H ehf. höfðaði mál fyrir Héraðsdómi Vesturlands á hendur I A/S, sem er danskt fyrirtæki með aðsetur þar í landi, en deilt var um skaðabótaskyldu vegna glugga og hurða sem fyrirtækið hafði framleitt og komið hafði verið fyrir í fasteign hér á landi. Með hinum kærða úrskurði var málinu vísað frá héraðsdómi þar sem það hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að I A/S hefði afhent vörurnar á athafnasvæði E í Danmörku og H ehf. haft umsjón með flutningi þeirra hingað til lands. Var því lagt til grundvallar að vörurnar hefðu verið afhentar í Danmörku og að þar hafi I A/S borið að efna samninginn í skilningi b-liðar 1. mgr. 5. gr. Lúganósamningsins. Ekki var talið að H ehf. gæti reist heimild til að reka málið hér á landi á ákvæðinu, auk þess sem meginregla 2. gr. samningsins stæði til þess að miðað væri við heimilisvarnarþing þess sem mál sé rekið gegn. Stoðaði ekki fyrir H ehf. að styðja varnarþing eingöngu við 34. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, enda leiddi af Lúganósamningnum að höfða bar málið á öðru varnarþingi. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun málsins því staðfest.
A og B kröfðust þess að beiðni C, um að dómur áfrýjunardómstóls í Lúxemborg yrði lýstur fullnustuhæfur hér á landi, yrði hafnað, en málinu var skotið til héraðsdóms á grundvelli 43. gr. Lúganósamningsins eftir að héraðsdómur hafði áður áritað aðfararbeiðni C um heimild til beinnar aðfarar á grundvelli hins erlenda dóms. A og B reistu kröfur sínar á því að fullnusta dómsins fæli í sér brot á allsherjarreglu í skilningi 34. gr. Lúganósamningsins og bæri af þeim sökum að hafna beiðni C. Í úrskurði héraðsdóms var slegið föstu, með vísan til meginreglu Lúganósamningsins um bann við efnislegri endurskoðun erlendra dómsúrlausna og gagnkvæmrar viðurkenningu dóma, að þær málsástæður sem A og B tefldu fram kröfum sínum til stuðnings væru ekki þess eðlis að geta staðið í vegi fyrir áritun dómsins um aðfararhæfi fyrrgreindrar dómsúrlausnar. Var kröfum A og B því hafnað.
Stefnandi höfðaði mál gegn stefnda vegna meintra vanefnda stefnda á samningi aðila um dreifingu tónlistar stefnanda. Talið var að varnarþingsreglur heimiluðu ekki málsóknina hérlendis. Málinu var því vísað frá dómi að kröfu stefnda.
Málið á rætur að rekja til umferðarslyss sem hópur ferðamanna á vegum B Ltd. lenti í hér á landi árið 2017. Tveir farþeganna létust af áverkum sem þeir hlutu í slysinu og greiddi B Ltd. foreldrum hinna látnu bætur vegna slyssins á grundvelli dóma sem kveðnir voru upp af dómstóli í Kína árið 2019. Höfðaði B Ltd. í kjölfarið mál á hendur TM hf. og krafðist bóta vegna missis framfæranda og útfararkostnaðar, munatjóns og útlagðs kostnaðar foreldranna umfram útfararkostnað. Byggði B Ltd. á því að félagið væri réttmætur eigandi bótakrafna á hendur TM hf. þar sem það hefði eignast allar þær bótakröfur sem foreldrarnir hefðu átt á hendur TM hf. fyrir lögbundið framsal samkvæmt kínverskum lögum og í samræmi við meginreglur íslensks réttar um kröfuhafaskipti. Í dómi héraðsdóms var TM hf. sýknað af kröfum B Ltd. á grundvelli aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Landsréttar kom fram að sú meginregla gilti samkvæmt íslenskum rétti að erlendir dómar hefðu ekki réttaráhrif hér á landi nema svo væri mælt fyrir um í lögum, svo sem lögum nr. 7/2011 um Lúganósamninginn um dómsvald og um viðurkenningu og fullnustu dóma í einkamálum, en Kína væri ekki aðili að þeim samningi. Þar sem íslensk lög kvæðu ekki á um að dómar, sem kveðnir væru upp af dómstólum í Kína, skyldu hafa tiltekin réttaráhrif hér á landi væru áhrif þeirra í öllu falli takmörkuð þegar leyst væri úr málum sem rekin væru fyrir íslenskum dómstólum. Auk þess hefði erlendur dómur enn takmarkaðri þýðingu en ella væri ef stefnda hefði ekki gefist kostur á að taka til varna áður en dómurinn yrði kveðinn upp. Þóttu því lög ekki standa til þeirrar niðurstöðu að leggja mætti til grundvallar að fyrir lægi framsal á bótakröfu sem TM hf. yrði bundið af. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu TM hf. af kröfum B Ltd.
