Dómstólaleit

A höfðaði mál og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr frjálsri ábyrgðartryggingu Háskólans í Reykjavík hjá S hf. vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir þegar hún féll fyrir utan aðalinngang skólans í janúar 2023. A byggði viðurkenningarkröfu sína á sakarreglunni, reglum skaðabótaréttar um vinnuveitandaábyrgð og á nánar tilgreindum skráðum reglum. Byggði hún á því að vátryggingartakinn, Háskólinn í Reykjavík, bæri ábyrgð á líkamstjóni hennar, sem hefði verið afleiðing óforsvaranlegra aðstæðna við fasteign skólans og vanrækslu starfsmanna hans á að bregðast við hættulegri gangbraut við aðalinngang skólans. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, var ekki talið að slysið yrði rakið til saknæmrar háttsemi eða athafnaleysis sem vátryggingartaki bæri skaðabótaábyrgð á heldur að slys A væri fyrst og fremst að rekja til óhappatilviljunar og/eða eigin aðgæsluleysis hennar. Var s hf. því sýknað af kröfum A.

A krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda síns B ehf. hjá SA hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við störf sín hjá B ehf. A hafði runnið í hálku er hann steig aftur fyrir sig þegar hann var við störf í frystihúsi hjá B ehf. Laut ágreiningur aðila að því hvort gætt hafi verið að þeim skyldum sem á atvinnurekendum hvíla samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglum sem á þeim lögum byggjast. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, var ekki talið að A hefði fært fram haldbær rök fyrir því að aðstæður á vinnustað hans hafi ekki samrýmst með fullnægjandi hætti fyrirmælum í reglum sem um þær gilti á þeim tíma sem slysið varð. Var því talið að slysið yrði ekki rakið til atvika sem vinnuveitandi hans bæri skaðabótaábyrgð á heldur að um væri að ræða óhappatilvik í skilningi skaðabótaréttar. Var SA hf. því sýknað af kröfum A.

A krafðist viðurkenningar á rétti til skaðabóta úr ábyrgðatryggingu B ehf. hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A varð fyrir árið 2019 í vinnuslysi við störf hjá B ehf. er vörubretti féll á A við affermingu vöruflutningabifreiðar en í vagninum voru raðir af mjólkurvögnum á hjólum sem á hvíldu vörubretti. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að þegar horft yrði heildstætt á málið væri óhjákvæmilegt að B ehf. yrði látið bera hallann af því að tildrög slyssins væru ekki nægilega upplýst hvað varðar ástand farmsins og hvernig brettunum hefði verið stillt upp á mjólkurvagnaraðirnar. Var B ehf. því talið bera sakarábyrgð á tjóni A vegna slyssins. Á hinn bóginn var talið að A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með háttsemi sinni með því að hafa farið á bak við vagnaröðina til að ýta henni út og hefði A mátt gera sér ljóst að hætta gæti af þessu stafað, sér í lagi þegar litið væri til þess að A hefði kveðið það hafa verið „tímaspursmál“ hvenær brettin dyttu. Þá hefði það verklag A að standa ein að affermingunni átt stóran þátt í því að slysið varð og tjóni hennar. Var A því látin bera helmings hluta tjónsins sjálf.

A höfðaði mál og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu B og bótaréttar síns úr ábyrgðartryggingu B hjá V hf. vegna tjóns sem hann varð fyrir af völdum vinnuslyss. A hafði slasast þegar hann missteig sig og féll fram fyrir sig þar sem hann var á göngu meðfram sundlaug við nánar tilgreindan skóla. Hann hafði verið ráðinn kennari við skólann en slysið varð á fyrsta starfsdegi hans. Í dómi Landsréttar var rakið að slysið mætti rekja til þess að viðhald hellulagðrar stéttar við sundlaugina hefði verið vanrækt og aðstæður á vettvangi hefðu verið óforsvaranlegar af þeim sökum. Í þessu hefði falist saknæmt frávik frá þeirri skyldu atvinnurekanda og umráðamanns fasteignar, þar sem rekin er skólastarfsemi, að takmarka slysahættu. Var því fallist á viðurkenningarkröfu A.

