Fara í efni

Dómstólaleit

Leit í dómum íslenskra dómstóla

Leita í öllum dómstólum...

Niðurstöður

4 dómar fundust

Lykilorð: Innherjasvik

Landsréttur birt 26. mars 2021

215/2019

Ákæruvaldið (Einar Tryggvason saksóknari) gegn Y (Jónas Friðrik Jónsson lögmaður), X (Ragnar Aðalsteinsson lögmaður) og Kristjáni Georg Jósteinssyni og Fastreki ehf.

Í málinu voru Y og KGJ ákærðir fyrir innherjasvik sem fóru þannig fram að KGJ keypti og nýtti, í gegnum félag sitt sem nú heitir Fastrek ehf., afleiður og sölurétt samkvæmt valréttarsamningum sem byggðust á verðþróun hlutabréfa í Icelandair Group hf., þrátt fyrir að búa yfir innherjaupplýsingum sem Y lét honum í té. Jafnframt var X ákærður fyrir hlutdeild í innherjasvikum fyrir að hafa keypt sams konar sölurétt samkvæmt valréttarsamningi á grundvelli ráðgjafar eða hvatningar af hálfu KGJ. Í dómi Landsréttar var rakið að Y hefði, í starfi sínu sem forstöðumaður leiðakerfisstjórnunar Icelandair ehf., verið skilgreindur í hópi lykilstarfsmanna og skráður fruminnherji í móðurfélaginu, Icelandair Group hf., og hefði að jafnaði haft aðgang að upplýsingum sem gátu haft marktæk áhrif á markaðsvirði félagsins. Samskipti hans og KGJ báru með sér að KGJ hefði átt viðskipti með umræddar afleiður og sölurétti, á grundvelli innherjaupplýsinga frá Y, þannig að Y hefði tekið þátt í skiptingu áhættu og hagnaðar. Voru þeir því sakfelldir fyrir framangreind brot. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot þeirra voru sérstaklega alvarleg og ásetningur þeirra einbeittur. Refsing Y var ákveðin fangelsi í tvö ár en KGJ rauf með brotum sínum skilorð og var refsing hans því ákveðin þrjú ár og sex mánuðir. Þá var fallist á nánar tilgreindar kröfur ákæruvaldsins um upptöku á tilteknum eignum Y og Fastreks ehf. í samræmi við ávinning af framangreindum brotum. Á hinn bóginn taldi Landsréttur að ekki hefðu verið færðar sönnur fyrir því að X hefði vitað eða mátt vita að KGJ hefði búið yfir innherjaupplýsingum um Icelandair Group hf. þegar hann ráðlagði eða hvatti hann til viðskipta með bréf félagsins og var X því sýknaður af hlutdeild í innherjasvikabroti KGJ. Hins vegar var ávinningur X af broti KGJ gerður upptækur með vísan til 69. gr., sbr. 69. gr. d almennra hegningarlaga.

Hæstiréttur birt 12. desember 2013

193/2013

Ákæruvaldið (Helgi Magnús Gunnarsson vararíkissaksóknari) gegn Friðfinni Ragnari Sigurðssyni (Reimar Snæfells Pétursson hrl)

F var ákærður fyrir innherjasvik með því að hafa í fimm aðskilin skipti á árinu 2008 selt hlutabréf sín í G hf. þrátt fyrir að búa í öllum tilvikum yfir innherjaupplýsingum um lausafjárstöðu bankans sem hann varð áskynja um í starfi sínu sem forstöðumaður millibankamarkaðar í fjárstýringu bankans. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu F samkvæmt ákæru og var lagt til grundvallar að hann hefði verið í stöðu tímabundins innherja í skilningi 2. töluliðar 121. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti. Við ákvörðun refsingar vísaði Hæstiréttur til þess að brot F hefðu varðað verulega fjárhæð, falið í sér trúnaðarbrot og beinst gegn mikilvægum hagsmunum. Á hinn bóginn hefði F ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi og hefðu nærri fjögur ár liðið frá því að brotum F lauk þar til ákæra hefði verið gefin út, en ekki var talið að fram hefði komið haldbær skýring á þeim drætti. Var refsing F ákveðin fangelsi í níu mánuði, en frestað var fullnustu sex mánaða skilorðsbundið í tvö ár. Þá var F gert að sæta upptöku hagnaðar af brotum sínum, að því gættu að samkvæmt ákæru hefði F ekki verið talinn hafa gerst sekur um innherjasvik við sölu hlutabréfa í G hf. 14. maí 2008 og hefði hagnaður hans vegna þriggja brota sem framin voru fyrir þann tíma því ekki getað numið hærri fjárhæð en mismuninum á þeirri fjárhæð sem hann fékk í raun fyrir hlutina og þeirri sem hann hefði getað fengið fyrir þá í það sinn.

Hæstiréttur birt 17. febrúar 2012

279/2011

Ákæruvaldið (Sigríður J. Friðjónsdóttir ríkissaksóknari) gegn Baldri Guðlaugssyni (Karl Axelsson hrl)

B var ákærður fyrir innherjasvik með því að hafa selt hlutabréf sín í L hf. þrátt fyrir að hafa búið yfir innherjaupplýsingum um bankann sem hann varð áskynja um í starfi sínu sem ráðuneytisstjóri fjármálaráðuneytisins og þá einkum vegna setu sinnar í samráðshópi stjórnvalda um fjármálastöðugleika og viðbúnað. Kröfum B um frávísun málsins frá héraðsdómi og ómerkingu héraðsdóms var hafnað. Í dómi Hæstaréttar var fjallað um stöðu B og að hann hefði haft aðgang að upplýsingum frá tilteknum aðilum. Að því virtu var talið að B hefði uppfyllt efnisleg skilyrði til að teljast tímabundinn innherji í skilningi 2. töluliðar 121. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti. Þær upplýsingar sem vísað var til í ákæru, og komu til skoðunar fyrir Hæstarétti, voru taldar hafa verið innherjaupplýsingar. B var því sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 123. gr. laga nr. 108/2007. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að brot B hefði verið stórfellt og brotaandlagið hátt og að hann hefði misnotað stöðu sína sem opinber starfsmaður. Þegar litið var til eðlis brots ákærða, á hvaða tíma það var framið og stöðu hans þá, var ekki talið unnt að fallast á að mikil fjölmiðlaumfjöllun, þótt óvægin hefði verið á köflum, gæti haft áhrif á ákvörðun refsingar. Var B því gert að sæta fangelsi í 2 ár og upptöku á peningainnstæðum sem svöruðu til söluverðs hlutanna í L hf. að frátöldum kostnaði af sölunni vegna afgreiðslugjalds, söluþóknunar og fjármagnstekjuskatts.