Í málinu var deilt um gildi bindandi álits Skattsins um tollflokkun nánar tilgreindrar vöru. Í hinum kærða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að fyrir lægi niðurstaða íslenskra dómstóla sem lyti að tollflokkun vörunnar og málinu því vísað frá héraðsdómi á grundvelli 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu hins kærða dóms og vísaði meðal annars til þess að það haggaði ekki neikvæðum réttaráhrifum endanlegs dóms í því máli sem væri til úrlausnar þótt borin væri undir dómstóla ný ákvörðun Skattsins um sama ágreiningsefni í búningi bindandi álits. Í þeim efnum var litið til þess að ákvörðun Skattsins var alfarið grundvölluð á þeirri niðurstöðu um tollflokkun sem komist var að í fyrra dómsmáli aðila.
Í málinu var deilt um gildi bindandi álits Skattsins frá 8. maí 2023 um tollflokkun vörunnar Festino IQF Mozzarella Pizza Mix. Reisti D ógildingarkröfu sína á því að hið bindandi álit væri efnislega rangt og að fyrir hendi væru annmarkar á meðferð málsins á stjórnsýslustigi, er lytu meðal annars að meintu vanhæfi tollgæslustjóra, sem væru þess eðlis að ógilda bæri álitið. Í byggði meðal annars á því að vísa bæri málinu frá héraðsdómi á grundvelli 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála en krafa D hefði í skilningi lagaákvæðisins verið dæmd að efni til í landsréttarmálinu nr. 462/2021. Í dómi Landsréttar var rakið að fyrir lægi niðurstaða íslenskra dómstóla sem lyti að tollflokkun þeirrar vöru sem um ræddi í málinu. Taldi Landsréttur að það eitt að í málinu reyndi á aðra stjórnvaldsákvörðun en leyst hefði verið úr í fyrra máli aðila gæti ekki leitt til þess að D bæri réttur til að fá leyst úr efnisþætti ógildingarkröfu sinnar. Að öðru leyti teldist ekkert fram komið sem réttlætt gæti að D leitaði að nýju dómsúrlausnar um að hið bindandi álit Skattsins væri rangt að efni til. Af því leiddi að ekki kæmu heldur til skoðunar málsástæður um málsmeðferð Skattsins við veitingu hins bindandi álits, enda fæli álitið ekki annað í sér en tilvísun til þess fordæmis er skapaði hin bindandi neikvæðu áhrif. Hvað varðaði vanhæfi tollgæslustjóra vegna tölvupóstsamskipta við hagsmunaaðila kvað Landsréttur til þess að líta að í hinu fyrra dómsmáli hefði D byggt á nátengdum málsástæðum um brot á réttmætisreglu og þrýsting hagsmunaaðila. Hefði þeim málsástæðum verið hafnað með framangreindum dómi Landsréttar og þær ekki taldar gefa tilefni til endurupptöku í úrskurði Endurupptökudóms. Þá væri til þess að líta að jafnvel þótt lagt yrði til grundvallar að dómstólum bæri að taka afstöðu til téðs tölvupósts nú væri rétt að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um það efni en vísa málinu frá við svo búið. Vísaði Landsréttur því málinu frá héraðsdómi.
Stefnandi krafðist skaðabóta úr ríkissjóði vegna tjóns af missi hagnaðar sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna ákvörðunar stjórnvalda um tollflokkun fjórhjóla sem hann flutti til landsins. Sú ákvörðun var síðar felld úr gildi með dómi og aðflutningsgjöld sem hann hafði greitt voru endurgreidd. Sýknað var af skaðabótakröfunni þar sem ekki var talið að skilyrði bótaábyrgðar væru uppfyllt, auk þes sem stefnandi hafði ekki sýnt fram á tjón sitt með fullnægjandi hætti.
