Dómstólaleit

Deit var um uppgjör byggt á túlkun ákvæða í vátyggingarskírteini og í vátryggingarskilmálum í kjölfar uppgjörs stefnda tryggingafélags við stefnanda vegna rekstrartjóns hjá stefnanda í kjölfar bruna hjá stefnanda. Var talið að stefnandi hafi hér ekki sýnt fram á að honum hafi borið frekari bætur en hann hafði þegar fengið greiddar og var hið stefnda félag því sýknað af dómkröfum stefnanda.

Stenda, vátryggingarfélag, var sýknað af bótakröfum stefnanda, vegna líkamstjóns, sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna tveggja umferðarslysa, en stefnandi aflaði og lagði fram í málinu einhliða matsgerð án aðkomu stefnda, til að reyna sýna fram á tjón sitt og tengsl þess við umrædd slys. Féllst dómurinn, m.a. með vísan til dómafordæma, ekki á að fyrirliggjandi gögn og þar á meðal umrædd matsgerð, teldust vera til þess fallin að sanna nægilega umrædd orsakatengsl, sem leiddi þá til sýknu.

Vátryggingafélag gat að mati dómsins ekki hafnað frekari greiðslu bóta á grundvelli váryggingaskilmála sem kváðu á um að örorku skyldi meta innan þriggja ára frá slysdegi. Litið svo á að félagið hafi í verki samþykkt að halda málinu opnu eftir lok frestsins.