. janúar 2005. Hún sé 50 metra löng æfinga- og keppnislaug sem uppfylli öll skilyrði til að unnt sé að halda alþjóðleg mót í henni. Laugin sé mikið notuð við æfingar en sé einnig opin almenningi á ákveðnum tímum dags. Fjöldi fólks sæki laugina á degi hverjum (1.800 til um 5.000 gestir) og árlega komi um 800.000 manns í Laugardalslaugina. Stefnda sé ekki kunnugt um að annað slys hafi átt sér stað við stallinn eða startbakkann. Við hönnun og gerð sundlaugarinnar og við rekstur hennar í framhaldinu hafi stefndi gert allt sem í hans valdi standi til að tryggja öryggi sundlaugargesta. Það liggi í hlutarins eðli að ákveðin fallhætta fylgi sundlaugum, sé ekki varlega farið og varúðar gætt.

Í reglum um öryggi á sundstöðum og við kennslulaugar segi í grein 6.4: Ef flísar eru notaðar á laugarbökkum, í steypiböðum og annars staðar þar sem vatnsagi er, skulu þær uppfylla kröfur um hálkuviðnám, sbr. DIN staðal 51097. Sjá nánar Rb-tækniblað „Keramikflísar VI“. Gerð skal krafa um að auðvelt sé að þrífa flísarnar.

Rb-tækniblaðið Keramikflísar VI, sem vísað sé til, sé unnið af Rannsóknarstofnun byggingariðnaðarins árið 1991. Í grein 2.3 á Rb-tækniblaðinu sé fjallað um DIN- staðalinn nr. 51097, sem vísað sé til í reglum um öryggi á sundstöðum og við kennslulaugar. DIN-staðlarnir séu þýskir staðlar. Annars vegar sé um að ræða staðal nr. 51098 um ákvörðun hálkuviðnáms flísa í atvinnuhúsnæði og á vinnusvæðum og hins vegar nr. 51097 um ákvörðun hálkuviðnáms á blautum, flísalögðum flötum sem fólk gengur á berfætt. Reglurnar sem tengjast DIN 51097 hafi verið settar af landssambandi þýskra tryggingafélaga sem annist opinberar slysatryggingar. Við prófun hálkuviðnáms samkvæmt DIN-staðli sé kannað í hvaða halla flísar megi vera án þess að maður missi fótfestuna, sbr. grein 3.1 á Rb-blaðinu. Miðað sé við þrjú stig hálkuviðnáms A, B og C. Flísar af gerðinni A séu þá með minnsta viðnámið en af gerðinni C með það mesta. Á Rb-blaðinu segi: Reglurnar fjalla síðan um hvaða viðnámsstig eru valin fyrir einstök notkunarsvið. Hér eru þær aðeins birtar í megindráttum til yfirlits og glöggvunar og vísast að öðru leyti í frumheimild, (nr. 5 í heimildalista).

Á Rb-blaðinu sé svo lýst kröfum um viðnámsstig fyrir einstök notkunarsvið. Um flísar með viðnámsstig B segi:

Gangar sem gengið er um berum fótum og teljast ekki í flokki A.

Botnfletir í pottum og vaðlaugum þar sem vatnsdýpt er minni en 60 cm.

Gólf í sturtuklefum.

Svæði umhverfis sundlaugar, þó ekki fremst á bökkum.

Stigar og tröppur utan blautra svæða.

Um flísar með viðnámsstig C segi:

Fletir fremst á laugarbökkum.

Stigar og tröppur sem ekki flokkast í B.

Hallandi fletir undir vatnsborði.

Í fyrrgreindum reglum um öryggi á sundstöðum og við kennslulaugar segi einnig, í grein 8, að áður en sundlaugarbygging sé tekin í notkun skuli hún tekin út af byggingarfulltrúa, eldvarnareftirliti, heilbrigðiseftirliti sveitarfélaga og vinnueftirliti ríkisins. Þá beri heilbrigðiseftirliti sveitarfélaga og vinnueftirliti ríkisins að fylgjast stöðugt með hreinsun vatnsins, þrifum og öryggisbúnaði. Vinnueftirlit og heilbrigðiseftirlitið taki sundlaugina út á þriggja mánaða fresti og skili vegna þessara úttekta skýrslum um þær og geri athugasemdir og kröfur um úrbætur ef einhverjar eru. Enginn þessara eftirlitsaðila hafi nokkurn tímann gert athugasemdir við hálkuviðnám flísa á gólfi innilaugarinnar.

