A og B höfðuðu mál á hendur C hf. og T hf. og kröfðust miskabóta vegna andláts sonar þeirra. Við meðferð málsins í Landsrétti skiluðu C hf. og T hf. ekki greinargerð og var málið dæmt á grundvelli fyrirliggjandi gagna og án munnlegs flutnings, sbr. 3. mgr. 158. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sýknu C hf. og T hf. Fyrir Hæstarétti kröfðust A og B þess aðallega að hinn áfrýjaði dómur yrði ómerktur með vísan til þess að Landsréttur hefði hafnað kröfum þeirra um sönnunarfærslu fyrir réttinum og munnlegan málflutning. Hæstiréttur féllst ekki á að ákvörðun Landsréttar um synjun á sönnunarfærslu hefði farið í bága við rétt A og B til réttlátrar málsmeðferðar. Á hinn bóginn var fallist á með A og B að efni hefðu verið til að heimila þeim að flytja mál sitt munnlega fyrir réttinum þótt útivist hefði orðið af hálfu C hf. og T hf. Var í þeim efnum litið til sjónarmiða þeirra þar að lútandi sem fram komu í beiðni þeirra til Landsréttar, sérstakra atvika málsins og þeirrar þýðingar sem réttur til munnlegs flutnings máls hefði sem þáttur í réttlátri málsmeðferð fyrir dómi samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944 og 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur.
X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn dóttur sinni A. Þegar hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp voru liðnar meira en fjórar vikur frá því að málið var dómtekið. Í dómi Hæstaréttar kom fram að verjanda X hefði þá ekki gefist nægilegt ráðrúm til að undirbúa sig undir endurflutning málsins samkvæmt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Auk þess hefði gagn sem verjandinn hafði óskað eftir að leggja fram í sama þinghaldi gefið tilefni til að kalla A fyrir dóm til frekari skýrslugjafar og eftir atvikum gefa sakflytjendum kost á að afla matsgerðar um þroska og heilbrigðisástand hennar. Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.
Með dómi Hæstaréttar í máli ákæruvaldsins gegn X, frá 16. september 2010 í máli nr. 203/2010, var héraðsdómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Í kjölfarið var hinn áfrýjaði dómur kveðinn upp 7. október 2010 eftir að m.a. hafði verið fært til bókar að verjandi ákærða hefði reifað stuttlega sjónarmið sín og jafnframt tekið fram að dómari og málflytjendur teldu endurflutning óþarfan. Hæstiréttur taldi alls ófullnægjandi þá takmörkuðu málsmeðferð sem lýst væri í bókuninni. Með hliðsjón af fordæmum Hæstaréttar yrði héraðsdómur að jafnaði ekki kveðinn upp að réttu lagi án raunverulegs endurflutnings ef liðnar væru átta vikur frá munnlegum málflutningi enda gæti hann ekki komið að því gagni sem til væri ætlast þegar dómsuppsaga drægist svo lengi. Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.
Með dómi Hæstaréttar í máli ákæruvaldsins gegn X, frá 23. september 2010 í máli nr. 283/2010, var héraðsdómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju. Í kjölfarið var hinn áfrýjaði dómur kveðinn upp 11. október 2010 eftir að m.a. hafði verið fært til bókar að dómari og málflytjendur teldu ekki þörf á „fullkomnum málflutningi“ eins og á stæði en vísuðu til þess sem áður hafði komið fram við fyrri málflutning. Hæstiréttur taldi að málið hefði borið að flytja á ný og framangreind málsmeðferð hefði verið allsendis ófullnægjandi. Yrði einnig með hliðsjón af fordæmum Hæstaréttar að líta svo á að héraðsdómur yrði að jafnaði ekki kveðinn upp að réttu lagi án raunverulegs endurflutnings, ef liðnar væru átta vikur frá munnlegum málflutningi, enda gæti hann ekki komið að því gagni sem til væri ætlast þegar dómsuppsaga drægist svo lengi. Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.
