B samdi við S um farmflutning á vöru frá Indlandi til Íslands. S samdi við C um að annast flutninginn fyrir sig. T ehf., umboðsmaður C á Íslandi, tók við vörunum og afhenti viðtakanda 30. september 2016 án þess að viðtakandinn framvísaði einu þriggja frumrita farmskírteinisins en óumdeilt var að T ehf. var afhendingin óheimil. Viðtakandinn greiddi ekki fyrir vöruna og krafðist B skaðabóta úr hendi T ehf. vegna tjóns síns. Í dómi Landsréttar kom fram að meta yrði það T ehf. til sakar að hafa afhent viðtakanda vörurnar án þess að fá eitt frumrita farmskírteinis í hendur og væri skilyrðum skaðabótaábyrgðar utan samninga að því leyti fullnægt. Vörurnar hefðu verið seldar með þeim skilmála að þær yrðu afhentar viðtakanda gegn því að hann undirritaði heimild til skuldfærslu af reikningi sínum. Sú undirritun hefði farið fram 24. nóvember 2016 og hefði T ehf. því verið skylt að afhenda viðtakanda vörurnar þann dag. Gjalddagi kröfu B á hendur viðtakanda um greiðslu vörunnar hefði ekki verið fyrr en í febrúar 2017. Því væru ekki orsakatengsl milli fyrrnefndra mistaka T ehf. og tjóns B. Var T því sýknaður af kröfum B.
Stefndi flutti að beiðni danskrar skipasmíðastöðvar vélarhluta í eigu dansks skipafélags sjóleiðina til Danmerkur. Um flutninginn var gerður farmsamningur sem var skráður í óframseljanlegt fylgibréf fyrir fjölþáttaflutning. Eigandi vélarhlutanna, danska skipafélagið, var ekki skráð í farmsamninginn. Að mati dómsins stofnaði samningurinn því ekki réttarsamband milli þess og stefnda. Það félag gat því ekki átt kröfu á hendur stefnda vegna vanefnda á farmsamningnum. Stefnandi gat því ekki átt neina kröfu á hendur stefnda þótt hann hefði greitt danska skipafélaginu bætur fyrir skemmdir á vélarhlutunum.
S tók að sér að flytja forbrjót fyrir V frá Finnlandi til Íslands. Við umskipun hans í Árósum ákváðu hafnarverkamenn að koma honum fyrir á gámafleti með því að festa taugar í hann og hífa hann upp á fletið. Við þá aðgerð féll forbrjóturinn til jarðar úr óþekktri hæð og varð fyrir altjóni. Forbrjóturinn var tryggður hjá T sem greiddi út vátryggingafjárhæðina og höfðaði mál á hendur S til endurgreiðslu á fjárhæðinni. S var ekki talinn hafa sýnt fram á að tjónið stafaði af því að tækið hafi ekki verið réttilega búið til flutnings. Þá var ekki talið að stofnast hefði til gilds samnings um takmörkun ábyrgðar S. Í ljósi vitneskju S um að ekki hefðu verið lyftipunktar á tækinu og þeirrar augljósu tjónshættu sem hífingu tækisins fylgdi yrði að telja að ákvörðun hans um að hífa tækið eigi að síður upp á gámafletið hefði ekki samræmst skyldum hans samkvæmt 1. mgr. 51. gr. siglingalaga nr. 34/1985 og yrði að meta þá háttsemi honum til stórfellds gáleysis. Þar sem tjóninu var valdið af stórfelldu gáleysi átti takmörkun ábyrgðar samkvæmt 2. mgr. 70. gr. siglingalaga ekki við. Var S dæmdur til að greiða T bætur eftir því verðgildi sem tækið hefði haft óskaddað við afhendingu á réttum stað og tíma auk skoðunarkostnaðar en að frádreginni eigin áhættu og söluverði tækisins.
