Dómstólaleit

F ehf. krafði AE ehf. um greiðslu að fjárhæð 10.111.626 krónur vegna leigu þess síðarnefnda á gámum í eigu F ehf. Í málinu byggði AE ehf. sýknukröfu sína á því að ekkert samningssamband hefði verið milli félaganna þar sem AE ehf. hefði flutt gámana fyrir S ehf. með því skilyrði að S ehf. útvegaði sjálft þá gáma sem það félag nýtti til flutnings á dýrafóðri. Í niðurstöðu Hæstaréttar var fallist á það með héraðsdómi að AE ehf. bæri að greiða fyrir afnotin þar sem félaginu hefði ekki tekist að sanna að það hefði ekki átt að greiða fyrir leiguna á gámunum. Hins vegar mátti ráða af gögnum sem AE ehf. hafði lagt fram fyrir Hæstarétti að endurgjald það sem F ehf. hafði reiknað sér í viðskiptum aðila fyrir gámaleiguna var mun hærra en tíðkaðist í sambærilegum viðskiptum. Með hliðsjón af 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup bæri að miða við einingarverð, sambærilegt við það sem tíðkaðist í slíkum viðskiptum, enda gæti það talist sanngjarnt. Þar sem framlögð gögn AE ehf. voru að nokkru leyti ófullkomin um fjárhæð leigu gámaleigufyrirtækja var fjárhæðin færð niður að álitum og var AE ehf. dæmt til að greiða F ehf. 1.500.000 krónur ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum.