M og E höfðuðu mál á hendur J og H 4. maí 2020 til innheimtu eftirstöðva kaupverðs fasteignar. Vegna galla sem J og H töldu vera á fasteigninni höfðuðu þau gagnsök 29. maí 2020. Með stefnu birtri 2. nóvember 2021 höfðuðu þau síðan framhaldsgagnsök vegna frekari galla á eigninni, nánar tiltekið vegna galla á snjóbræðslukerfi fyrir framan hana. Í úrskurði Landsréttar var rakið að niðurstaða um hvort höfðun framhaldsgagnsakarinnar væri heimil réðist af 29. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála . Er gagnsök var höfðuð 29. maí 2020 hafi verið liðinn einn vetur frá afhendingu fasteignarinnar og deilur staðið nánast allan þann tíma vegna meintra galla. Þá byggði gagnsökin meðal annars á því að steypt stétt framan við húsið væri gölluð auk þess sem fram kæmi í hinum kærða úrskurði að J og H hafi verið búin að gera sér grein fyrir því fyrr að snjóbræðslukerfið virkaði ekki sem skyldi en hafi talið það bilað án þess að átta sig á hönnunargalla á því. Með hliðsjón af framangreindu var það metið J og H til vanrækslu að hafa ekki gert kröfur sínar í einu lagi í öndverðu, sbr. 29. gr. laga nr. 91/1991. Þá hafi liðið nærri eitt og hálft ár frá höfðun gagnsakar til höfðunar framhaldsgagnsakar og á þeim tíma hafi gagnaöflun í aðalsök og upphaflegri gagnsök verið lýst lokið. Með vísan til framangreinds var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun á framhaldssök J og H á hendur M og E.
Vísað var frá dómi framhaldsgagnstefnu með vísan til þess að hún væri of seint fram komin. Var það metið framhaldsgagnstefnendum til vanrækslu að hafa ekki gert kröfur sínar í tæka tíð enda liðu rétt rúm tvö ár frá því að framhaldsgagnstefnendur fengu eignina afhenta þar til þau höfðuðu framhaldsgagnsökina og um eitt og hálft ár frá höfðun aðalsakar til höfðunar framhaldsgagnsakar.
Jakob Adolf Traustason (sjálfur) gegn
Gísla Guðfinnssyni Maríu Guðbjörgu Guðfinnsdóttur og dánarbúi Gerðar Bjargar Guðfinnsdóttur (
Steinbergur Finnbogason lögmaður)
J kærði úrskurð héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfum hans í framhaldsstefnu um viðurkenningu á ætlaðri skaðabótaábyrgð GG, M og dánarbús GBG vegna sölu á fasteign, en að þeim kröfum frágengnum kröfu um skaðabætur að álitum úr hendi GG, M og dánarbús GBG. Í úrskurði Landsréttar var meðal annars rakið að með framhaldsstefnunni gerði J að hluta til sömu kröfu um viðurkenningu á skaðabótaábyrgð „vegna afleidds tjóns og miska“ og hann hefði áður krafist til vara í upphaflegri stefnu málsins en hefði þegar verið vísað frá dómi með úrskurði héraðsdóms. Landsréttur vísaði til þess að ekki yrði fallist á það með J að honum væri unnt í skjóli 29. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að hafa að nýju uppi kröfu um viðurkenningu á skaðabótaskyldu og bætur að álitum sem þegar hefði verið vísað frá dómi í málinu. Þá stangaðist það á við áskilnað d-liðar 1. mgr. 80. gr. sömu laga um ákveðna og ljósa kröfugerð að dómara væri ætlað að velja á milli afmarkaðrar fjárkröfu samkvæmt stefnu og kröfu um viðurkenningu á skaðabótaskyldu í framhaldssök, líkt og J byggði málatilbúnað sinn í framhaldsstefnunni á. Þannig bæri að staðfesta niðurstöðu héraðsdóms um frávísun framangreindra krafna. Þá væru afleiddar kröfur um viðurkenningu á vöxtum á bótafjárhæð sem síðar kynni að verða dæmd á grunni viðurkenningarkröfunnar svo tengdar henni að þeim bæri að vísa samhliða frá dómi auk þess sem þær fullnægðu heldur ekki áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um skýra og ljósa kröfugerð. Á hinn bóginn taldi Landsréttur ekki efni til að vísa frá dómi viðbótarkröfu í framhaldsstefnunni sem byggðist á afnotamissi tiltekinna fasteigna eftir að málið hefði verið höfðað og viðbótarkröfum vegna kostnaðar af málarekstri J sem ekki hefði komið í ljós fyrr en eftir þá málshöfðun. Var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi að því leyti.