Í byrjun árs 2017 var gefið út byggingarleyfi til handa E, móður fyrirsvarsmanns O ehf., fyrir byggingu sumarhúss á lóð hennar í Kjósarhreppi. Með afsali 29. mars 2019 keypti O ehf. lóðina af E. Í ágúst 2017 hafði fyrirsvarsmaður O ehf. leitað til B um að hann tæki að sér byggingarstjórn vegna fyrirhugaðrar byggingar á lóðinni og sótti B í kjölfarið um lögboðna ábyrgðartryggingu byggingarstjóra hjá S hf. Hafist var handa við að reisa húsið á árinu 2020 en 12. febrúar 2023 varð tjón á húsinu vegna ofsaveðurs. Deildu aðilar um hvort B bæri skaðabótaábyrgð sem byggingarstjóri gagnvart O ehf. á því sem aflaga fór við bygginguna. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki yrði ráðið að B hefði haft frekari aðkomu að byggingu sumarhússins en að sækja um lögboðna ábyrgðartryggingu. Þannig hefði B hvorki undirritað yfirlýsingu um ábyrgð sína, sbr. 4. tölulið 1. mgr. 13. gr. laga nr. 160/2010 um mannvirki né var gerður skriflegur samningur við hann um byggingarstjórn, sbr. 2. mgr. 27. gr. sömu laga. Þá lá ekkert fyrir um að B hefði verið skráður byggingarstjóri við bygginguna hjá byggingarfulltrúa eða verið í samskiptum við byggingarfulltrúa í kjölfar þess að yfirlýsingu um ábyrgðartryggingu byggingarstjóra var komið á framfæri við byggingarfulltrúa. Janframt kom B ekki á byggingarstað fyrr en hann var kallaður til eftir að sumarhúsið varð fyrir tjóni og var ókunnugt um að O ehf. hefði eignast húsið af fyrri eiganda, E. Þrátt fyrir að B hefði fallist á að taka að sér byggingarstjórn hússins og keypt lögboðna ábyrgðartryggingu í því skyni var talið að þau áform hefðu ekki gengið eftir auk þess sem skilyrðum sem byggingarleyfinu voru sett hefði aldrei verið fullnægt. Var niðurstaða Landsréttar sú að B hefði í raun ekki gegnt starfi byggingarstjóra við byggingu hússins og gæti því ekki borið skaðabótaábyrgð vegna tjóns á byggingunni. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu B og S hf. af kröfum O ehf.

T ehf. krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu M vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir. Krafa T ehf. fyrir Landsrétti laut í fyrsta lagi að viðurkenningu skaðabótaskyldu vegna tjóns vegna háttsemi starfsmanna M við vettvangsheimsókn á veitingastaðinn F, í öðru lagi vegna útgáfu fréttatilkynningar sem send var fjölmiðlum og í þriðja lagi vegna umfjöllunar starfsmanna M í kjölfar fréttatilkynningarinnar í fjölmiðlum í tengslum við F. Um b- og c-lið kröfugerðar T ehf. tók Landsréttur fram að í dómi héraðsdóms væri enga umfjöllun að finna um hvort T ehf. hefði leitt nægar líkur að því að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna útgáfu fréttatilkynningarinnar og síðari umfjöllunar starfsmanna á vegum M. Enda þótt unnt væri að skýra málatilbúnað T ehf. á þann veg að sú háttsemi sem félagið taldi leiða til bótaskyldu væri afmörkuð, skorti að mati Landsréttar að gerð væri grein fyrir því í stefnu hvaða tjón T ehf. hefði beðið vegna háttseminnar. Var grundvöllur umræddra liða kröfugerðar T ehf. talinn í slíku ósamræmi við fyrirmæli 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að ekki yrði hjá því komist að vísa þeim sjálfkrafa frá héraðsdómi. Um a-lið kröfugerðar T ehf. taldi Landsréttur að félagið hefði leitt nægar líkur að tjóni sínu vegna vettvangsheimsóknar M. Vísaði Landsréttur þá til þess að fulltrúar M hefðu haft uppi beinlínis rangar fullyrðingar um fjárhagsstöðu T ehf. við starfsfólk hans og lýst þeim skoðunum að starfsfólkið fengi ekki greidd laun næstu mánaðamót. Að mati réttarins var framganga fulltrúa M við eftirlitsheimsóknina hvorki í samræmi við né í málefnalegum tengslum við það hlutverk sem M er ætlað með slíkum heimsóknum samkvæmt ákvæðum laga nr. 42/2010 um vinnustaðaskírteini og eftirlit á vinnustöðum. Þá var háttsemi þeirra talin stuðla að því að starfsfólk T ehf. hætti tafarlaust störfum á veitingastaðnum. Tók Landsréttur undir forsendur héraðsdóms um að M hafi mátt vera ljóst að framganga fulltrúa hans við heimsóknina gæti valdið tjóni og að skilyrði skaðabótaréttar um sennilega afleiðingu væru því uppfyllt. Var niðurstaða héraðsdóms um viðurkenningu skaðabótaskyldu M vegna tjóns T ehf. vegna háttsemi starfsmanna M við vettvangsheimsóknina því staðfest.

