Dómstólaleit

X var sakfelldur fyrir manndráp með því að hafa veist með ofbeldi að A og svipt hann lífi. Í dómi Landsréttar var talið sannað að X hefði stungið A sex hnífsstungum og ein þeirra dregið A til dauða. Þótti réttinum hafið yfir skynsamlegan vafa að X hefði ekki getað dulist að líklegustu afleiðingarnar af því að hann stakk A yrðu þær að A hlyti bana af. Þá voru Z og Y sakfelldir fyrir hlutdeild í manndrápi með því að hafa veist með ofbeldi að A þar sem hann lá varnarlaus, þrátt fyrir vitneskju um að X hefði þá þegar stungið A þrívegis. Hefði atlaga Z og Y gert A erfiðara fyrir að verja sig gagnvart síðari atlögu X og hefði þeim á því tímamarki ekki getað dulist að mannsbani gæti hlotist af frekari atlögu X en þeir eigi að síður látið þær afleiðingar sér í léttu rúmi liggja. Loks var Þ sakfelld fyrir að hafa látið fyrir farast að koma A til hjálpar, þar sem hann var staddur í lífsháska, heldur staðið hjá og myndað atlögu X, Y og Z að A og svo hlaupið á brott með þeim, uns lögregla hafði uppi á þeim skömmu síðar. X var einnig sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa í þrjú tilgreind skipti ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Við ákvörðun refsingar X var litið til 1., 2., 3., 4., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. og 77. gr. sömu laga, og var refsing hans ákveðin fangelsi í 12 ár auk þess sem hann var sviptur ökurétti í 18 mánuði. Við ákvörðun refsingar Y og Z var litið til ungs aldurs þeirra og þess að hlutdeild þeirra var smávægileg, en jafnframt að um væri að ræða hlutdeild í mjög alvarlegu broti. Með vísan til 2. mgr. 22. gr. og 2. töluliðs 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga var refsing þeirra færð niður úr lágmarksrefsingu við manndrápi og var refsing hvors þeirra um sig ákveðin fangelsi í fjögur ár. Refsing Þ var ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í fimm ár. Þá var X gert að greiða móður og dóttur A miska- og skaðabætur.

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 221. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa látið farast fyrir að koma A undir læknishendur þegar hún veiktist lífshættulega og lést úr bilun á miðtaugakerfi vegna alvarlegrar kókaíneitrunar. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti um sakfellingu ákærða með vísan til forsendna, kom fram að X hefði haft fullt tilefni til að kalla eftir aðstoð sjúkraliðs. Þau viðbrögð hans að kalla á aðstoð annarra yrðu á engan hátt talin fullnægjandi. X hefðu verið hinar lífshættulegu aðstæður augljósar. Ákvæði 221. gr. almennra hegningarlaga mæli fyrir um skyldu til athafna við lífsháska sé það gert án þess að sá sem í hlut eigi stofni lífi sínu eða annarra í háska. Engar slíkar aðstæður hefðu verið fyrir hendi í umrætt sinn. Með því athafnaleysi að kalla ekki til sjúkralið hefði X látið farast fyrir að koma A, sem augljóslega var stödd í lífsháska, til hjálpar. Í dómi Landsréttar var við ákvörðun refsingar litið til 1., 2., 7. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og X gert að sæta fangelsi í 12 mánuði. Með vísan til alvarleika brotsins og sakaferils ákærða þóttu ekki efni til þess að skilorðsbinda refsinguna.