Fallist var á að gera mætti fjárnám hjá gerðarþola fyrir kröfum gerðarbeiðanda. Ágreiningur málsins snéri einkum að því hvort ákvæði b-liðar 2. mgr. 1. gr. Lúganósamningsins, sbr. lög nr. 7/2011 um dómsvald og viðurkenningu og fullnustu dóma í einkamálum, og fjalla um undanþágur frá ákvæðum samningsins, m.a. um "gjaldþrot", ættu að standa því í vegi að fjárnám mætti fram fara.
Deilt um áhrif niðurstöðu þýsks dómstóls á réttarsamband málsaðila og skyldu stefnda til að greiða stefnanda skuld vegna ógreiddra reikninga vegna þjónustu sem stefnandi veitti stefnda á nánar greindu tímabili. Fallist var á það með stefnda að viðurkenna yrði niðurstöðu úrskurðar dómstóls í Köln í Þýskalandi fyrir réttarsamband málsaðila án þess að nokkurar sérstakrar málsmeðferðar væri þörf samkvæmt ákvæðum Lúganósamningsins. Þá var einnig fallist á það með stefnda að honum hafi verið heimilt að grípa til þeirra úrræða að halda eftir greiðslu til stefnanda til að tryggja hagsmuni sína þar sem stefndi væri bundinn af niðurstöðu hins þýska dómstóls og gæti því ekki farið í bága við fyrirmæli hans án þess að eiga í hættu á að baka sér bótaábyrgð og eftir atvikum refsiábyrgð. Var stefndi sýknaður að svo stöddu af kröfu stefnanda.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á að máli um viðurkenningu kröfu BIIVCF við slit á félaginu BIIÍ hf. yrði frestað þar til meðferð máls sömu aðila fyrir héraðsdómi í Lúxemborg yrði lokið. BIIÍ hf. var undir slitum samkvæmt XIII. kafla laga nr. 2/1995 um hlutafélög og hafði BIIVCF lýst kröfu við slitin sem krafist var að yrði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Lá fyrir að mál varðandi sömu fjárkröfu var rekið milli málsaðila fyrir héraðsdómi í Lúxemborg en í kaupsamningi sem fjárkrafa BIIVCF átti rót sína í, var kveðið um að mál sem risu á grundvelli samningsins skyldu rekin fyrir hinum erlenda dómstóli. BIIÍ hf. byggði á því að ákvæði Lúganósamningsins leiddu til þess að ágreiningsmál aðila ættu eingöngu undir íslenska dómstóla. Þannig væri héraðsdómstóli í Lúxemborg óheimilt að taka mál aðila til meðferðar og bæri að vísa málinu sem hefði verið höfðað fyrir honum frá dómi. Af þeim sökum væru ekki efni til að fresta máli aðila hér á landi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þar sem mál aðila varðaði ekki slit sóknaraðila heldur tilvist kröfu sem lýst var af því tilefni yrði ekki fallist á að af 2. tölulið 22. gr. Lúganósamningsins leiddi að hafna bæri kröfu BIIVCF um frestun málsins. Þá kæmi fram í 1. mgr. 23. gr. samningsins að ef aðilar hafi samið um að dómstóll í ríki, sem bundið er af samningnum, skuli hafa dómsvald um ágreining sem þegar er risinn eða kann að rísa í tengslum við lögskipti þeirra, skuli sá dómstóll hafa dómsvald. Þar sem í kaupsamningi aðila væri slíkt ákvæði um að mál skyldu rekin fyrir héraðsdómi í Lúxemborg var ekki talið að annað lægi fyrir en málið þar hefði verið réttilega höfðað fyrir þeim dómstóli. Taldi Landsréttur að niðurstaða hins erlenda dómstóls gæti varðað úrslit máls aðila sem rekið var hér á landi og að meginreglan um hraða málsmeðferð stæði því ekki í vegi að málinu yrði frestað að kröfu BIIVCF. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
