Deilt um hvort skattkrafa sem stofnast eftir úrskurðardag gjaldþrotaskipta geti komist að við skiptin og sé þá undirseld fyrningarákvæði 165. gr. laga nr.. 21/1991 um gjaldþrotaskipti. Fallist á það og aðfarargerð felld úr gildi
Sýknað af fjárkröfu á grundvelli lánssamnings.
Sýknað af fjárkröfu á grundvelli lánssamnings.
Talið var að til þess að kröfuhafi gæti freistað þess að fá lúkningu á ótryggðri kröfu sinni, með þeim hætti að krefjast greiðslu af andvirði fasteignar þrotabús eins og hrykki til, hefði hann þurft að lýsa kröfu sinni á kröfulýsingarfresti, sem hann gerði ekki. Ágreiningslaust var hins vegar að kröfuhafi var eigandi tryggingarbréfsins sem samkvæmt efni sínu tryggði allar skuldir þrotamanns við kröfuhafann en ekki einstakar tilgreindar skuldir.
J lýsti kröfu við slit LBI ehf. eftir að kröfulýsingarfrestur rann út. Ágreiningur aðila laut að því hvort undanþáguheimild 2. töluliðar 118. gr. laga nr. 21/1991, um gjaldþrotaskipti o.fl., ætti við í málinu. Fram kom að LBI ehf. hefði verið rétt að senda J, sem var búsettur erlendis, tilkynningu um slitameðferðina í samræmi við 1. mgr. 86. gr. laga nr. 21/1991. Talið var ósannað að tilkynningar frá umsjónarmönnum neyðarmeðferðar á útibúi bankans í Amsterdam, með upplýsingum um slitameðferð hans, hefðu komist til vitundar J. Ekki var fallist á það að J hefði í ljósi auglýsinga og umfjöllunar í hollenskum fjölmiðlum mátt gera sér grein fyrir því að LBI ehf. væri í slitameðferð á Íslandi og að hann þyrfti að lýsa kröfu sinni fyrir slitastjórn hér á landi til að hún félli ekki niður. Var því fallist á að J hafi hvorki verið kunnugt né mátt vera kunnugt um gjaldþrotaskipti LBI ehf. innan kröfulýsingarfrests. Þá var talið að J hefði lýst kröfu sinni án ástæðulausra tafa eftir að hann fékk vitneskju um slitameðferðina. Var því fallist á að krafa J kæmist að við slitameðferð LBI ehf.
Sóknaraðili lýsti kröfu við slit fjármálafyrirtækis og hafði hana uppi til skuldajöfnuðar við kröfu fyrirtækisins á hendur honum. Eftir lok kröfulýsingarfrests kom í ljós að sóknaraðili átti hærri kröfu á hendur varnaraðila en hann hafði lýst í upphafi. Hann lýsti því einnig þeirri fjárhæð við slit varnaraðila og hélt henni fram til skuldajöfnuðar við þá kröfu sem varnaraðili hafði átt á hendur honum en hafði verið framseld. Talið var að túlka bæri 3. tölulið 118. gr. laga nr. 21/1991 þannig að krafa sem var lýst við slit fjármálafyrirtækis til skuldajöfnuðar við kröfu fyrirtækisins á hendur kröfuhafanum kæmist að við slit fyrirtækisins þótt henni hefði verið lýst eftir lok kröfulýsingarfrests.
Fallist var á kröfu sóknaraðila um riftun.
Kröfu hafnað þar sem henni var lýst of seint.
Hafnað var kröfu sóknaraðila í þrotabú þar sem talið var að hún væri of seint fram komin.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu L var hafnað og staðfest sú afstaða slitastjórnar G hf. að taka kröfu L ekki inn á kröfuskrá þar sem henni hafði ekki verið lýst fyrir slitastjórn fyrr en eftir að kröfulýsingarfrestur samkvæmt 118. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. rann út. Kom fram í hinum kærða úrskurði að þrátt fyrir að fallast yrði á það með L að kröfuréttindi teldust eign í merkingu stjórnarskrár lýðveldisins Íslands nr. 33/1944 og 1. viðauka mannréttindasáttmálans mætti með skýrri lagaheimild setja eignarréttindum ýmsar takmarkanir án þess að þær yrðu taldar fara gegn ákvæðum 72. gr. stjórnarskrárinnar. Í íslenskri löggjöf sé víða að finna dæmi um lagaákvæði sem leitt geti til missis eignarréttinda eftir tilgreindan tíma sé þeim ekki haldið fram, svosem ákvæði um vanlýsingaráhrif við dánarbús- og gjaldþrotaskipti. Ákvæði 118. gr. laga nr. 21/1991 sé ætlað að ná til allra kröfuhafa í sambærilegri stöðu og hafi markmiðið með setningu þess verið málefnalegt. Það verði því ekki talið í andstöðu við fyrrgreint ákvæði stjórnarskrárinnar.
