Dómstólaleit

Deilt var um eignarréttarlega stöðu Hornbjargs en með úrskurði óbyggðanefndar var komist að þeirri niðurstöðu að svæðið væri þjóðlenda. Dómurinn tók til skoðunar hvort nefndin hefði dregið forsvaranlegar ályktanir af fyrirliggjandi gögnum um bjargið og komst að þeirri niðurstöðu að það tilheyrði jörðinni Horni. Fallist var á kröfu stefnenda um ógildingu úrskurðar óbyggðanefndar að hluta og um viðurkenningu á beinum eignarrétti að hinu umþrætta landsvæði.

Deilt var um eignarréttarlega stöðu landsvæðisins Bjarnarness á Ströndum en með úrskurði óbyggðanefndar hafði verið komist að þeirri niðurstöðu að um þjóðlendu væri að ræða. Dómurinn tók til skoðunar hvort nefndin hefði dregið forsvaranlegar ályktanir af fyrirliggjandi heimildum um svæðið og komst að þeirri niðurstöðu að stefnendur hefðu ekki sýnt fram á að Bjarnarnes teldist eignarland þeirra. Þá benti ekkert til þess að til hefðbundins afnotaréttar stefnenda hefði stofnast. Var stefndi, íslenska ríkið, því sýknaður af kröfum stefnenda.

Fallist var á kröfu stefnanda um að viðurkennt yrði með dómi að bílastæði í sameiginlegri bílageymslu í fjölbýlishúsi tilheyrði íbúð hans.

Deilt var um námur og náma-, vatns- og jarðhitaréttindi, síðastnefndu réttindin tvö umfram heimilisþarfir, í landi jarðarinnar Engjaness í Árneshreppi. Á grundvelli afsalsbréfs 30. janúar 1958 var viðurkennt að stefnandi, íslenska ríkið, væri eigandi réttindanna. Ekki var fallist á málsástæður stefnda fyrir því að afsalsbréfið hefði ekki gildi gagnvart honum. Annarri kröfu stefnanda var vísað frá dómi þar sem með henni þótti stefnt að sama markmiði.

Deilt var um eignar-, umráða- og nýtingarrétt yfir jarðhita á landspildum sem sveitarfélag fékk keypt og að gjöf úr landi jarðar, auk bótaskyldu vegna nýtingar sveitarfélagsins á heitu vatni. Komist var að þeirri niðurstöðu að ekki hefði verið samið sérstaklega um eignarhald þessara réttinda og var því litið til ákvæða þeirra laga sem giltu á þeim tíma sem landkaupin og gjöfin áttu sér stað. Með vísan til þess að landspildurnar hefðu talist til landareignar í skilningi þágildandi orkulaga og laga um eignar- og notkunarrétt jarðhita var talið að þeim hefðu fylgt jarðhitaréttindi og óheimilt hefði verið að skilja þau frá spildunum nema með sérstöku leyfi ráðherra. Var sveitarfélagið því sýknað af kröfum landeigenda.

Eignaréttarmál. Sýkna.

Ágreiningur var um hvort systkinum stefnanda hafi verið heimilt eða ekki að selja stefnda á leigu tiltekin eignarréttindi sem lutu m.a. að vatnsréttindum, án samþykkis stefnanda, með vísan til óskráðra reglna um óskipta sameign. Fallist var á að systkinum stefnanda hefði verið heimilt að ráðstafa eignarhlut sínum í hinum óskiptu réttindum til stefnda út frá þeim reglum sem gilda um inntak eignarréttar og forræði á eignarhlutdeild í sameign. Stefndi öðlaðist við framsalið þann rétt sem fyrri eigendur áttu og gekkst undir sömu skyldur og þau gagnvart stefnanda sem meðeiganda. Framsal til þriðja aðila og skipting eignarinnar breyttu engu um stöðu stefnda enda höfðu seljendur áður ráðstafað þessum réttindum til stefnda og báðir aðilar vissu um tilvist og efni samninganna. Þá var ekki fallist á að þinglýsing réttindanna skipti einhverju máli, enda ekki hlutverk sýslumanns að ákvarða lögskipti að baki skjölunum.