Flísarnar umhverfis sundlaugina og á startbakkanum séu frá þýska framleiðandanum Buchtal sem sérhæfi sig í flísum fyrir iðnaðarsvæði og sundlaugar. Nánar tiltekið sé um að ræða flísarnar Aqua Business, flísar sem sérstaklega séu gerðar fyrir svæði þar sem fólk gengur um berfætt. Þar sem um þýskan framleiðanda sé að ræða fylgi hann fyrrgreindum DIN 51097-staðli og séu þessar tilteknu flísar með viðnámsstigið B. Upplýsingar um flísarnar sé að finna í handbók framleiðanda. Heimilt sé að vera með flísar með þessu viðnámsstigi í kringum laugar og jafnvel í sturtum. Raunar megi sjá að flísar með viðnámsstiginu B séu notaðar mjög víða og einungis sé gerð krafa um viðnámsstig C í örfáum tilvikum. Ekki hafi verið gerð krafa um flísar með viðnámsstig C á ráspallinum eða í kringum hann.

Um lagarök vísi stefndi til reglna skaðabótaréttar, einkum um sönnunarbyrði og orsakatengsl, og um málskostnað til XXI. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Niðurstaða

Málavöxtum og ágreiningsefnum er lýst í sérstökum kafla hér að framan og vísast til þess sem þar kemur fram. Snýst ágreiningur aðila í meginatriðum um það hvort flísarnar sem stefnandi rann á uppfylli þær öryggiskröfur á slysstaðnum sem stefnda bar að tryggja að fylgt væri.

Ágreiningslaust er að þær öryggiskröfur gildi sem greinir í reglum um öryggi á stundstöðum og við kennslulaugar, sbr. 14. gr. íþróttalaga nr. 64/1998, og Rb-tækniblaði sem þar er vísað til um DIN-staðalinn nr. 51097. Ekki verður fallist á það með stefnanda að flísar á slysstað hafi átt að hafa viðnámsstig C samkvæmt þeim reglum, enda rann stefnandi ekki fremst á laugarbakka, heldur á svæði umhverfis sundlaugina, þar sem viðnám flísa skal samkvæmt reglunum vera í flokki B.

Að beiðni stefnanda gerði Nýsköpunarmiðstöð viðnámsmælingu í maí og júní 2017 á flísum við bakka innilaugarinnar þar sem slysið varð. Miðað var við sænskt viðmiðunargildi og var niðurstaða mælinga sú að viðnámið mældist í öllum mælitilvikum nægilega gott, miðað við þær forsendur sem notaðar voru við prófunina. Í matsgerð B, dags. 16. maí 2019, kemst hann að þeirri niðurstöðu að allt bendi til þess að flísar á sundlaugarbakkanum þar sem slysið varð séu af gerðinni Buchtal, hálkuviðnám flokkur B, samkvæmt Rb-blaði (DIN51097), en slíkar flísar hafði hann þá borið saman við flísar á sundlaugarbakkanum. Síðari matsspurningu, um möguleika á því að það hefði haft áhrif á hálkuviðnám flísanna hvernig þær hefðu verið hreinsaðar og þeim verið við haldið, svaraði hann svo að það væri mögulegt og því væri sennilegt að hálkuviðnám flísanna mældist nú minna en það hefði verið á slysdegi, en slysið varð á árinu 2010.

Í gögnum frá framleiðanda flísanna sem lagðar voru á laugarbakkann kemur fram að markhalli flísa í B-flokki, mældur með tilteknum hætti sem þar er lýst, eigi að vera minnst 18° en flísa í C-flokki minnst 24°. Yfirmatsmenn mældu markgildi hálkuviðnáms vatnsblautra flísa sömu gerðar með þeirri aðferð sem þar er lýst og fóru upp í 24° halla, þ.e. yfir efri mörk flísa í B-flokki, án þess að prófunarmanni skrikaði fótur á fletinum. Við endurtekna prófun var sápuvatn frá Laugardalslaug á flísinni og fór prófunarmaður þá fyrst að skríða lítillega til, án þess að missa fótfestu, við 24° halla. Var það því niðurstaða mælinga yfirmatsmanna að flísarnar uppfylltu vel markhalla B samkvæmt staðlinum DIN 51097. Í matsgerðinni kemur fram að á matsfundi 4. maí 2022 fóru lögmenn aðila, stefnandi og yfirmatsmenn á slysstað með nýjar aðkeyptar flísar frá viðnámsmælingunni til þess að meta skynmati hrjúfleika þeirra og bera saman við flísarnar á gólfinu. Við það skynmat á þurrum flísum með fingurgómum þóttu nýju flísarnar vera stamari, hrjúfari viðkomu, en þær sem fyrir voru á gólfinu. Í niðurstöðu matsgerðar kemur fram að það geti stafað af eðlilegu sliti. Hálkuviðnám geti minnkað ef hreinsiefni verður eftir á yfirborði flísa við þrif en ekki sé hægt að mæla eða staðfesta hvort svo hafi verið þegar slysið varð. Síendurtekin þrif í langan tíma hafi áhrif á hálkuviðnám til lækkunar. Innilaugin hefði aðeins verið í notkun í um sex ár þegar slysið varð 28. júní 2010.