Staðfest var niðurstaða slitastjórnar K um að krafa H hafi ekki borist með réttum hætti til slitastjórnar innan kröfulýsingarfrests og að krafan yrði því ekki tekin á kröfuskrá.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni L um að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins. L hafði lýst kröfu við slit fjármálafyrirtækisins G hf. og var deilt um við hvaða dag skyldi miða upphaf slitameðferðarinnar. Talið var að ákvæði íslenskra laga væru skýr og afdráttarlaus um að upphaf slitameðferðar fjármálafyrirtækja í stöðu G hf. skyldi miðast við tiltekinn dag. Spurningar þær sem L óskaði eftir að yrðu bornar undir EFTA-dómstólin snertu ekki vafa um túlkun laga heldur hvort íslensk lög samræmdust EES-rétti. Þar sem um væri að ræða mál milli tveggja lögaðila réðist niðurstaða þess af íslenskum réttarreglum. Í ljósi þessa varð ekki séð að svör EFTA-dómstólsins við þeim spurningum sem L vildi fá svarað gætu haft þýðingu við úrlausn málsins. Var kröfu L því hafnað
Fallist var á kröfu Í að hlutdeild hans í tilteknum sjóði væru eignarréttindi sem hann ætti rétt á að fá afhent úr slitabúi S með vísan til 1. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991, en hafnað sjónarmiðum S að um væri að ræða kröfuréttindi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að taka kröfu I Ltd. á kröfuskrá við slit fjármálafyrirtækisins K hf. Slitastjórn K hf. hafði hafnað kröfu I Ltd. með vísan til þess að kröfulýsing hafði borist eftir að kröfulýsingarfresti lauk. Ekki var fallist á með I Ltd. að kröfunni hefði í raun verið lýst fyrir lok frestsins með tilteknu bréfi til skilanefndar K hf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að I Ltd. hafði ekki fengið tilkynningu samkvæmt 1. mgr. 86. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. þrátt fyrir að vera búsettur erlendis í skilningi 2. töluliðar 118. gr. sömu laga. Þegar nærri hálfur annar mánuður var eftir af kröfulýsingarfresti K hf. hafði I Ltd. borist bréf frá fyrirtæki sem fór með vörslur skráðra rafrænna skuldabréfa þar sem ítarlega var rakið hvernig standa ætti að lýsingu kröfu á hendur K hf., hver frestur væri til þess og áhrif þess að kröfu yrði ekki lýsti innan frestsins. Þá lá fyrir I Ltd. hafði uppgötvað þann 8. mars 2010, eftir að kröfulýsingarfresti var lokið, að krafa sín væri ekki á kröfuskrá K hf. Engu að síður hefði kröfunni ekki verið lýst fyrr en 14. apríl sama ár. Vegna þessa þótti skilyrðum 2. töluliðar 118. gr. laga nr. 21/1991 ekki fullnægt. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
N lýsti kröfu við slit SPB hf. sem slitastjórn þess síðarnefnda hafnaði á þeirri forsendu að N hefði lýst kröfu sinni eftir að kröfulýsingarfrestur rann út og var þeim ágreiningi vísað til úrlausnar héraðsdóms. Deildu aðila um það hvort undanþáguheimild 2. tl. 118. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. ætti við í málinu, og hvort slitastjórn SPB hf. hefði verið skylt að tilkynna N, sem búsettur var erlendis, um slitameðferðina. Talið var að slitastjórn SPB hf. hefði borið að senda N tilkynningu um slitameðferðina í samræmi við 1. mgr. 86. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl, eftir að N hafði sent slitastjórninni bréf þar sem krafist var greiðslu þeirrar kröfu sem síðar var lýst við slitin. Þá var jafnframt talið að tilkynning slitastjórnar SPB hf. til N um að félagið væri í greiðslustöðvun gæti ekki leitt til þess að N hefði mátt vera kunnugt um slitameðferð SPB hf. Þar sem N hafði lýst kröfu sinni án ástæðulausra tafa eftir að hann fékk vitneskju um slitameðferðina, og fyrir boðun til skiptafundar um frumvarp til úthlutunar úr búi SPB hf., sbr. 2. tl. 118. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., var talið að krafa N kæmist að við slitameðferð SPB hf. sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. sömu laga.