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi framhaldssök og sakaukasök Æ á hendur RJ o.fl., sökum þess að skilyrði 29. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og 19. gr. sömu laga væru ekki uppfyllt, svo og að þeir annmarkar væru á stefnu að ekki væri heldur fullnægt 1. mgr. 80. gr. laganna. Æ hafði höfðað skaðabótamál vegna tjóns sem varð á nýbyggingu í óveðri í Reykjavík í desember 2007 og var framhalds- og sakaukasök reist á því að Æ hefði vanmetið tjón sitt við málshöfðun aðalsakar. Í sakaukasök hafði Æ uppi auknar kröfur á hendur byggingarstjóra og ábyrgðartryggjanda hans, RJ og V hf., en í framhaldssök gerði hann kröfur á hendur húsasmíðameistara og ábyrgðartryggjanda hans, O og S hf., verkfræðingum sem komu að hönnun hússins og ábyrgðartryggjanda þeirra, B, Þ og T, og loks hlutaðeigandi sveitarfélagi, R.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi framhaldskröfu B, K, I og Þ sem tilgreind var sem aðalkrafa í framhaldsstefnu í máli þeirra gegn T um landamerki jarðanna H og R. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom m.a. fram að hin nýja krafa í framhaldsstefnu byggði á gjafabréfi frá árinu 1687 sem B, K I og Þ hafi verið fullkunnugt um við höfðun málsins. Yrði að meta þeim það til vanrækslu að hafa ekki þegar í upphafi málsins komið fram með allar kröfur sínar varðandi landamerki jarðanna. Uppfyllti framhaldsstefnan því ekki skilyrði 29. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Bragi Árnason (Steingrímur Þormóðsson hrl.) gegn Þorvaldi Helgasyni Kristínu Eddu Gunnarsdóttur og Connie Maria Cuesta-Schmiedl (Jónas A. Aðalsteinsson hrl.)
Þrotabú Trésmiðju Fljótsdalshéraðs hf (
Skúli Bjarnason hrl)
gegn
Eignarhaldsfélaginu Hara ehf og Önnu Maríu Oddsdóttur (
Árni Pálsson hrl)
Bragi Árnason (Steingrímur Þormóðsson hrl.) gegn Þorvaldi Helgasyni Kristínu Eddu Gunnarsdóttur og Connie Maria Cuesta-Schmiedl (Jónas A. Aðalsteinsson hrl.)
Með stefnu, sem þingfest var 15. desember 2005, krafði G félagið O hf. um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar. O hf. krafðist frávísunar málsins þar sem kröfugerð og málatilbúnaður G væri óljós. G brást við með því að höfða framhaldssök þar sem hún freistaði þess að leiðrétta það sem hún taldi að aflaga hefði farið við upphaflega kröfugerð en við það hækkaði krafa hennar um 1.400.000 krónur. Héraðsdómur vísaði málinu í heild frá dómi. Ekki var fallist á að slíkir annarkar hefðu verið á frumstefnunni að það bæri að vísa henni frá héraðsdómi. Á hinn bóginn var talið að skilyrði 29. gr. laga nr. 91/1991 til að auka við fyrri kröfu í málinu hefðu ekki verið fyrir hendi. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur hvað síðargreinda atriðið varðar en var að öðru leyti felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið fyrir samkvæmt frumstefnunni.
Kærumál. Framhaldssök. Einkahlutafélög. Málshöfðunarfrestur. Frávísun máls frá héraðsdómi að hluta.
Jakob A. Traustason (sjálfur) gegn
Almennu málflutningsstofunni sf, Hróbjarti Jónatanssyni, Jónatan Sveinssyni, Reyni Karlssyni og Leifi Árnasyni (
Ólafur Axelsson hrl)
J höfðaði mál á hendur A sf. og fleirum með stefnu 17. nóvember 1999. Eftir að héraðsdómari fékk málinu úthlutað, tók hann það fyrir í sjö skipti. Fyrst við upphaf aðalmeðferðar óskaði J eftir að leggja fram framhaldsstefnu í málinu. Talið var að J hefði hæglega getað höfðað framhaldsssök í málinu löngu fyrr en raun varð á. Úrskurður héraðsdóms um að vísa framhaldssökinni frá dómi var staðfestur samkvæmt því og með skírskotun til 29. gr. laga nr. 91/1991.