Mæling yfirmatsmanna, sem fram fór samkvæmt staðli og nánar var lýst við skýrslugjöf fyrir dómi, leiddi í ljós að berfættur maður á flís blautri af sápuvatni stóð upp í 24° halla, en hærra á hálkuviðnám flísa í B-flokki ekki að þurfa að fara. Slíkar flísar eiga að endast í allt að 50 ár, en yfirmatsmaður taldi ekki óeðlilegt að flísarnar hefðu nú slípast örlítið frá því að þær voru lagðar. Að virtum niðurstöðum af þessum mælingum og athugun á vettvangi telur dómurinn afar ósennilegt að slit á hrjúfleika flísanna, þótt greina megi það með samanburði með skynmati á árinu 2022, hafi orðið til þess að hálkuviðnám flísanna hafi vegna slits farið úr 24°og niður fyrir 18° markhalla. Enn síður á þeim skamma tíma frá því að laugin var opnuð í ársbyrjun 2005 þar til slysið varð í júní 2010.

Að framangreindu virtu telur dómurinn að stefnanda hafi ekki tekist að sýna fram á það að hálkuviðnám flísanna sem hann rann á hafi ekki uppfyllt þær öryggiskröfur sem gerðar eru til hálkuvarna á slysstaðnum, nánar tiltekið uppfyllt kröfur til flísa í flokki B.

Ekki er til að dreifa frásögnum vitna um það hvernig slysið bar að höndum. Í samtímagögnum er haft eftir stefnanda í lögregluskýrslu að hann hafi misreiknað sig og runnið til í bleytu þegar hann hafi stigið í fæturna. Gólfið hafi verið mjög hált og hann hafi tekið eftir því nokkru áður þegar hann gekk á flísunum í kringum laugina að þær væru sleipar. Í skýrslu starfsmanns sundlaugarinnar um atvikið segir að stefnandi, sem setið hafi á ráspalli, hafi ekki áttað sig á hæðarmun og dottið á öxlina. Í aðilaskýrslu sinni fyrir dómi kvaðst stefnandi hafa gengið þurrum fótum inn í innilaugina og þá ekki fundið fyrir hálku á flísunum. Þegar hann hafi ætlað að standa upp hafi hann verið blautur á fótum og þá hafi engin mótstaða verið af gólfinu.

Fyrrum forstöðumaður Laugardalslaugar kvaðst í vitnisburði fyrir dómi ekki muna eftir öðrum slysum við innilaugina meðan hann var þar við störf á árunum frá 2005 til 2018, en hann kvaðst hafa skoðað öll skjöl varðandi hálkuslys til ársins 2016. Tölfræðin skiptir máli við mat á hættu á hálkuslysum. Það sem kemur fram í greinargerð stefnda, að ekkert annað hálkuslys hafi orðið frá opnun innilaugarinnar til ársins 2016 þegar greinargerð stefnda er rituð, bendir eindregið til þess að gólfið þar hafi verið í góðu ástandi á þessu árabili.

Samkvæmt því sem að framan var rakið hefur stefnanda ekki tekist að sýna fram á að aðstæður á slysstað hafi verið vanbúnar þegar litið er til þeirra krafna sem gerðar eru til hálkuviðnáms flísa umhverfis sundlaugar. Ekki er heldur neitt fram komið sem bendir til sakar starfsmanna laugarinnar og samkvæmt gögnum málsins hefur reglulegt heilbrigðiseftirlit fyrir og eftir slysið ekki leitt til athugasemda við aðbúnað að þessu leyti. Er því óhjákvæmilegt að líta svo á að slysið hafi orðið vegna óhappatilviks eða aðgæsluleysis stefnanda.

Þar sem ekki er komin fram sönnun fyrir því að slysið verði rakið til atvika sem leiði til þess að stefndi verði talinn bera bótaábyrgð á líkamstjóni stefnanda verður stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu.

Eftir atvikum og með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 þykir rétt, þrátt fyrir þessa niðurstöðu málsins, að málskostnaður milli aðila falli niður.

Kristrún Kristinsdóttir héraðsdómari kveður upp dóm þennan sem dómsformaður. Meðdómendur voru Þorsteinn Magnússon héraðsdómari og Jón Malmquist Guðmundsson byggingarverkfræðingur.

Dómsorð:

Stefndi, Reykjavíkurborg, er sýknaður af dómkröfum stefnanda, A. Málskostnaður fellur niður.

Kristrún Kristinsdóttir Þorsteinn Magnússon Jón Malmquist Guðmundsson