Staðfest var afstaða varnaraðila um að hafna því að kröfur sóknaraðila skyldu færðar á kröfuskrá við slitameðferð varnaraðila, enda hefðu kröfurnar borist eftir lok kröfulýsingarfrests og sóknarðili vitað eða mátt vita um slitameðferð varnaraðila.
Kröfum sóknaraðila, sem hann lýsti eftir lok kröfulýsingarfrests, var hafnað
Samþykkt að höfuðstóll lýstrar kröfu sóknaraðila kæmist að við skipti varnaraðila, þótt henni hefði verið lýst eftir lok kröfulýsingarfrests.
Fallist var á að sóknaraðila væri heimilt að koma kröfu sinni að við gjaldþrotaskipti á búi varnaraðila, þrátt fyrir að frestur til kröfulýsinga væri liðinn. Var krafan viðurkennd sem almenn krafa í búið.
S höfðaði mál gegn fjármálafyrirtækinu A hf. og krafðist greiðslu á kröfu sem S taldi sig eiga í samræmi við nauðasamning sem staðfestur hafði verið fyrir A hf. eftir að síðarnefnda félagið hafði verið tekið til slitameðferðar. Kröfu S hafði ekki verið lýst innan kröfulýsingarfrests og var því talið að hún hefði fallið niður gagnvart A hf.
I lýsti kröfu við slit S hf. eftir að kröfulýsingarfresti lauk og var krafa hans talin vera fallin niður vegna vanlýsingar.
Dánarbú A, föður B, var tekið til gjaldþrotaskipta 16. júní 2009. A átti lögheimili erlendis en hafði fasta búsetu á Í er hann lést. Meðal lýstra krafna í búið var krafa H sem var tilkomin vegna lánasamnings við félagið G en A var einn eigandi þess og hafði tekist á hendur sjálfskuldarábyrgð á greiðslu vegna skuldbindinga G samkvæmt lánasamningnum. Krafan barst skiptastjóra 29. október 2009, tæpur tveimur mánuðum eftir að kröfulýsingarfresti lauk. Skiptastjóri taldi kröfuna ekki niður fallna vegna vanlýsingar og samþykkti hana inn á kröfulýsingarskrá. Í dómi Hæstaréttar var talið að H hefði ekki mátt vera kunnugt um að bú A hefði verið tekið til opinberra skipta og fallist á að ákvæði 2. töluliðar 1. mgr. 58. gr. laga nr. 20/1991 ættu við. Fyrir lægi að íslensk lögmannsstofa á vegum H hóf innheimtuaðgerðir 27. ágúst 2009 vegna skuldbindinga A og miða bæri við að H yrði samsamaður lögmannsstofunni þegar metið væri hvort hann ætti að glata þeim rétti sem hann hefði samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði. Talið var að H yrði að bera hallann af því að hafa freistað þess að nýta hagræði leitarvélar á vefsvæði Lögbirtingablaðsins sem ekki skilaði árangri. Kröfulýsing H í dánarbúið var ekki móttekin fyrr en 29. október 2010 þótt krafan hafi verið send til innheimtu í ágústmánuði. Yrði að fallast á með B að H hefði ekki lýst kröfu sinni án ástæðulausra tafa frá því að honum mátti vera kunnugt um að bú hins látna hafi verið tekið til opinberra skipta. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu V var hafnað og staðfest sú afstaða slitastjórnar G að taka kröfu V ekki inn á kröfuskrá þar sem henni hafði ekki verið lýst fyrir slitastjórn fyrr en eftir að kröfulýsingarfrestur rann út. Ekki var talið að tölvupóstur sem V sendi G innan kröfulýsingarfrests, þar sem hann óskaði eftir staðfestingu á því að eyðublað um kröfulýsingu væri fyllt út með fullnægjandi hætti, fullnægði þeim kröfum sem ákvæði laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. gera til kröfulýsingar.
Sóknaraðili krafðist þess að krafa hans yrði tekin inn á kröfuskrá við slitameðferð varnaraðila en varnaraðili hafði hafnað því á þeim forsendum að krafan hefði borist eftir lok kröfulýsingarfrests. Var kröfum sóknaraðila hafnað og afstaða slitastjórnar varnaraðila staðfest.