Í desember 2011 flutti ferjan Baldur, sem var í eigu S ehf., vöruflutningabifreið B ehf. ásamt tengivagni sem hafði að geyma farm í eigu K ehf. Í málinu krafðist B ehf. þess að viðurkennt yrði að S ehf. bæri skaðabótaábyrgð á tjóni sem varð á bifreiðinni og tengivagninum í umræddri ferð. Fallist var á með S ehf. að ákvæði IV. kafla siglingalaga nr. 34/1985 ættu við um réttarsamband aðila og að S ehf. hefði verið farmflytjandi í skilningi 21. gr. laganna. Samkvæmt því var talið að sá eins árs fyrningarfrestur, sem kveðið er á um í 7. tölulið 215. gr. siglingalaga, hefði verið liðinn þegar B ehf. höfðaði málið í nóvember 2013. Var S ehf. sýknað af kröfu B ehf.
S hf. höfðaði mál gegn H til heimtu farmgjalds fyrir flutning á vörum til landsins. Með vísan til ákvæða í samningi aðilanna féllst Hæstiréttur ekki á að málið væri höfðað á röngu varnarþingi. Þá var ekki fallist á það með H að skilyrði 1. mgr. 36. gr. laga nr. 91/1991 um starfstöðvarvarnarþing væru ekki uppfyllt í málinu. Var því hafnað að vísa málinu frá héraðsdómi. Hvað fjárhæð kröfunnar snerti var ekki talið að komist hefði á skuldbindandi samningur um farmgjaldið. Bæri H því að greiða það gjald fyrir flutninginn sem almennt hefði verið þegar ferming fór fram, sbr. 1. mgr. 74. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Í því sambandi tók Hæstiréttur fram að flutningurinn hefði reynst mun umfangsmeiri en miðað hefði verið við í upphaflegu tilboði S hf. Þá hefði H ekki leitt í ljós að krafa S hf. væri óhæfileg. Var niðurstaða héraðsdóms, um að taka kröfu S hf. til greina, því staðfest.
A og X voru ákærðir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa staðið saman, ásamt tveimur öðrum, að innflutningi á samtals 4.639,50 g af amfetamíni og 594,70 g af kókaíni frá Þýskalandi til Íslands, ætluðu til söludreifingar í ágóðaskyni, en fíkniefnin, sem voru flutt til landsins með hraðsendingarfyrirtæki, fundust við leit tollgæslu og lögreglu. Var A gefið að sök að hafa lagt á ráðin um innflutninginn, látið senda fíkniefnin frá Þýskalandi til Íslands og hafa ætlað að móttaka eða láta móttaka þau. X var gefið að sök að hafa lagt á ráðin um innflutninginn og notað sér aðstöðu sína sem starfsmaður hraðsendingarfyrirtækisins á Keflavíkurflugvelli til að miðla upplýsingum um hvernig haga skyldi sendingu og móttöku fíkniefnanna þannig að þau kæmust til móttakanda efnanna hér á landi án afskipta yfirvalda. Ákærðu neituðu báðir sök. Framburðir A og X þóttu ekki verða lagðir til grundvallar niðurstöðunni, enda ekkert í málinu sem studdi þá. Talið var sannað með framburðum tveggja meðákærðu, sem voru efnislega á sama veg um flesta þætti málsins og nutu stuðnings af gögnum málsins, að A og X hefðu gerst sekir um þá háttsemi sem þeir voru ákærðir fyrir. Við ákvörðun refsingar var m.a. litið til þess að brotið var framið í samvinnu, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, efnismagns, efnistegundar og styrks fíkniefnanna. Þá var litið til þess að A hafði áður gerst sekur um fíkniefnabrot og var refsing hans ákveðin 4 ára fangelsi en X 2½ árs fangelsi.
