Dómstólaleit

Í málinu voru Y og KGJ ákærðir fyrir innherjasvik sem fóru þannig fram að KGJ keypti og nýtti, í gegnum félag sitt sem nú heitir Fastrek ehf., afleiður og sölurétt samkvæmt valréttarsamningum sem byggðust á verðþróun hlutabréfa í Icelandair Group hf., þrátt fyrir að búa yfir innherjaupplýsingum sem Y lét honum í té. Jafnframt var X ákærður fyrir hlutdeild í innherjasvikum fyrir að hafa keypt sams konar sölurétt samkvæmt valréttarsamningi á grundvelli ráðgjafar eða hvatningar af hálfu KGJ. Í dómi Landsréttar var rakið að Y hefði, í starfi sínu sem forstöðumaður leiðakerfisstjórnunar Icelandair ehf., verið skilgreindur í hópi lykilstarfsmanna og skráður fruminnherji í móðurfélaginu, Icelandair Group hf., og hefði að jafnaði haft aðgang að upplýsingum sem gátu haft marktæk áhrif á markaðsvirði félagsins. Samskipti hans og KGJ báru með sér að KGJ hefði átt viðskipti með umræddar afleiður og sölurétti, á grundvelli innherjaupplýsinga frá Y, þannig að Y hefði tekið þátt í skiptingu áhættu og hagnaðar. Voru þeir því sakfelldir fyrir framangreind brot. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot þeirra voru sérstaklega alvarleg og ásetningur þeirra einbeittur. Refsing Y var ákveðin fangelsi í tvö ár en KGJ rauf með brotum sínum skilorð og var refsing hans því ákveðin þrjú ár og sex mánuðir. Þá var fallist á nánar tilgreindar kröfur ákæruvaldsins um upptöku á tilteknum eignum Y og Fastreks ehf. í samræmi við ávinning af framangreindum brotum. Á hinn bóginn taldi Landsréttur að ekki hefðu verið færðar sönnur fyrir því að X hefði vitað eða mátt vita að KGJ hefði búið yfir innherjaupplýsingum um Icelandair Group hf. þegar hann ráðlagði eða hvatti hann til viðskipta með bréf félagsins og var X því sýknaður af hlutdeild í innherjasvikabroti KGJ. Hins vegar var ávinningur X af broti KGJ gerður upptækur með vísan til 69. gr., sbr. 69. gr. d almennra hegningarlaga.

X voru gefin að sök umboðssvik samkvæmt 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1949 með því að hafa í ágúst 2008 misnotað aðstöðu sína og stefnt fé bankans N hf. í verulega hættu þegar hann lét bankann veita W ehf., sem var í eigu og laut stjórn X, lán án þess að fyrir lægi samþykki stjórnar bankans fyrir láninu og án fullnægjandi trygginga fyrir endurgreiðslu þess. Þá var Y gefin að sök hlutdeild í broti X. X var jafnframt ákærður fyrir innherjasvik með því að hafa selt hluti í N hf. til W ehf. þrátt fyrir að búa yfir innherjaupplýsingum um N hf. sem hann varð áskynja í starfi sínu. Í dómi Landsréttar þótti ekki upplýst svo óyggjandi væri, að með þeim viðskiptum þar sem X voru gefin að sök umboðssvik hefði hann í reynd tekið ákvörðun um lánveitingar til einkahlutafélags í hans eigu. Því var hann ekki talinn hafa misnotað aðstöðu sína þannig að það varðaði við ákvæðið, en allan vafa um það yrði að virða honum í hag. Voru X og Y því sýknuð. Að því er sakargiftir vegna ætlaðra innherjasvika X varðaði skírskotaði rétturinn til þess að þegar horft væri á atvik málsins í heild og til þeirra hagsmuna sem reglum um innherjaviðskipti væri ætlað að vernda yrði ákvæðið ekki skýrt þannig að það ætti við um viðskipti þeirra sem byggju yfir sömu innherjaupplýsingum þegar þeir ættu viðskipti með fjármálagerning. Féllst rétturinn því ekki á að það brot sem ákært var fyrir gæti talist innherjasvik í skilningi 1. töluliðar 1. mgr. 123. gr. laga nr. 123/2008 um verðbréfaviðskipti. Var X því sýknaður.