Máli landeigenda gegn Skútustaðahreppi, þar sem krafist var viðurkenningar á beinum eignarrétti stefnenda að Varmaskiptastöð í Bjarnarflagi í Skútustaðahreppi, var vísað frá dómi.

Stefnandi krafðist þess að stefndi afhenti honum eða endurgreiddi honum fjármuni sem lagðir voru inn til Virðingar hf. forvera stefnda á árinu 2007. Óupplýst er hvernig þeim var að endingu ráðstafað og snerist ágreiningur aðila um það hvort stefnda beri að standa stefnanda skil á þessum fjármunum. Stefnandi var hvorki talinn hafa sýnt fram á að hann sé rétthafi umræddra fjármuna sem stefnda beri að afhenda honum né hafi hann sýnt fram á að til kröfuréttarsambands hafi stofnast á milli aðila málsins vegna meðferðar fjármunanna. Var stefndi sýknaður vegna aðildarskorts stefnanda.

Landeigendur og íslenska ríkið deildu um eignarhald og landamerki jarða sem afhentar voru Sandgræðslu Íslands (síðar Landgræðslu) til uppgræðslu fyrir miðja síðustu öld. Talið var að íslenska ríkið hefði fengið jarðirnar afhentar til eignar og fallist á afmörkun landamerkja í samræmi við endanlegar kröfur ríkisins

Deilt um landamerki og eignarhald á landi. Hluta dómkrafna vísað frá dómi.

Stefndu voru sýknuð af kröfu stefnanda um viðurkenningu á eignarrétti yfir fasteign, þar sem ósannað þótti að þeir sem stefnandi leggi rétt sinn af hefðu öðlast eignarrétt yfir hinni umdeildu fasteign.

Deilt um eignarrétt að útihúsum jarðar í Flóahreppi

Fallist á kröfur stefnanda um viðurkenningu á réttindum hans til virkjunar fallvatns í Úlfsá í Dagverðardal, og ógildingu samnings Ísafjarðarbæjar við þriðja aðila um rannsóknar- og virkjunarleyfi.

Viðurkennt að stefnendur sem eigendur jarðar eigi veiðirétt sem undanskilinn var ásamt spildu úr landi jarðar á árinu 1943.

Ágreiningur um eignarrétt að fasteign

Deilt um eignarrétt að bílastæðum.

Stefndu sýknuð af kröfum stefnenda um viðurkenningu á að lóðarréttindi eignarlóðarinnar Tryggvagötu 8 væri 429 fm eins og deiliskipulag fyrir Norðurstígsreit frá 2o. janúar 2004 kvað á um.

Fallist var á kröfu stefnenda, sem höfðuðu mál til hagsbóta fyrir dánarbú, um viðurkenningu á beinum eignarrétti dánarbúsinss að tilteknu landi. Talið var að færð hefðu verið gild rök fyrir því að afsöl hefðu verið gerð til málamynda og ekki verið ætlað að færa eignarrétt að landinu til stefndu.

Staðfest að afréttur "Hvassafellsdals" í Eyjafjarðarsveit væri þjóðlenda í afréttareigu

Veiðifélag sýknað af kröfu stefnenda um að viðurkenndur yrði tiltekinn eignarhluti þeirra í jörð í eigu félagsins og að félaginu yrði gert að gefa út afsal til þeirra fyrri hlutdeild þeirra í jörðinni.

Dómkröfum stefnanda um viðurkenningu eignarréttar að afmarkaðri landspildu var vísað frá dómi, með vísan til 2. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991. Var talið að kröfurnar, eins og þær væru fram settar, fælu í sér útskiptingu landspildu og þar með stofnun sérstakrar fasteignar, sem væri háð lögbundnum skilyrðum og samþykki stjórnvalda. Dómkröfu um viðurkenningu afnotaréttar af kaldavatnslind var vísað frá vegna vanreifunar.

S var sýknaður af kröfum D um að útihús yrðu fjarlægð með aðfarargerð.

Deilt um eignarhald á íslenskum þjóðbúningi (upphlut). Viðurkenningarkröfu stefnanda hafnað.