F ehf. krafði AE ehf. um greiðslu að fjárhæð 10.111.626 krónur vegna leigu þess síðarnefnda á gámum í eigu F ehf. Í málinu byggði AE ehf. sýknukröfu sína á því að ekkert samningssamband hefði verið milli félaganna þar sem AE ehf. hefði flutt gámana fyrir S ehf. með því skilyrði að S ehf. útvegaði sjálft þá gáma sem það félag nýtti til flutnings á dýrafóðri. Í niðurstöðu Hæstaréttar var fallist á það með héraðsdómi að AE ehf. bæri að greiða fyrir afnotin þar sem félaginu hefði ekki tekist að sanna að það hefði ekki átt að greiða fyrir leiguna á gámunum. Hins vegar mátti ráða af gögnum sem AE ehf. hafði lagt fram fyrir Hæstarétti að endurgjald það sem F ehf. hafði reiknað sér í viðskiptum aðila fyrir gámaleiguna var mun hærra en tíðkaðist í sambærilegum viðskiptum. Með hliðsjón af 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup bæri að miða við einingarverð, sambærilegt við það sem tíðkaðist í slíkum viðskiptum, enda gæti það talist sanngjarnt. Þar sem framlögð gögn AE ehf. voru að nokkru leyti ófullkomin um fjárhæð leigu gámaleigufyrirtækja var fjárhæðin færð niður að álitum og var AE ehf. dæmt til að greiða F ehf. 1.500.000 krónur ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum.
I samdi við A um farmflutning á pakkaðri þorsklifur til St. Pétursborgar. Viðtakandi gámsins átti samkvæmt samningi við I að greiða 24.000 bandaríkjadali þremur dögum fyrir afhendingu og yrði þá farmskírteinið framselt til viðtakanda sem gæti í framhaldi leyst út gáminn. Óumdeilt er að A afhenti vöruna án þess að framvísað væri einu þriggja frumrita farmskírteinisins en honum var þetta óheimilt samkvæmt ákvæðum skráðum á framsíðu þess. Eftirstöðvar endurgjalds fyrir vöruna fengust ekki greiddar og krafði I A um skaðabætur vegna tjóns síns. Hæstiréttur taldi að háttsemi A fæli í sér verulega vanefnd á farmsamningnum og skapaði honum bótaskyldu gagnvart I. Samkvæmt 4. gr. flutningsskilmála A féll ábyrgð hans niður nema honum væri stefnt innan níu mánaða frá því að farmur var afhentur en ágreiningslaust var að stefna í máli þessu var birt 11 mánuðum eftir að farmur var afhentur. Ákvæði siglingalaga stóðu því ekki í vegi að aðilar semdu um annan fyrningarfrest en greinir í 6. tölulið 215. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Var krafa I á hendur A því fyrnd. Þá var ekki fallist á þá málsástæðu I að A hefði verið óheimilt að bera fyrir sig neina takmörkun á ábyrgð, hvorki að því er varðaði dráttarvexti né fyrningartíma þar sem hann hefði gerst sekur um verulega vanefnd. Málsástæða I sem byggði á 36. gr. samningalaga nr. 7/1936 var fyrst höfð uppi í Hæstarétti og var henni mótmælt sem of seint fram kominni. Kom hún því ekki til frekari skoðunar. Var A sýknað af kröfu I.
Hlutafélagið T krafði hlutafélagið E um greiðslu á andvirði saltfisksfarms, sem E hafði tekið að sér að flytja frá Reykjavík til Caserta á Ítalíu, en farmurinn hafði glatast í vopnuðu ráni skammt frá áfangastað og T greitt tjónþola bætur. Ágreiningslaust var að um ábyrgð E færi eftir 17. gr. í svonefndri CMR-samþykkt en deilt um hvort undanþáguskilyrðum 2. mgr. greinarinnar væri fullnægt. Lagt var til grundvallar að ránið hefði átt sér stað á óvöktuðu bifreiðastæði við þjónustumiðstöð sem væri nefnd Teano Ovest. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að meðal þeirra sem ynnu við flutninga á Ítalíu væri umrætt svæði þekkt fyrir vopnuð ráð á förmum flutningabíla. Hefði því verið komið upp vöktuðum bílastæðum á Ítalíu fyrir flutningabifreiðar. Bifreiðastjóranum, sem annaðist flutning farmsins, hefði ekki verið gefin sérstök fyrirmæli um að nota slík bifreiðastæði. Varð að leggja til grundvallar að hið óvaktaða bifreiðastæði, sem hann hafði notað, hefði ekki verið eins öruggt og vöktuð bifreiðastæði. Hefði E því ekki sannað að tjónið yrði rakið til atvika sem félagið gat ekki komist undan eða af afleiðingum þeirra sem E gat ekki hindrað, sbr. 2. mgr. 17. gr. samþykktanna. Var því fallist á kröfu T hf.