S höfðaði mál fyrir héraðsdómi og krafðist skaðabóta úr hendi T vegna nánar tilgreinds tjóns sem S taldi að T bæri ábyrgð á sem eini stjórnarmaður, framkvæmdastjóri, prókúruhafi og meirihlutaeigandi O ehf. en félagið hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta. Í dómi héraðsdóms var fallist á kröfu S. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála geti aðili dómsmáls verið hver sá einstaklingur, félag eða stofnun sem getur átt réttindi eða borið skyldur að landslögum. Um aðild til sóknar í einkamáli gildi enn fremur að sá einn geti með réttu höfðað mál sem sé rétthafi að þeim hagsmunum sem leitað sé úrlausnar um. Skortur á aðildarhæfi svo og vanreifun á aðildarhæfi og aðild leiði til frávísunar máls án kröfu. Í héraðsdómsstefnu höfðu engin rök verið færð fram fyrir aðildarhæfi S auk þess sem þar hefði ekki verið vikið að fyrirsvari hans svo sem áskilið sé í b-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Væri málatilbúnaður S að þessu leyti haldinn verulegum annmörkum. Þá þótti ekki nægilega ráðið af gögnum sem S lagði fram fyrir Landsrétti að hann gæti átt sjálfstæð réttindi eða borið skyldur samkvæmt 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Var málinu því vísað frá héraðsdómi án kröfu.

Þ höfðaði mál á hendur M og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu M gagnvart honum vegna hagnýtingar M á grunnvatni úr vatnsbólinu Laxnesdýjum innan marka jarðarinnar Laxnes I í Mosfellsbæ. Bæði Þ og M voru meðal eigenda jarðarinnar. Byggði Þ á því að M hefði með vatnstöku sinni skert með ólögmætum hætti stjórnarskrárvarin eignarréttindi Þ sem sameiganda að jörðinni án þess að greiða bætur fyrir þá hagnýtingu, auk þess sem hagnýting M á vatninu hefði haft í för með sér verulegar og íþyngjandi takmarkanir á hagnýtingu Þ á jörðinni. Með dómi héraðsdóms var M sýknað af kröfum Þ. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt 1. mgr. 26. gr. vatnalaga nr. 15/1923 ætti Þ ekki tilkall til endurgjalds vegna hagnýtingar M í þágu vatnsveitu sveitarfélagsins heldur einungis rétt á bótum ylli vatnstakan Þ tjóni. Var málsástæðum Þ varðandi endurgjald fyrir hagnýtingu M því hafnað. Þá vísaði rétturinn til þess að M væri sem sameiganda að jörðinni Laxnesi heimil sú ráðstöfun og nýting sem ekki skerti jafngóðan rétt annarra eigenda til að njóta eignarinnar og ylli þeim ekki meiri óþægindum en vænta mætti miðað við allar aðstæður. Var ekki talið að Þ hefði sýnt fram á að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna hagnýtingar M eða takmarkana sem sameigendur í Laxnesi I sættu vegna vatnsverndarkvaða. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu M af kröfum Þ.

A krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu Í vegna líkamstjóns sem A taldi sig hafa orðið fyrir á L 14. og 16. september 2016 með því að starfsmönnum á bráðamóttöku hefði yfirsést að greina og veita meðferð við blóðtappa í framhaldi af komu hennar þangað. Í dómi Landsréttar var rakið að við úrlausn málsins yrði ekki byggt á álitsgerð, sem gerð hefði verið að beiðni SÍ vegna umsóknar A um bætur úr sjúklingatryggingu, en þar hefði engin afstaða verið tekin til þess hvort tjón A væri að rekja til saknæmrar háttsemi starfsmanna L. Enn fremur taldi rétturinn, sem skipaður var sérfróðum meðdómanda, að með hliðsjón af umkvörtunarefni og ástæðu komu A á bráðamóttöku L 14. og 16. september 2016, einkennum og reglulegum mælingum á lífsmörkum A síðari daginn og þess að endurtekin ómskoðun á vinstri fótlegg A umrædda daga hefði ekki sýnt ummerki um blóðtappa, hefði ekki verið nægilegt tilefni til að álykta að um blóðtappa í lungum væri að ræða. Því hefði ekki verið ástæða til að láta taka sneiðmynd af lungum A. Meðal annars að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur. Var Í því sýknað af kröfu A.

A höfðaði mál á hendur B ehf. og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann féll ásamt stiga til jarðar við vinnu hjá B ehf. á gámasvæði félagsins. Með dómi héraðsdóms var skaðabótaskylda B ehf. viðurkennd að hluta en talið að A skyldi bera þriðjung tjóns síns þar sem hann hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi, sbr. 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993. Í dómi Landsréttar kom fram að B ehf. bæri ábyrgð á því að A hefði aðgang að tækjum sem hæfðu vinnu hans. Hefði félaginu þannig borið að tryggja að A hefði stiga sem hentaði því verkefni sem hann sinnti og að komið væri í veg fyrir að hann rynni til við notkun, sbr. meðal annars grein 4.2.2 í II. viðauka reglugerðar nr. 367/2006 og 5. gr. reglugerðarinnar. Var ekki talið að umræddur stigi hefði hæft því verki sem A hafði verið falið að vinna og að B ehf. hefði vanrækt þær ríku kröfur sem gerðar eru til atvinnurekanda samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglum settum samkvæmt þeim. Taldi Landsréttur ótvírætt að saknæm háttsemi B ehf. hefði átt þátt í að slysið varð og að félagið bæri bótaábyrgð á tjóni A. Þá lægi ekki annað fyrir en að A hefði hagað verkinu í samræmi við verklagsreglur B ehf. og með þeim tækjum sem félagið hefði útvegað. Voru engin efni til að telja A hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og láta hann bera hluta af tjóni sínu sjálfur. Var því fallist á kröfu A um viðurkenningu á óskertri bótaábyrgð B ehf. vegna slyssins.

A höfðaði mál á hendur R og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu R vegna líkamstjóns sem A varð fyrir er hann var að störfum í B þegar C, skjólstæðingur B, sló A í hálsinn. Kröfu sína byggði A annars vegar á grein 8.5.1 í þágildandi kjarasamningi Eflingar og R en hins vegar á sakarreglunni og reglunni um vinnuveitandaábyrgð. Í dómi Landsréttar kom fram um ábyrgð samkvæmt kjarasamningi að C, sem hafði skömmu áður en hann réðst að A neytt fíkniefna, gæti ekki talist til einstaklings „sem að takmörkuðu eða jafnvel engu leyti [gæti] borið ábyrgð á gerðum sínum“ en slíkt væri nauðsynlegt til að umrætt kjarasamningsákvæði leiddi til ábyrgðar R. Var niðurstaða héraðsdóms um að R bæri ekki skaðabótaábyrgð gagnvart A á grundvelli kjarasamningsákvæðisins því staðfest. Um sakarábyrgð kom meðal annars fram að A hefði ekki talið sér ógnað áður en árásin átti sér stað og að hann hefði ekki sjálfur metið hættu á ferðum eða þörf á að grípa til varúðarráðstafana sem buðust. Yrði því ekki litið svo á að tjón hans mætti rekja til skorts á tilvist frekari úrræða sem grípa mætti til ef hætta skapaðist. Þá væru engin efni til að leggja til grundvallar að vegna skorts á þjálfun, leiðbeiningum eða öðrum athöfnum R hefði mat A á aðstæðum umrætt sinn verið rangt. Tjón hans hafi hlotist af fyrirvaralausri, óvæntri og saknæmri árás C en ósannað væri að tjónið yrði rakið til saknæmrar vanrækslu R eða starfsmanna hans. Var dómur héraðdóms því staðfestur um sýknu R.

