Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lykilorð: Greiðsluþjónusta
P átti debetkort sem L hf. gaf út. Debetkortið og PIN-númer því tengt voru notuð með óheimilum hætti í París 14. janúar 2023 er 582.610 krónur voru teknar út af reikningi P. Deildu aðilar um hvort L hf. væri greiðsluskyldur samkvæmt lögum nr. 114/2021 um greiðsluþjónustu vegna hinna óheimiluðu úttekta þriðja aðila af reikningi P. Í dómi Landsréttar var rakið að P staðhæfði að debetkortið sem þriðji aðili hefði komist yfir hefði verið í sérstakri buddu í hliðarvasa sem rennt hefði verið fyrir. Hann áttaði sig ekki á því hvernig sá aðili hefði einnig komist yfir PIN-númer hans. Við annað en þessa frásögn P væri ekki að styðjast í því efni. Við úttekt af debetkortinu hefði verið notað PIN-númer P, sem í merkingu laga nr. 114/2021 væri sterk sannvottun viðskiptavinar. Eins og þessum atvikum háttaði þótti rétt að leggja til grundvallar að L hf. hefði, eftir því sem honum væri unnt, upplýst á fullnægjandi hátt um aðdraganda hinna óheimilu úttekta af reikningi P, sbr. lokamálslið 3. mgr. 78. gr. laga nr. 114/2021. Eins og P hefði sjálfur lýst þessum atvikum yrði lagt til grundvallar að hann hefði í ljósi aðstæðna sýnt af sér stórfellt gáleysi við notkun og varðveislu debetkortsins og öryggisskilríkjanna, sbr. 3. mgr. 80. gr. sömu laga. Því til samræmis yrði honum gert að bera tjón sem rekja mætti til hinna óheimilu úttekta sjálfur. Væri horft til framangreindra atvika og eðlis persónubundinna öryggisskilríkja kortsins, þótti rétt að P bæri sjálfur allt tjón sem rekja mætti til úttektanna, sbr. 4. mgr. 80. gr. laga nr. 114/2021. Var L hf. því sýknaður af kröfum P.
D, sem hafði með höndum starfsrækslu gagnavers, varðveislu rafrænna gagna og tölvuþjónustu, þ. á m. í þágu S sem rak alþjóðlega starfsemi undir heitinu W, gerði samning um greiðsluþjónustu við greiðslukortafyrirtækið V 15. júní 2011. Með tölvubréfi 8. júlí sama ár rifti V samningnum með vísan til þess að D hefði brotið gegn almennum viðskiptaskilmálum og að alþjóðlegar kortasamsteypur heimiluðu ekki þjónustu sem D sinnti fyrir W sem ekki hefði verið tilgreind í umsókn. D höfðaði mál gegn V og krafðist þess að félaginu yrði gert að opna greiðslugátt samkvæmt samningi þeirra að viðlögðum dagsektum. Eins og atvikum málsins var háttað taldi Hæstiréttur að D hefði í framhaldi af umsókn sinni um þjónustu V veitt upplýsingar sem bæru greinilega með sér til hvers D hefði ætlað að nota greiðslugáttina. Með því að V hefði allt að einu opnað fyrir aðgang að greiðslugáttinni hefði D mátt leggja til grundvallar að V liti svo á að starfsemin félli innan marka þeirrar lýsingar sem fram kom í umsókn D og samningi þeirra og væri samrýmanleg ákvæðum almennra viðskiptaskilmála V. Samkvæmt því var talið að V hefði brostið heimild til að rifta samningi þeirra og að ekki væru efni til að telja V geta losnað undan samningnum vegna atvika sem valdið gætu ógildingu hans. Var V því gert að opna greiðslugátt samkvæmt samningi aðilanna að viðlögðum dagsektum að fjárhæð 800.000 krónur.