S hf. höfðaði mál gegn H til heimtu farmgjalds fyrir flutning á vörum til landsins. Með vísan til ákvæða í samningi aðilanna féllst Hæstiréttur ekki á að málið væri höfðað á röngu varnarþingi. Þá var ekki fallist á það með H að skilyrði 1. mgr. 36. gr. laga nr. 91/1991 um starfstöðvarvarnarþing væru ekki uppfyllt í málinu. Var því hafnað að vísa málinu frá héraðsdómi. Hvað fjárhæð kröfunnar snerti var ekki talið að komist hefði á skuldbindandi samningur um farmgjaldið. Bæri H því að greiða það gjald fyrir flutninginn sem almennt hefði verið þegar ferming fór fram, sbr. 1. mgr. 74. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Í því sambandi tók Hæstiréttur fram að flutningurinn hefði reynst mun umfangsmeiri en miðað hefði verið við í upphaflegu tilboði S hf. Þá hefði H ekki leitt í ljós að krafa S hf. væri óhæfileg. Var niðurstaða héraðsdóms, um að taka kröfu S hf. til greina, því staðfest.
Með úrskurði héraðsdóms var hafnað kröfu Í ehf. um að felld yrði úr gildi ákvörðun héraðsdóms um heimild til að fullnægja dómi, sem kveðinn var upp af portúgölskum dómstóli, og málskostnaður milli aðila felldur niður. Með hinum erlenda dómi var Í ehf. gert að greiða portúgalska félaginu I skaðabætur vegna viðskipta málsaðila með saltfisk, en Í ehf. tók ekki til varna í málinu. Í ehf. kærði úrskurð héraðsdóms til Hæstaréttar og bar því einkum við að stefna í hinu erlenda dómsmáli hefði ekki verið birt sér til samræmis við áskilnað íslenskra laga og að dómur í því hefði heldur ekki verið birtur sér samkvæmt áskilnaði Lúganósamningsins frá árinu 1988, sbr. lög nr. 68/1995. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að 1. maí 2011 hefðu tekið gildi lög nr. 7/2011 um Lúganósamninginn um dómsvald og um viðurkenningu og fullnustu dóma í einkamálum, en samkvæmt lögunum hefði samningur þess efnis, sem gerður var í Lúganó árið 2007 og kom í stað eldri samningsins frá 1988, lagagildi hér á landi. Talið var að leysa bæri úr málinu á grundvelli ákvæða hins nýja samnings. Uppfyllti stefnubirting fyrir Í ehf. áskilnað 2. tölul. 34. gr. hins nýja Lúganósamnings og þótti félagið hafa fengið vitneskju um stefnuna svo tímanlega að það hefði getað undirbúið málsvörn sína, en ákvæði samningsins væru sérákvæði sem gengju framar öðrum ósamrýmanlegum ákvæðum íslenskra laga. Þá þótti sú staðreynd að hinn erlendi dómur hefði ekki verið birtur Í ehf. ekki standa viðurkenningu hans í vegi samkvæmt ákvæðum Lúganósamningsins. Aðrar málsástæður Í ehf. voru taldar haldlausar. Var hinn kærðir úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli T og H á hendur danska félaginu C var vísað frá dómi. T og H munu hafa ætlað að setja á fót verslun hér á landi undir merki félags sem C hafði sérleyfi fyrir á Norðurlöndum. C tilkynnti T og H síðar að ekkert yrði af frekara samstarfi og kröfðu T og H þá C um skaðabætur vegna vanefnda C á samningi um að stofna til verslunarinnar hér á landi. C krafðist frávísunar málsins, þar sem heimild brysti til að reka það fyrir dómi hér á landi. Talið var að ekki væru skilyrði til þess að líta svo á að efndastaður skuldbindinga sem C kynni að hafa tekið á sig gagnvart T og H, hafi í skilningi 1. mgr. 35. gr. verið laga nr. 91/1991 verið í umdæmi Héraðsdóms Reykjaness. Var því úrskurður héraðsdóms staðfestur.