Aðilar deildu um vatnsleka inn í hús að Tryggvagötu 16 sem fyrst varð vart í september 2019 og leiddi til tjóns fyrir T, B og I. Byggðu þessir aðilar á því að orsök lekans hefði alfarið verið á ábyrgð TG vegna nýbyggingar sem hann reisti á lóð nr. 14. Í matsgerð, sem aflað var í héraði, var komist að þeirri niðurstöðu að við framkvæmdir á Tryggvagötu 14 hefði lokast fyrir grunnvatnsstreymi milli húsanna og óframræst rými myndast. Jafnframt að drenlögn, sem hefði að stóru leyti getað afvatnað rýmið, hefði ekki verið lögð samkvæmt teikningum en við þetta hefði byggst upp vatnsþrýstingur á útveggi hússins að Tryggvagötu 16. Í hinum áfrýjaða dómi var ekki fallist á framangreint og talið ómögulegt að jarðvatnsþrýstingur gæti byggst upp á lóð nr. 14 enda fylltu tvær neðstu hæðir hússins út í lóðina. Lekinn hefði stafað af ófullnægjandi vatnsvörnum í og við Tryggvagötu 16 og TG því sýknaður af kröfum T, B og I. Landsréttur taldi fyrrgreinda ályktun héraðsdóms í andstöðu við gögn málsins og ekki forsendur til annars en að leggja niðurstöðu matsgerðarinnar um orsök vatnslekans til grundvallar við úrlausn málsins. Þótti mega slá því föstu að það hefði dregið mjög úr vatnsþrýstingi og líkum á tjóni sem varð ef drenlögn hefði verið lögð í samræmi við teikningar. TG yrði í öllu falli að bera hallann af óvissu að þessu leyti. Þá voru ekki talin efni til að líta svo á að ástand útveggja hússins að Tryggvagötu 16 hefði ráðið því að lekinn varð. Að mati Landsréttar voru skýr orsakatengsl á milli framkvæmda TG og lekans. TG var talinn hafa vikið frá þeim kröfum sem gera mætti til hans samkvæmt meginreglu nábýlisréttar um að fasteignareiganda beri að gæta þess við nýtingu og framkvæmdir á eign sinni að ekki verði tjón á nærliggjandi fasteignum. Skaðabótaábyrgð var því felld á TG að því marki sem fjártjón vegna lekans taldist sannað. Fjárkröfur T og B, sem voru einkum reistar á útlögðum kostnaði, voru að fullu teknar til greina. Krafa I viðvíkjandi útlögðum kostnaði var sömuleiðis tekin til greina en Landsréttur taldi á hinn bóginn ekki unnt að leggja matsgerðina til grundvallar mögulegu rekstrartapi I enda fengi aðferð matsmanna við útreikning þess ekki staðist. Voru bætur þar að lútandi því ákveðnar að álitum.

ÓA og ÓIÓ höfðuðu mál á hendur Í, LÍ og V hf. og kröfðust þess að viðurkennd yrði óskipt skaðabótaskylda stefndu vegna tjóns þeirra er ein hryssa drapst og fjögur hross veiktust og lömuðust tímabundið. Í héraði byggðu ÓA og ÓIÓ meðal annars á því að samkvæmt skýrslu dýralæknis mætta rekja dauða eins hross og veikindi hinna til þess að þau hefðu komist í gamalt og mengað hey og mengað vatn á svæði við ratsjárstöðina á Stokksnesi. Þá byggðu þeir einnig á skýrslu Matvælastofnunnar um að veikindi hrossanna mætti rekja til bráðrar áleitrunar sem hrossin hefðu orðið fyrir við að éta mengað hey á Stokksnesi. Með dómi héraðsdóms voru Í, LÍ og V hf. sýknuð af kröfum ÓA og ÓIÓ þar sem ekki hefði tekist sönnun á því að dauði og veikindi hrossanna mætti rekja til þess að þau hefðu komist í úrgangshey og olíumengaðan jarðveg með áburðarblöndu. Við meðferð málsins fyrir Landsrétti öfluðu ÓA og ÓIÓ matsgerðar dýralæknis og jarðefnafræðings. Í dómi Landsréttar kom fram að niðurstöður matsmanna bentu til þess að mælingar á háum álgildum í rannsókn Matvælastofnunnar mætti rekja til þess að notuð hefðu verið sýnatökuglös sem ekki hentuðu til álmælinga og drógu niðurstöður matsmanna því mjög úr gildi þeirra ályktana sem settar voru fram í skýrslu Matvælastofnunnar um að rekja mætti veikindi hrossanna til þess að þau hefðu étið hey sem mengað var af áli. Með vísan til þess en að öðru leyti með vísan til forsendna dóms héraðsdóms var hann staðfestur um sýknu Í, LÍ og V hf.

