Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
1 dómar fundust
Lykilorð: Skiptayfirlýsing
Óli Knöttur Ásgeirsson, Ásgeir Sæmundsson, Guðmundur Elías Sæmundsson, Arna Björk Sæmundsdóttir, Guðbrandur Guðmundsson, Sigurrós Erlingsdóttir, Þröstur Guðmundsson, Sigríður Ólafsdóttir, Svanur Ingvason, Gerður Salóme Ólafsdóttir, Áslaug Helga Ólafsdóttir, Arndís Erla Ólafsdóttir, Eyjólfur Jónas Ólafsson, Lilja Björk Ólafsdóttir, Ólöf Ólafsdóttir, Bragi Hilmarsson, Arnar Hilmarsson, Guðjón Hilmarsson, Helga Hilmarsdóttir, Arndís Hilmarsdóttir, Smári Hjaltason, Kristín Guðrún Ólafsdóttir, Sævar Hjaltason, Viðar Þór Ólafsson, Erna Kristín Hjaltadóttir, Bára Hjaltadóttir, Guðmundur Sigurðsson, Arndís Jósefsdóttir, Ólafur Guðmundur Jósefsson, Arnór Guðbrandur Jósefsson, Reynir Jósefsson og Ólöf Heiða Hilmarsdóttir (
Halldór Jónsson lögmaður)
gegn
Georg Helga Magnússyni og Sigurði Gunnari Magnússyni (
Guðjón Ármannsson lögmaður)
Í málinu var deilt um umfang veiðiréttar stefndu fyrir landi jarðarinnar Lækjarskógar í Haukadalsá en áfrýjendur eiga jörðina í óskiptri sameign með stefndu. Forsaga málsins er sú að G, afi stefndu, og M, faðir stefndu, gerðu með sér afsal þar sem G seldi M helmingshlut jarðarinnar með öllum húsum, gögnum og gæðum. Tekið var fram í afsalinu að veiðiréttindi væru undanskilin kaupunum. Héraðsdómur féllst á þá kröfu stefndu að viðurkennt yrði að þeir ættu sem eigendur að 28,58% eignarhluta að fá veiðirétt fyrir landi jarðarinnar í Haukadalsá í sömu hlutföllum. Í dómi Landsréttar kom fram að við gerð afsalsins hafi orðið til hin óskipta sameign og hafi G og M því farið með öll eignarráð hennar í sameiningu sem og veiðirétt sem henni fylgdi. Í ljósi þess að veiðirétturinn var undanskilinn við kaupin yrði að líta svo á að G og M, sem sameigendum og einu eigendum jarðarinnar, sem ekki hafði verið skipt út, hafi verið heimilt að ráðstafa veiðiréttinum með þessum hætti sín á milli, þ.e. með innbyrðis hlutfallsskiptingu réttindanna sem þeir áttu í óskiptri sameign. Vegna þessa væri ekki um það að ræða, að veiðirétturinn væri skilinn frá landareign í skilningi þágildandi ákvæðis 4. mgr. 2. gr. laga nr. 53/1957 og því væri ekki um að ræða þá aðstöðu sem hið svokallaða aðskilnaðarbann laganna legði bann við. Af þeim sökum hafi G og M verið heimilt að lögum að semja með áðurnefndum hætti. Voru áfrýjendur því sýkn af kröfum stefndu.