Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
5 dómar fundust
Lykilorð: Skotvopn
S var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps með því að hafa skotið fjórum skotum í átt að A,B,C og D, úr bifreið sem hann sat í. Í hinum áfrýjaða dómi var S sýknaður af tilraun til manndráps en sakfelldur fyrir hættubrot, sbr. 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar var talið sannað að S hefði verið sá sem skaut úr skotvopninu. Vísað var til þess að mikið magn púðurleifa greindust á fatnaði S og hönskum sem haldlagðir voru við rannsóknina en í stroffi þeirra greindust lífsýni úr ákærða. Lítið eða ekkert af púðurleifum greindust á fatnaði annarra sem voru í bifreiðinni með S. Skýringar S á því hvers vegna púðurleifar greindust á fatnaði hans voru misvísandi og taldar ótrúverðugar. Að mati Landsréttar þótti hending ein hafa ráðið því að ekki hlaust mannsbani af verknaði S en gögn málsins sýndu að S beindi öflugu skotvopni að brotaþolum og hleypti af í fjórgang með þeim afleiðingum að einn þeirra særðist. Talið var að S hefði hlotið að vera ljóst að þegar hann lét skotin ríða af að þau gætu leitt til banvænna áverka. Þrátt fyrir þetta lét S sér í léttu rúmi liggja hverjar afleiðingarnar yrðu og því ljóst að það hefði ekki aftrað honum að skjóta þótt honum hefði verið ljóst að líftjón hlytist af verknaðinum. Var brot hans því talið varða við 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga og refsing hans ákveðin fangelsi í sjö ár. Við ákvörðun refsingar S var litið til 1., 2., 3., 6., og 7. tl. 1. mgr. 70. gr. og 4. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Loks var ökuréttarsvipting S staðfest og S gert að greiða B, C, D, E og F skaðabætur.
Ákæruvaldið (
Matthea Oddsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Ingvari Árna Ingvarssyni (
Auður Björg Jónsdóttir lögmaður)
Sakfellt fyrir hættu- og vopnalagabrot, auk fíkniefnalagabrots o.fl.
Lögreglustjórinn á Austurlandi (
Helgi Jensson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Hilmar Magnússon lögmaður)
Sakfellt fyrir fíkniefnaakstur og önnur umferðarlagabrot en einnig fyrir brot gegn skotvopnalöggjöfinni.
X og Y voru sakfelldir fyrir brot gegn 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og ýmsum ákvæðum vopnalaga nr. 16/1998. X var sakfelldur fyrir að hafa skotið af afsagaðri haglabyssu, skáhallt upp í loftið, í átt að hópi manna og stofna með því á ófyrirleitinn hátt lífi eða heilsu þeirra í augljósan háska og Y fyrir að hafa skömmu síðar skotið af sömu haglabyssu á bifreið í um það bil 10 metra fjarlægð, sem A og B voru farþegar í og með því stofnað lífi og heilsu þeirra í stórfelldan háska. X og Y voru einnig sakfelldir fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga fyrir að hafa í félagi veist að C með því að skvetta vatnsblönduðu ammoníaki í andlit hans og í kjölfarið draga hann út úr bifreið sem hann var farþegi í og veitast að honum með ofbeldi. Þá voru þeir einnig sakfelldir fyrir brot gegn 225. gr. almennra hegningarlaga fyrir að hafa í félagi þvingað D með hótunum um ofbeldi til þess að aka með þá á nánar tilgreindan stað. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að sú háttsemi ákærðu sem varðaði brot gegn 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga var sérstaklega ófyrirleitin og alvarleg og mikil mildi að ekki hlaust stórfellt líkamstjón eða dauði af. Var refsing Y ákveðin fangelsi í þrjú ár og refsing X tvö ár og sex mánuðir. X og Y játuðu báðir nánar tilgreind umferðarlagabrot sem þeim voru gefin að sök og var Y sviptur ökurétti ævilangt og ævilöng ökuréttarsvipting X áréttuð.
Handtaka. Leit. Haldlagning. Skotvopn. Skaðabætur. Frávísun máls frá Hæstarétti að hluta. Frávísun máls frá héraðsdómi að hluta. Gjafsókn. Lögregla hafði tvívegis afskipti af heimili G vegna kvartana nágranna hans um hávaða og ónæði. Við komu lögreglu var G ölvaður og tvö börn hans hjá honum. Í fyrra skiptið lagði lögregla hald á þrjú skotvopn, skotfæri og búnað tengdan skot veiðum, en í seinna skiptið handtók hún G og færði hann í fanga geymslu þar sem honum var haldið fram á morgun er skýrsla var tekin af honum. G krafði íslenska ríkið um miskabætur vegna handtöku, vistunar hjá lögreglu, leitar í íbúð sinni og haldlagningar muna, skaðabóta vegna eigna sinna, sem hald hefði verið lagt á, og endurgreiðslu kostnaðar af lögfræðiaðstoð vegna tilrauna til að endurheimta eignirnar. Hæstiréttur hafnaði miskabótakröfunni með vísan til þess að háttsemi G hefði gefið lögreglu fullt til efni til að handtaka hann og ekki lægi annað fyrir en að hann hefði veitt lögreglu aðgang að húsakynnum sínum. Þá hefði vistun G í fangaklefa ekki staðið lengur en nauðsyn bar til. Að því er snerti skaðabótakröfu G var upplýst að héraðsdómur hafði hafnað að svo stöddu kröfu hans um að haldi yrði létt af skotvopnunum þar til fyrir lægi úttekt og samþykki lögreglu á vopnaskáp, sem G hefði fest kaup á, eða hann hefði sýnt fram á að hann gæti annast vörslu skotvopna sinna með lögmætum hætti. Jafnframt lá fyrir að lögregla hafði ekki skoðað vopnaskáp G eftir úrskurð héraðsdóms heldur hafnað að afhenda honum tvö skotvopn með vísan til ástands þeirra. Hæstiréttur taldi að þær aðstæður, sem leiddu til þess að héraðsdómur hafnaði að svo stöddu kröfu G um að vopnin yrðu afhent, væru ekki lengur fyrir hendi. Til að krafa um skaða bætur fyrir haldlagningu eigna væri tæk væri óhjákvæmilegt að ljúka þessum þætti málsins, eftir atvikum með nýrri kröfu til héraðsdóms um að haldi yrði aflétt. Því væri óhjákvæmilegt að vísa sjálfkrafa frá héraðsdómi kröfu áfrýjanda um skaðabætur vegna muna, sem væru í haldi lögreglunnar. Kröfu G um endurgreiðslu lögfræðikostnaðar var vísað frá Hæstarétti þar sem hann hafði ekki kært til réttarins niðurstöðu héraðsdóms um að vísa kröfunni frá héraðsdómi, sbr. j. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.