Deilt var um lögmæti þeirra skilyrða, sem forvalsnefnd utanríkisráðuneytisins setti fyrir þátttöku í útboði um sjóflutninga fyrir varnarliðið á Keflavíkurflugvelli. Í b. lið 2. gr. reglugerðar sem sögð var sett á grundvelli laga nr. 82/2000 sagði að í orðunum „skip sem íslensk skipafélög gera út“ í samningi ríkjanna um sjóflutninga fælist, að skipin skyldu vera undir yfirstjórn og yfirráðum íslenskra skipafélaga. Í því fælist að íslensk skipafélög skyldu hafa húsbóndavald yfir áhöfn skipanna og ráðningarsamband við áhöfn þess. Hélt A því fram að fyrir síðara hluta ákvæðisins væri engin stoð í lögunum. Var A talinn hafa lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins, þrátt fyrir að útboðinu hafi lokið fyrir aðaðmeðferð málsins í héraði. Hvorki umræddur samningur ríkjanna né lög nr. 82/2000 skilgreindu hvað væru skip sem íslensk skipafélög gera út. Í lögunum fólst eingöngu hvað teldist íslenskt skipafélag og uppfyllti A öll ákvæði laganna þar um. Talið var að í síðari málslið umdeilds ákvæðis væri fólgin takmörkun á því hvaða rekstrarfyrirkomulag mætti vera á útgerð skipanna. Ekki yrði mælt fyrir um slíka takmörkun í reglugerð án skýrrar heimildar um efni og umfang hennar í settum lögum frá Alþingi. Af þessu leiddi að lagaheimild brast til setningar hins umdeilda skilyrðis.
Farmflutningur. Skaðabætur. Takmörkun ábyrgðar. Frávísun frá héraðsdómi að hluta. Vanreifun. Vextir. Málskostnaður. M flutti bát sinn með skipi E frá Reykjavík til Ísafjarðar í júní 1999 og skemmdist báturinn í flutningunum. M krafði E og vátryggingamiðlunina A um skaðabætur vegna kostnaðar við viðgerð á bátnum og aflatjóns. Krafa M á hendur A þótti verulega vanreifuð og var ekki talin fullnægja ákvæðum 80. gr. laga um meðferð einkamála, einkum e-lið. Var kröfum M á hendur A vísað frá héraðsdómi. Krafa M á hendur E var reist á því að starfsmenn E hefðu með stórfelldu gáleysi valdið tjóni á bátnum við flutning hans. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að frágangur bátsins á þilfari skips E hefði hvorki verið viðunandi né vandvirkur. Var E talinn bera bótaábyrgð á tjóni M á grundvelli 1. mgr. 68. gr. siglingalaga. Ekki var talið að tjónið yrði rakið til ásetnings eða stórfellds gáleysis E og því hefði E ekki fyrirgert rétti til að takmarka bótaábyrgð sína samkvæmt 70. gr. Var E gert að greiða M bætur miðað við takmörkunarfjárhæð 2. mgr. greinarinnar. E gagnáfrýjaði málinu til breytingar á vaxtaákvörðun héraðsdóms og vísaði til flutningsskilmála í farmbréfi. Ekkert var talið fram komið sem gæfi tilefni til að víkja umræddum skilmálum til hliðar með vísan til 36. gr. samningalaga, líkt og haldið hafði verið fram af hálfu M. Þótti rétt að túlka ákvæðið svo að miða skyldi upphafstíma vaxta við dómsuppkvaðningu héraðsdóms. Þá var ekki talið að ákvæði 2. mgr. 70. gr. siglingalaga um takmörkunarfjárhæð stæði því í vegi að E yrði látið greiða málskostnað. Var önnur túlkun talin leiða til þess að M yrði svipt rétti til að fá dæmdan kostnað við að sækja réttmæta kröfu fyrir dómstólum.