Í úrskurði Héraðsdóms Reykjaness var máli J gegn danska hlutafélaginu E vísað frá dómi á þeirri forsendu að ekki væri heimilt að reka mál á hendur E þar fyrir dómi. J kærði úrskurðinn og byggði á því að heimilt væri að reka mál þetta, sem snérist um innlausn hlutabréfa samkvæmt 26. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög, fyrir dóminum á grundvelli 1. mgr. 35. gr., sbr. 1. mgr. 43. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Samkvæmt fyrrnefnda lagaákvæðinu má sækja mál til efnda á eða lausnar undan löggerningi eða vegna vanefnda eða rofa á honum í þeirri þinghá, þar sem átti að efna hann samkvæmt hljóðan hans, tilætlun aðila eða réttarreglum. Í ljósi atvika málsins taldi Hæstiréttur ekki unnt að fallast á með J að mál þetta væri sótt til efnda á löggerningi í skilningi 1. mgr. 35. gr. laga nr. 91/1991 og 1. töluliðar 5. gr. samnings um dómsvald og um fullnustu dóma í einkamálum, sbr. lög nr. 68/1995. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
X var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft samræði við Y á meðan hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var talið sannað að X hefði haft samræði við Y gegn vilja hennar og þar með gerst brotlegur við 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var hann dæmdur í 18 mánaða fangelsi og til að greiða Y 800.000 krónur í miskabætur.
Kærumál. Gerðardómur. Litis pendens áhrif. Lúganósamningurinn. Frávísunarúrskurður felldur úr gildi. Frestun. F höfðaði í desember 2003 mál hér á landi gegn E og J til heimtu skuldar samkvæmt skuldaviðurkenningu, sem E og J gáfu út til tryggingar á efndum greiðsluskyldu E samkvæmt fjármögnunarsamningi við F. Talið var að krafa um frávísun málsins vegna gerðardómsákvæðis í fjármögnunarsamningnum hafi verið of seint fram komin og varð málinu ekki vísað frá héraðsdómi af þeim sökum. Í október 2002 hafði F, ásamt S, höfðað mál gegn E og A fyrir portúgölskum dómstól, þar sem F krafðist þess meðal annars að E greiddi skuld sem F rakti til fyrrnefnds fjármögnunarsamnings. Var ekki talið að kröfurnar í þessum tveimur dómsmálum væru reistar á sömu málsástæðum og voru því ekki efni til að vísa málinu frá dómi vegna ákvæðis 2. mgr. 21. gr. Lúganósamningsins. Kröfurnar töldust hins vegar skyldar í skilningi 3. mgr. 22. gr. samningsins. Skilyrði frávísunar samkvæmt 2. mgr. 22. gr. voru þó ekki uppfyllt en meðferð málsins hér á landi var frestað samkvæmt 1. mgr. sama ákvæðis þar til leyst hefði verið úr málinu sem rekið var í Portúgal á fyrsta dómstigi.
M og K, franskir ríkisborgarar, kröfðust bæði hjónaskilnaðar fyrir dómi, M í Frakklandi en K á Íslandi, en deildu um lögsögu og dómsvald. M höfðaði mál í Frakklandi 5. september 2001 en K mál þetta fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur 14. júní 2002. M krafðist þess að málinu yrði vísað frá héraðsdómi samkvæmt 21. gr. Lúganósamningsins, þar sem mál milli sömu aðila, reist á sömu málsástæðum, hefði fyrst verið höfðað í Frakklandi og færu því franskir dómstólar með lögsögu í málinu. Í kjölfar skilnaðarmeðferðar hjá sýslumanni, þar sem ekki náðist samkomulag um forsjá dóttur aðila, höfðaði K mál gegn M 18. júní 2001 um forsjá hennar. Talið var að krafa K í því máli væri svo tengd hjónaskilnaðarmálinu að eðlilegt væri að líta svo á að með þeirri málshöfðun hafi sú deila hafist fyrir dómstól hér á landi í skilningi Lúganósamningsins. Var krafa M um frávísun því ekki tekin til greina. Þá þótti ekkert því til fyrirstöðu að K yrði veittur skilnaður að borði og sæng og var krafa hennar þar að lútandi því tekin til greina.