C krafði S um greiðslu tveggja reikninga, samtals að fjárhæð 81.292.425 krónur, á grundvelli svokallaðs samtengingarsamnings aðila. Samkvæmt gjaldskrá C, sem var viðauki með samningnum, átti S að greiða C tiltekna fjárhæð á mínútu fyrir „lúkningu símaumferðar“, sem til hans var beint um fjarskiptakerfi S. C gerði S reikninga vegna júlí og ágúst 2007 og var gjalddagi þeirra 20 dögum eftir lok mánaðar og eindagi 15 dögum síðar. Fyrir eindaga fyrri reikningsins kærði fjarskiptafyrirtækið O til ríkislögreglustjóra ætlað ólögmætt athæfi forsvarsmanna C, en það félag hafði beint símaumferð frá útlöndum til hans gegnum fjarskiptakerfi S. Hélt O því fram að „uppköll“ að baki þeirri símaumferð hefðu verið gerð á skipulegan hátt, sem forsvarsmenn C hefðu staðið að í því skyni að hafa fé af öðrum fjarskiptafyrirtækjum. Eftir að kæran var fram komin skilaði C úthlutuðum númerum til Póst- og fjarskiptastofnunar. Í framhaldi af síðari reikningi C til S lýsti S yfir riftun á samtengingarsamningi þeirra og að S myndi í ljósi allra málavaxta, þar á meðal lögreglurannsóknar, ekki greiða þann reikning C, sem gjaldfallin væri. Lögreglurannsókn á hendur C var síðar felld niður. Að kröfu S var dómkvaddur maður til að meta nánar tiltekin atriði varðandi þá símaumferð, sem beint hafði verið til C. Var matsgerð hans meðal gagna málsins. Héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, taldi fjarskiptin, sem reikningar C lutu að, tortryggileg og því hefði honum borið að sýna fram á réttmætan grundvöll þeirra, en það hefði hann ekki gert. Þá þótti C hvorki hafa sýnt fram á að hann ræki farsímaþjónustu á Íslandi né að hann lyki þeim símtölum, sem reikningar virtust fyrir, í fjarskiptakerfi sínu. Loks þótti ósannað að gjaldskrá C í viðauka með samtengingarsamningum ætti við um þessa símaumferð. Fyrir Hæstarétti lagði C fram mikinn fjölda nýrra gagna. Talið var að samkvæmt meginreglu einkamálaréttarfars um afdráttarlausan málflutning gæti C ekki kollvarpað öllum grundvelli málsins með því að bera upp í Hæstarétti nýjar staðhæfingar um atvik þess og leggja fram viðamikil gögn, sem honum hefði verið í lófa lagið að bera fyrir sig í héraði. Að þessu virtu væri ófært að líta til nýrra skýringa eða gagna, sem C hefði fyrst fært fram fyrir Hæstarétti, og varð því dómur lagður á málið á þeim grundvelli, sem lá fyrir við dómtöku þess í héraði. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest og S sýknaður af kröfum C.
Ó réð sig til starfa hjá I ehf. árið 2004 en tæplega ári síðar var honum sagt upp störfum hjá félaginu. Árið 2008 höfðaði Ó mál og krafðist þess að I ehf. yrði gert að greiða sér tæplega níu milljónir króna. Byggði Ó kröfu sína á ákvæði í ráðningasamningi aðila þar sem kveðið var á um launaauka að nánar uppfylltum skilyrðum sem miða ætti við EBITA ársins 2004 hjá I ehf. Ekki var fallist á þá málsástæðu I ehf. að Ó hefði glatað kröfu sinni fyrir sakir tómlætis. Við útreikning á launaauka Ó var talið rétt að miðað við önnur mörk en Ó gerði. Fallist var á kröfu Ó um greiðslu launaauka sem nam tæplega einni milljón króna.
Með afsali 29. maí 2007 seldi H ehf., K og M 55 fm2 skrifstofuhúsnæði við Aðalstræti 9 í Reykjavík. Í málinu krafðist A ehf. þess að viðurkennt yrði með dómi að hann nyti forkaupsréttar að skrifstofuhúsnæðinu samkvæmt sameignar- og eignaskiptasamningi sem þinglýst hafði verið á eignina árið 1972. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með dómi réttarins frá 13. nóvember 2007 í máli nr. 586/2007 milli sömu aðila, hefði sýslumanninum í Reykjavík verið gert skylt að kröfu A ehf. að afmá afsal H ehf. til handa K og M, úr þinglýsingabók. Hefði Hæstiréttur í því máli komist að þeirri niðurstöðu að forkaupsréttur A ehf. væri ekki niður fallinn en með því hefðu dómstólar tekið efnislega afstöðu til þess hvort forkaupsréttur A væri fyrir hendi í lögskiptum aðila vegna afsalsins 29. maí 2007. Þegar tekið var mið af því hvernig H ehf., K og M höguðu málflutningi sínum í fyrra málinu yrði að telja að þeir hefðu ráðstafað sakarefninu gagnvart A á þann veg að þeir gætu ekki nú haft uppi nýjar málsástæður því til stuðnings að A ehf. nyti ekki forkaupsréttar við sölu eignarinnar. Var viðurkenningarkrafa A ehf. því tekin til greina.
Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsuppsögu að nýju, þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.