Viðurkenndur beinn eignaréttur dánarbús að jörð í Hvalfjarðarsveit og landskikum í sömu sveit.

Eignaréttur, Þjóðlendumál, Skíðadalsafréttur

Eignaréttur, Þjóðlendumál, Hnjótafjall í Svarfaðardal

Frávísun frá dómi.

Eignarréttur

Eignaréttur. Eignaskiptasamningingur.

Máli vísað frá dómi

Frávísun

Ágreiningur um eignarhald á tæki

Eignarréttur að fasteign.

Eignarréttarmál. Umferðarréttur viðurkenndur.

Deilt um veiðirétt

Stefnandi krafðist þess að eignarréttur hans að svonefndu flutningshúsi yrði staðfestur með dómi, en til vara að forsvarsmönnum stefnda og/eða sakaukastefnda yrði gert að gefa út afsal fyrir húsinu. Sýknað var af kröfunum.

Málinu er vísað frá dómi vegna vanreifunar á efnisatriðum.

Viðurkenndur forkaupsréttur stefnanda. Stefnda gert að gefa út afsal gegn greiðslu kaupverðs.

Leyst úr ágreiningi um eignarhlutdeild í óskiptu landi tveggja býla, Uppsala I og Uppsala II í sveitarfélaginu Hornafirði, sem og um eignarhald að húsi sem á landinu stendur. Kröfu stefnanda, eiganda Uppsala I, um að viðurkennd yrði helmingshlutdeild hans í hinu óskipta landi var hafnað, en krafa gagnstefnenda um að viðurkennt yrði að eignarhlutdeild eigenda Uppsala II í hinu óskipta landi teldist 13/21 var tekin til greina. Krafa stefnanda um viðurkenningu eignarréttar hans að húsinu tekin til greina á grundvelli eignarhefðar.

Þjóðlendumál um landsvæði sunnan Bárðardals og Fram-Fnjóskadals.

Kröfu um frávísun gagnsakar hafnað.

Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um viðurkenningu á því að hann væri eigandi að 62 bílastæðum í bílastæðahúsi á lóð stefnda.

Úrskurður óbyggðanefndar um að Framdalaafréttur sunnan Bárðardals væri þjóðlenda staðfestur. Fallist á að afrétturinn væri afréttareign Einarsstaða í Reykjadal.

Stefnandi, Vopnafjarðarhreppur, krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður óbyggðanefndar frá 29. maí 2007 í málinu nr. 3/2005 varðandi landsvæðið Þorbrandsstaðatungur í Vopnafjarðarhreppi, sem talið var þjóðlenda í afréttareign jarðarinnar Þorbrandsstaða samkvæmt úrskurði óbyggðanefndar. Stefndi, íslenska ríkið, var sýknað af kröfum stefnanda í málinu.

Stefnandi, Kirkjumálasjóður, krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður óbyggðanefndar frá 29. maí 2007 í málinu nr. 3/2005 varðandi landsvæðið Steinvarartungu og hluta Mela í Vopnafjarðarhreppi, sem talið var þjóðlenda í afréttareign jarðarinnar Hofs. Stefndi, íslenska ríkið, var sýknað af kröfum stefnanda í málinu.

V o.fl., sem áttu tæplega þriðjung i jörðinni Ö í óskiptri sameign með G og K, fengu viðurkenndan rétt til að slíta sameigninni með því að skipta jörðinni með nánar tilteknum ætti. V o.fl. voru sýknuð af kröfu G og K um að viðurkenndur yrði ábúðarréttur þeirra til lífstíðar á eignarhluta V o.fl.

Úrskurður óbyggðanefndar um jörðina Hvammsgerði í Vopnafirði var staðfestur

Niðurstaða óbyggðanefndar um jörðina Áslaugarstaði í Vopnafirði var staðfest

Í var sýknað af kröfu eigenda jarðarinnar Þorvaldsstaða í fyrrum Skeggjastaðahreppi um ógildingu úrskurðar óbyggðanefndar og viðurkenningar á að innan nánar tilgreindra merkja væri engin þjóðlenda.