D ehf. flutti inn rifinn ost sem að innihaldi var rúmlega 80% mozzarella-ostur en 11- 12% pálmaolía. Hafði D ehf. flutt vöruna til landsins frá árinu 2018 og flokkað hana í 21. kafla tollskrárinnar sem ber heitið Matvæli, ótalin annars staðar, og undir tollskrárnúmerið 2106.9068, jurtaostur. Með úrskurði tollgæslustjóra nr. 3/2021 var varan flokkuð í 4. kafla tollskrárinnar en í þeim kafla eru meðal annars vörur unnar úr mjólk, þar með taldir ostar, og samkvæmt úrskurðinum var varan felld undir tollskrárnúmerið 0406.2000, hvers konar rifinn eða mulinn ostur. D ehf. höfðaði mál gegn Í og krafðist þess að fyrrgreindur úrskurður yrði felldur úr gildi og að varan yrði flokkuð undir tollskrárnúmerið 2106.9068. Laut ágreiningur málsins að því hvernig túlka bæri b-lið 4. athugasemdar við 4. kafla tollskrár, sbr. viðauka I með tollalögum nr. 88/2005. Í athugasemdinni er tekið er fram að undir kaflann heyri ekki vörur fengnar úr mjólk þar sem einum eða fleiri náttúrulegum þáttum hennar, til dæmis mjólkurfitu, væri skipt út fyrir aðra þætti, svo sem jurtafitu. Hélt D ehf. því fram að skýra bæri fyrrgreinda athugasemd á þann veg að til að varan félli utan 4. kafla tollskrár nægði að jurtaolíu hefði verið bætt við vöruna án þess að öðrum náttúrulegum þáttum hennar hefði verið skipt út. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Landsrétti, kom fram að ekki væri um það deilt að varan væri að meginuppistöðu mozzarella-ostur og að tollskrárliður fyrir ost væri 0406. Niðurstaða tollgæslustjóra um flokkun vörunnar undir þennan vörulið væri því í samræmi við almennar reglur um túlkun tollskrárinnar. Áðurgreind athugasemd við 4. kafla tollskrárinnar miðaði að því að undanskilja vörur fengnar úr mjólk þar sem einum eða fleiri náttúrulegum þáttum hennar hefði verið skipt út fyrir annan. Samkvæmt venjulegum málskilningi fæli það að skipta einhverju út í sér að eitthvað væri fjarlægt eða tekið í burtu og annað sett í staðinn. Það að skipta einu efni út fyrir annað væri því ekki það sama og að bæta efni við til viðbótar því sem fyrir væri. Fengi málsástæða D ehf. því ekki stoð í almennum málskilningi eða skýringu textans samkvæmt orðanna hljóðan. Þá var því jafnframt hafnað að brotið hefði verið gegn meðalhófsreglu, jafnræðisreglu og réttmætisreglu stjórnsýsluréttar við meðferð málsins. Var Í því sýknað af kröfum D ehf.
Hafnað var kröfu stefnanda um að fella úr gildi úrskurð tollstjóra um tollflokkun vöru sem tollyfirvöld töldu vera rifinn ost sem bæri að flokka í tollskrá með hliðsjón af því, þótt fyrir lægi að varan innihéldi viðbætta jurtaolíu o.fl. Hvorki var fallist á það með stefnanda að úrskurðurinn væri haldinn efnisannmörkum né að meðferð málsins hefði brotið gegn málsmeðferðarreglum stjórnsýsluréttar.
