L ehf. höfðaði mál gegn Í og laut ágreiningur aðila að endurákvörðun ríkisskattstjóra á opinberum gjöldum L ehf. gjaldárin 2008-2012. Endurákvörðunin hafði komið til vegna ákvarðana ríkisskattstjóra í málum dótturfélaga L ehf., B ehf. og J ehf., að fella niður í skattskilum félaganna umrædd ár, gjald- og skuldfærðar verðbætur og afföll i tilviki B ehf. og gjald- og skuldfærð afföll í tilviki J ehf. Vegna samsköttunar leiddu ákvarðanirnar til gjaldbreytinga hjá L ehf. vegna hækkunar á sameiginlegum tekjuskattstofni gjaldárin 2008 og 2012 en gjaldárin 2009, 2010 og 2011 til lækkunar á yfirfæranlegu rekstrartapi. Krafðist L ehf. þess aðallega að felldir yrðu úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra 20. desember 2013, um endurákvörðun opinberra gjalda L ehf., og úrskurður yfirskattanefndar nr. 280/2015, þar sem hafnað var kröfum L ehf. um ógildingu fyrrgreinds úrskurðar. Með dómum Landsréttar nr. 463/2021 og 464/2021 sem kveðnir voru upp sama dag er því slegið föstu að ekki hefðu verið skilyrði til að draga hin ætluðu afföll í tilviki J ehf. og afföll og verðbætur í tilviki B ehf. frá skattskyldum tekjum þeirra. Var Í því sýknað af kröfum félaganna B ehf. og J ehf. Með vísan til þess var hinn áfrýjaði dómur staðfestur og Í sýknað af aðalkröfu L ehf. Þá var vara og þrautavarakröfum L ehf. var vísað frá héraðsdómi án kröfu.
J ehf. höfðaði mál gegn Í og gerði þá kröfu að ógiltir yrðu úrskurður ríkisskattstjóra og úrskurður yfirskattanefndar. Laut ágreiningur aðila að því hvort J ehf. hefði verið heimilt í skattframtölum fyrir árin 2008-2012 að draga afföll af sölu skuldabréfa til K S.A., gefin út á árinu 2005, frá tekjum sínum þessi ár, sbr. 1. mgr. 1. töluliðar 31. gr., sbr. 2. tölulið 1. mgr. 49. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Byggði J ehf. á því að skilyrði ákvæðisins, sem sneri að því að kaupandi væri nafngreindur, hefði verið fullnægt þar sem fram hefði komið í samningi um kaup á bréfunum hver kaupandinn var, það er K S.A. Í málinu lá fyrir að M ehf. eignaðist öll skuldabréfin á árinu 2020 en félagið var samkvæmt gögnum málsins í eigu þriggja aðila sem jafnframt voru hluthafar í J ehf. Í dómi Landsréttar kom fram að J ehf. yrði látinn bera hallann af sönnunarskorti fyrir því að kaupandi skuldabréfanna, eða eftir atvikum sá sem bar endanlega áhættu af kaupum þeirra, hafi í reynd ekki verið aðili tengdur þeim. J ehf. hafi verið í lófa lagið að kalla eftir upplýsingum um framangreint, með því að kalla eftir staðfestingu á því að skuldabréfin hafi ekki verið keypt fyrir áhættu tengds aðila eða framseld slíkum aðila. Lagt var til grundvallar að um hafi verið að ræða aðila sem var tengdur J ehf. í skilningi 57. gr. laga nr. 90/2003 og að enginn vafi væri á því að ráðstafanir og viðskipti með skuldabréfin hafi verið verulega frábrugðin því sem almennt gerist í slíkum viðskiptum milli ótengdra aðila, sbr. 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003. Tilgangurinn með viðskiptunum hafi fyrst og fremst verið skattalegur ávinningur og ekki skilyrði til að draga hin ætluðu afföll frá skattskyldum tekjum J ehf. Var Í því sýknað af kröfu J ehf. en varakröfu og þrautavarakröfu félagsins vísað frá héraðsdómi.