A og B höfðuðu mál gegn C hf. og T hf. til heimtu miskabóta vegna andláts sonar þeirra D. Með dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að leggja yrði til grundvallar að D hafði drukknað eftir að hafa fallið fyrir borð af netabátnum E þegar samkvæmt gögnum málsins slokknaði skyndilega á síma hans líkt og hann hefði lent í vatni. Engin vitni hafi verið af falli D í sjóinn og var því með öllu óvíst hvað olli hinum hryggilega atburði. A og B byggðu málsókn sína á 2. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, en sönnunarbyrðina fyrir því að slys það sem olli dauða D væri að rekja til saknæmrar háttsemi, sem C hf. bæri ábyrgð á, hvíldi á A og B. Í dómi Landsréttar var rakið hvernig sú sönnun hefði ekki tekist og var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um að sýkna C hf. og T af kröfum A og B.

A höfðaði mál á hendur S hf. til viðurkenningar á rétti hans til bóta úr slysatryggingu ökumanns tilgreindrar bifreiðar vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi 17. september 2021. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var með dómi Landsréttar var rakið að A hefði sýnt fram á að hann hefði hlotið varanlegt líkamstjón þegar hann ók bifreiðinni út af Vatnsendavegi í umrætt sinn. Á hinn bóginn var litið svo á að S hf. hefði sýnt nægilega fram á að A hefði af ásetningi ekið bifreiðinni út af veginum og þar með fyrirgert rétti sínum til bóta úr hendi félagsins. Var S hf. því sýknað af kröfu A.

A höfðaði mál á hendur R og S og krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaábyrgð þeirra vegna líkamstjóns sem A hlaut þegar hún datt á leið sinni milli vaðlaugar og heits potts í Árbæjarlaug. Óumdeilt var í málinu að A datt í hálku og laut ágreiningur málsaðila að því hvort R og S væru skaðabótaskyldir gagnvart A. Í dómi Landsréttar var rakið að dómaframkvæmd beri með sér að ríkar kröfur séu gerðar til aðbúnaðar á sundstöðum. Þær kröfur birtist meðal annars í ströngu sakarmati en einnig í því að til álita geti komið að beita sönnunarreglum með þeim hætti að sönnunarbyrði sé að einhverju marki létt af tjónþola. Um þetta skipti máli að á sund- og baðstöðum geti leynst ýmsar hættur, svo sem vegna bleytu og hálku, og að settar hafi verið skráðar og nokkuð strangar hátternisreglur til að auka öryggi og stemma stigu við slysum og óhöppum á slíkum stöðum. Var talið sannað samkvæmt gögnum málsins að hinum ríku skyldum sem kveðið er á um í reglugerð nr. 814/2010 var ekki fullnægt. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur og viðurkennd bótaskylda R og S hf.