Árið 2008 hóf M ehf. að flytja inn magnesíumduft sem nefnist Slökun. Fram til ársbyrjunar 2015 var varan flokkuð undir vörulið með tollskrárnúmerið 2106.9066, sem „Fæðubótarefni, ótalin annars staðar“, en sá flokkur bar ekki toll. Í ársbyrjun 2015 tollskoðaði Tollstjóri vöruna og breytti í kjölfarið flokkun hennar undir vörulið með tollskrárnúmerið 2106.9025, sem „Tilreidd drykkjarvöruefni sem innihalda prótein, og/eða önnur næringarefni, einnig vítamín, steinefni, jurtatrefjar, fjölómettaðar fitusýrur og bragðefni“, en sá flokkur bar 20% toll á þeim tíma sem dómkrafa M ehf. tekur til. Í kjölfarið hafnaði Tollstjóri beiðni M ehf. um leiðréttingu á tollskýrslu vörunnar með vísan til þess að samkvæmt vörulýsingu á umbúðum vörunnar, væri hún ætluð til blöndunar í vökva og væri því best lýst í tollflokki 2106.9025. Í dómi Landsréttar var meðal annars vísað til þess að til samræmis við fyrirliggjandi upplýsingar af heimasíðum framleiðanda vörunnar og M ehf. mætti fallast á með Í að varan væri ætluð til drykkjarframleiðslu. Því hefði varan á þeim tíma sem dómkrafa M ehf. tæki til verið réttilega flokkuð undir vöruliðinn sem bar tollskrárnúmerið 2106.9025 í tollskrá. Þá hafnaði rétturinn þeim málatilbúnaði M ehf. að tollflokkunin bryti í bága við 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar, að M ehf. væri mismunað samanborið við aðra innflytjendur fæðubótarefna sem ætluð væru til drykkjargerðar, auk þess sem ekki var talið að M ehf. hefði leitt að því rök að tollröðun vörunnar skerti atvinnufrelsi hans. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur.
Kröfu stefnanda um endurgreiðslu tolls var hafnað. Talið var að Tollstjóri hefði flokkað vöruna slökun réttilega í tollflokkinn (skiptiliðinn) 2106.9025 sem efni til framleiðslu á drykkjarvörum.
Deilt var um tollflokkun tiltekinna hanska. Íslenska ríkið sýknað af kröfu stefnanda um endurgreiðslu tolls.
Krafa stefnda um endurgreiðslu aðflutningsgjalda tekin til greina.
Stefndi sýknaður af fjárkröfu stefnanda sem hélt fram að væri tilkomin vegna oftekinna tollgjalda vegna innflutnings á vöru. Talið var að gjaldtaka hafi haft lagastoð á þeim tíma er varan var flutt inn.
Reglugerð ráðherra um ákvörðun fjárhæðar tolls innan tollkvóta WTO talin andstæð stjórnarskrá og íslenska ríkið dæmt til endurgreiðslu hluta álagðs tolls.
Samkvæmt ákvörðun tollstjóra voru aðflutningsgjöld 40 vörusendinga, sem M hafði flutt til landsins, endurákvörðuð þar sem varan hefði verið ranglega tollflokkuð við innflutning. Ríkistollanefnd staðfesti að allar sendingarnar hefðu verið ranglega tollflokkaðar en felldi niður endurákvörðun gjalda vegna 14 sendinga á grundvelli grandleysissjónarmiða. M stefndi þá Í og krafðist ógildingar úrskurðar nefndarinnar. Talið var að M hefði farið rangt að við tollflokkun allra sendinganna 26 og jafnframt að hann hafi ekki verið grandlaus um það vegna einu sendingarinnar þar af sem hlaut almenna tollmeðferð. Ákvæði 5. mgr. 99. gr. tollalaga um rafræna tollafgreiðslu þótti ekki verða túlkað öðruvísi en samkvæmt orðanna hljóðan og í samræmi við það var endurákvörðun gjaldanna talin heimil. Í var því sýknað af kröfum M.
Aðila greindi á um tollflokkun tölvuhátalara, sem notaðir eru við tölvur, þegar þeir eru fluttir inn sérstaklega en ekki með ákveðnum tölvum. Laut ágreiningsefnið að túlkun á tollskránni, sem byggir á samræmdri vörulýsingar- og vörunúmeraskrá sem íslenska ríkið hefur skuldbundið sig að þjóðarétti til að fara eftir og er lögfest sem viðauki við tollalögin. Héraðsdómur kvað almennar reglur tollskrárinnar um túlkun hennar kveða á um flokkun vara eftir orðalagi vöruliðar. Með hliðsjón af því þótti rétt að flokka tölvuhátalarana undir vörulið 8515, sem hátalara, en ekki undir vörulið 8471, sem einingu fyrir gagnavinnsluvél. Var Í sýknað af kröfu T. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms með þeirri athugasemd, að þar sem T hefði ekki sýnt fram á annað en að eins væri farið með innflutning allra þeirra sem flytja inn staka hátalara yrði málsástæða hans um ólögmæta mismunun ekki tekin til greina.