Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á að E ætti arfstilkall í dánarbú F á grundvelli erfðaskrár sem F gerði 19. febrúar 2008. Samhliða erfðaskrá F gerði E einnig erfðaskrá en í þeim arfleiddu F og E hitt að öllum eigum sínum á nánar tilteknum stað. Ágreiningur aðila laut að því hvort við skilnað F og E að borði og sæng í desember 2010 hefði erfðaskrá F fallið úr gildi. Byggðu A, B og C á því að í erfðskrám F og E hefði falist gagnkvæm erfðaskrá. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þrátt fyrir að erfðaskrárnar hefðu verið gerðar samhliða og væru sambærilegar að efni til væri um tvær sjálfstæðar erfðaskrár að ræða. Samkvæmt því var ekki fallist á að um gagnkvæma erfðaskrá væri að ræða sem fallið hefði niður við skilnað F og E að borði og sæng. Þá var ekki að finna ákvæði í erfðskránni um að hún félli niður við skilnað aðila. Var það niðurstaða Landsréttar að leggja yrði til grundvallar að það samræmdist vilja F að eignir hans sem greindar voru í erfðaskránni rynnu til E í samræmi við ákvæði erfðaskrárinnar óháð því að þau hefðu verið skilin að borði og sæng og síðar lögskilnaði. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.
Felldur var úr gildi fjárskiptasamningur sem aðilar gerður við skilnað. Stefnandi kvað samning aðila bæði haldin formgalla sem og ósanngjarnan í garð stefnanda.
A og B gengu í hjúskap árið 2013 eftir að hafa verið í sambúð frá árinu 2002. Í september 2020 skildu þau að borði og sæng og gerðu með sér samning um skilnaðarkjör fyrr í mánuðinum, sem var byggður á kaupmála sem A og B gerðu árið 2017, en samkvæmt kaupmálanum skyldi fasteign hjónanna vera séreign B. A höfðaði mál á hendur B og krafðist þess að fjárskiptasamningurinn yrði felldur úr gildi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 31/1993 og III. kafla laga nr. 7/1936, einkum 36. gr. Byggði A á því að með samningnum hefði verið vikið hjá helmingaskiptareglu hjúskaparlaga á þann hátt að hann hefði verið bersýnilega ósanngjarn gagnvart sér. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var með dómi Landsréttar, var ekki fallist á málatilbúnað A um ógildanleika kaupmála hjónanna þar sem A hafði ekki krafist þess að kaupmálanum yrði vikið til hliðar. Ekki var heldur fallist með A á að kaupmálinn hefði aldrei öðlast gildi. Þá hefði A ekki á annan hátt sýnt fram á að samningurinn hefði verið bersýnilega ósanngjarn. Var B því sýknuð af öllum kröfum A.
A og B gengu í hjúskap árið 2018 eftir að hafa verið í sambúð með hléum frá 2004. Í apríl 2021 skildu þau að borði og sæng og gerðu með sér samning um skilnaðarkjör í mars sama ár. A höfðaði mál á hendur B og krafðist þess að fjárskiptasamningurinn yrði felldur úr gildi á þeim grundvelli að hann hefði verið bersýnilega ósanngjarn með vísan til 2. mgr. 95. gr. laga nr. 31/1993. Var ekki fallist á með A að sú staðreynd að B naut aðstoðar lögfræðings, en ekki A, hefði áhrif á gildi samningsins, en A hafði sjálfur lýst því yfir að hann hugleiddi að ræða við lögmann. Var honum því í lófa lagið að leita sér slíkrar aðstoðar. Þá þótti verða ráðið af gögnum málsins að aðilum hafi verið ljóst að með fjárskiptasamningnum var vikið frá helmingaskiptareglunni. Ekki var heldur fallist á með A að ósanngjarnt væri að B héldi fasteign sem fjölskyldan bjó í, en B hafði átt fasteignina ein þegar til hjúskapar var stofnað og hafði jafnframt greitt allar afborganir og önnur gjöld tengd henni meðan á hjúskap aðila stóð, en auk þess var horft til þess að hjúskapur A og B taldist skammvinnur í skilningi 1. mgr. 104. gr. laga nr. 31/193. Hafði ekki þýðingu í því sambandi þótt fasteignin hefði verið metin á fasteignamati en ekki sölumati í fjárskiptasamningnum. Þá var lagt til grundvallar að vilji málsaðila hefði staðið til þess að móðurarfur B kæmi ekki til skipta og því ekki fallist á með A að B hefði haldið arfinum utan skipta með ólögmætum hætti. Var B því sýknuð af kröfum A.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur B var vísað frá dómi. Komst dómurinn að þeirri niðurstöðu að ekki hefði verið leitað sátta um forsjá barna málsaðila, lögheimili þeirra, greiðslur meðlags eða inntak umgengnisréttar fyrir málshöfðunina í skilningi 33. gr. a í barnalögum og var því kröfum málsaðila þar að lútandi vísað frá dómi. Að fenginni þeirri niðurstöðu þótti ljóst að ágreiningur aðila um forsjá barnanna væri ekki lengur til meðferðar hjá lögmæltum yfirvöldum í skilningi 2. mgr. 44. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993 og var því jafnframt vísað frá dómi kröfu aðila um veitingu leyfis til skilnaðar að borði og sæng.
Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu A um skilnað að borði og sæng frá B af þeirri ástæðu að ekki lægi fyrir yfirlýsing beggja hjóna um eignaleysi, staðfest fyrir sýslumanni eða dómara. Þar sem bætt var úr þessum annmarka við meðferð málsins fyrir Landsrétti var ákvæði hins kærða úrskurðar fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka þann þátt málsins til efnismeðferðar.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A, sem krafðist skilnaðar að borði og sæng frá B, var vísað frá dómi á þeim grundvelli að hvorki lægi fyrir samkomulag aðila um fjárskipti né væru opinber skipti hafin vegna fjárslita þeirra, sbr. 1. mgr. 44. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993. Yfirlýsing annars hjóna um eignaleysi var ekki talin nægja til að skilyrði 95. gr. sömu laga teldust uppfyllt.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli M, sem krafðist skilnaðar frá K að borði og sæng, var vísað frá dómi á þeim grundvelli að hvorki lægi fyrir samkomulag aðila um fjárskipti né opinber skipti hafin vegna fjárslita þeirra, sbr. 1. mgr. 44. gr. hjúskaparlaga nr. 31/1993.
Deilt var um hvort lífeyrisréttindum M skyldi haldið utan skipta við opinber skipti til fjárslita vegna hjónaskilnaðar M og K. K krafðist þess að viðurkennd yrði krafa hennar um helmingshlut á tilteknum lífeyrisréttindum M fyrir það tímabil sem hjúskapur þeirra stóð. M krafðist þess á grundvelli 102. gr. hjúskaparlaga að lífeyrisréttindum hans yrði haldið utan skipta. Í niðurstöðu héraðsdóms, sem staðfest var í Hæstarétti, segir að ekki verði framhjá því litið að sérstakar aðstæður verði að vera fyrir hendi eigi lífeyrisréttindi M að koma undir skiptin, sbr. 102. gr. hjúskaparlaga. Við mat á þessu sé rétt að horfa heildstætt á allar aðstæður beggja. Ekki var talið að sýnt hefði verið fram á að ósanngjarnt væri gagnvart K að halda lífeyrisréttindum M utan skipta. Var því ekki fallist á kröfu K.
M og K, franskir ríkisborgarar, kröfðust bæði hjónaskilnaðar fyrir dómi, M í Frakklandi en K á Íslandi, en deildu um lögsögu og dómsvald. M höfðaði mál í Frakklandi 5. september 2001 en K mál þetta fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur 14. júní 2002. M krafðist þess að málinu yrði vísað frá héraðsdómi samkvæmt 21. gr. Lúganósamningsins, þar sem mál milli sömu aðila, reist á sömu málsástæðum, hefði fyrst verið höfðað í Frakklandi og færu því franskir dómstólar með lögsögu í málinu. Í kjölfar skilnaðarmeðferðar hjá sýslumanni, þar sem ekki náðist samkomulag um forsjá dóttur aðila, höfðaði K mál gegn M 18. júní 2001 um forsjá hennar. Talið var að krafa K í því máli væri svo tengd hjónaskilnaðarmálinu að eðlilegt væri að líta svo á að með þeirri málshöfðun hafi sú deila hafist fyrir dómstól hér á landi í skilningi Lúganósamningsins. Var krafa M um frávísun því ekki tekin til greina. Þá þótti ekkert því til fyrirstöðu að K yrði veittur skilnaður að borði og sæng og var krafa hennar þar að lútandi því tekin til greina.