A höfðaði mál gegn R og krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda R vegna líkamstjóns sem A hlaut er hann rann til á flísum við innilaug sundlaugarinnar í Laugardal. Byggði málsókn A á því að flísarnar sem hann rann á hefðu verið flughálar og gólfið þar með vanbúið. Héraðsdómur taldi A ekki hafa sýnt fram á að hálkuviðnám flísanna hefði ekki uppfyllt áskildar kröfur og sýknaði R. Í dómi Landsréttar var rakið að dómaframkvæmd beri með sér að ríkar kröfur séu gerðar til aðbúnaðar á sundstöðum. Þær kröfur birtist meðal annars í ströngu sakarmati en einnig í því að til álita geti komið að beita sönnunarreglum með þeim hætti að sönnunarbyrði sé að einhverju marki létt af tjónþola. Eftir sem áður séu meginreglur um sönnun hinar sömu og endranær í skaðabótarétti og til að vikið verði frá þeim þurfi almennt eitthvað sérstakt til að koma, er kalli á slíkt frávik. Í ljósi atvika, sem rakin eru í dómi Landsréttar, og fyrirliggjandi gagna voru ekki talin efni til að víkja frá meginreglum um sönnun í málinu. Engu breytti í því sambandi þó ekki hefði verið fallist á formlega beiðni áfrýjanda í maí 2022 um að teknar yrðu upp nokkrar flísar og hálkuviðnám þeirra mælt. Rannsókn á því tímamarki hefði ekki lotið að ástandi flísanna nálægt slysdegi, enda voru þá liðin tæplega 12 ár frá slysinu. Að framangreindu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um að sýkna R af kröfum A.

A höfðaði mál gegn S og krafðist þess að úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála nr. 319/2017 yrði felldur úr gildi og S dæmt til að greiða honum 12.104.500 krónur í skaðabætur vegna tjóns sem hann rakti til lyfjameðferðar sem hann gekkst undir. Byggði A á því að tjón sitt væri að rekja til sjaldgæfs og þungbærs fylgikvilla meðferðar með tilgreindu lyfi og að ekki væri unnt að rekja svo sjaldgæfan fylgikvilla til eiginleika lyfsins heldur væri um að ræða einstaklingsbundna svörun hans við lyfinu og tjón hans því bótaskylt á grundvelli 4. töluliðar 2. gr. laga nr. 11/2000 um sjúklingatryggingu. S byggði á því að tjón A mætti rekja til eiginleika lyfsins og því ekki til staðar bótaskylda þar sem 3. mgr. 3. gr. laga nr. 111/2000 kveður á um að bætur greiðist ekki samkvæmt lögunum ef rekja má tjón til eignleika lyfs. Í dómi Landsréttar var rakið að í matsgerð dómkvaddra matsmanna kæmi fram að tjón A væri að rekja til langvarandi notkunar á umræddu lyfi og að ekkert kæmi fram í málatilbúnaði A eða í hinum áfrýjaða dóm um hvað fælist í einstaklingsbundinni svörun A við lyfinu. Var því lagt til grundvallar að nýrnabilun sú, sem A þjáðist af, væri að rekja til langvarandi notkunar umrædds lyfs og um væri að ræða sjaldgæfa en þekkta aukaverkun lyfsins sem teldist til eiginleika þess. Þar sem ekki þótti tækt að túlka 3. mgr. 3. gr. laga nr. 111/2000 með þeim hætti að hún næði ekki til sjaldgæfra og alvarlegra aukaverkanna lyfja var bótaskyldu hafnað og S sýknað af kröfum A.

A höfðaði mál á hendur Í og krafðist bæði skaða- og miskabóta. Var krafan byggð á því að A hefði orðið fyrir tjóni sökum hnökra sem hann taldi vera á málsmeðferð sýslumanns þegar hann leysti úr kröfu A um að ákveðin yrði umgengni A við barn sitt. Taldi A að sýslumanni hafi borið að ákveða inntak umgengni A við barnið en það hafi hann ekki gert og þar með brotið gegn rétti A og barnsins. Með dómi héraðsdóms var Í sýknað af kröfum A. Komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu að málsmeðferð sýslumanns í aðdraganda úrskurðar um umgengni hafi verið málefnaleg og í samræmi við reglur barnalaga nr. 76/2003 og stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Ekki hafi verið um saknæma eða ólögmæta háttsemi að ræða og skilyrði skaðabótaréttar því ekki fyrir hendi. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að barn A hafi skilmerkilega lýst þeirri afstöðu að það vildi umgangast A og njóta samveru við hann en þó ekki að umgengni yrði ákveðin með þeim hætti sem A óskaði eftir. Leit rétturinn til þess að barn A hafi verið á þrettánda ári þegar það lýsti afstöðu sinni og því yrði að játa sýslumanni ákveðið svigrúm við mat á því hvort rétt væri að ákveða umgengni í samræmi við óskir A eða hafna þeim. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.