B ehf. höfðaði mál gegn Í og gerði þá kröfu að ógiltir yrðu úrskurður ríkisskattstjóra og úrskurður yfirskattanefndar. Laut ágreiningur aðila að því hvort B ehf. hefði verið heimilt í skattframtölum fyrir árin 2008-2012 að draga verðbætur og afföll af sölu skuldabréfa til K S.A., gefin út á árinu 2005, frá tekjum sínum þessi ár, sbr. 1. mgr. 1. töluliðar 31. gr., sbr. 2. tölulið 1. mgr. 49. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt . Byggði B ehf. á því að skilyrði ákvæðisins, sem sneri að því að kaupandi væri nafngreindur, hefði verið fullnægt þar sem fram hefði komið í samningi um kaup á bréfunum hver kaupandinn væri, það er K S.A. Í málinu lá fyrir að M ehf. eignaðist öll skuldabréfin á árinu 2019 en félagið var samkvæmt gögnum málsins í eigu þriggja aðila sem jafnframt voru hluthafar í B ehf. Í dómi Landsréttar kom fram að B ehf. yrði látinn bera hallann af sönnunarskorti fyrir því að kaupandi skuldabréfanna, eða eftir atvikum sá sem bar endanlega áhættu af kaupum þeirra, hafi í reynd ekki verið aðili tengdur þeim. B ehf. hafi verið í lófa lagið að kalla eftir staðfestingu á því að skuldabréfin hafi ekki verið keypt fyrir áhættu tengds aðila eða framseld slíkum aðila. Lagt var til grundvallar að um hafi verið að ræða aðila sem var tengdur B ehf. í skilningi 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 og að enginn vafi væri á því að ráðstafanir og viðskipti með skuldabréfin hafi verið verulega frábrugðin því sem almennt gerist í slíkum viðskiptum milli ótengdra aðila, sbr. 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003. Tilgangurinn með viðskiptunum hafi fyrst og fremst verið skattalegur ávinningur og ekki skilyrði til að draga verðbætur og hin ætluðu afföll frá skattskyldum tekjum B ehf. Var Í því sýknað af aðalkröfu B ehf. en varakröfu og þrautavarakröfu félagsins vísað frá héraðsdómi.
Í málinu krafðist S aðallega ógildingar á úrskurðum ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar þar sem opinber gjöld hans vegna gjaldáranna 2007, 2008 og 2009 voru endurákvörðuð, en til vara að 25% álag á endurákveðnum skattstofnum vegna þessara gjaldára samkvæmt úrskurðunum að fjárhæð 400.316.000 krónur yrði fellt niður. Í úrskurðunum var lagt til grundvallar að S, sem á umræddum tíma hefði verið heimilisfastur og skattskyldur í Bretlandi, hefði borið takmarkaða skattskyldu á Íslandi samkvæmt 2. tölulið 3. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt vegna launa fyrir stjórnarstörf í K hf., en til þeirra teldist hagnaður af kauprétti hans að hlutabréfum í félaginu sem hann neytti á fyrrgreindum árum. Ekki var fallist á með S að úrskurðirnir hefðu brotið gegn banni við endurtekinni málsmeðferð til úrlausnar um refsiverða háttsemi vegna sama atviks samkvæmt 4. gr. 7. viðauka við mannréttindasáttmála Evrópu. Þá var með vísan til samþykkta K hf. og ráðningarsamninga félagsins við S litið svo á að S hefði verið falin nánar tilgreind verkefni sem formanni stjórnar félagsins og að endurgjald til S fyrir þau, meðal annars í formi kaupréttar að hlutabréfum í því, hefði verið stjórnarlaun í skilningi 2. töluliðar 3. gr. laga nr. 90/2003 og 16. gr. tvísköttunarsamnings Íslands og Bretlands frá 30. september 1991. Var því fallist á með Í að skattskylda hefði hvílt á S á Íslandi vegna hagnaðarins og var aðalkröfu hans því hafnað. Að þessu gættu og þegar litið var til þeirra annmarka sem höfðu verið á skattframtölum S þótti ekki efni til að fallast á varakröfu hans. Var Í sýknað af kröfum S.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Fallist var á kröfu L um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi til 27. nóvember 2015 á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
F ehf. var stofnað í apríl 2008 og var F einn þriggja stofnenda félagsins og átti í upphafi þriðjung hlutafjár þess. Á hluthafafundum í júlí, ágúst og október sama ár var samþykkt að félagið greiddi hluthöfum arð á grundvelli milliuppgjörs þess sem miðaðist við júní það ár. Með úrskurði árið 2012 endurákvarðaði ríkisskattstjóri opinber gjöld F fyrir gjaldárið 2009, vegna ársins 2008, einkum á þeirri forsendu að úthlutun arðs til hans frá F ehf. hefði verið ólögmæt og því bæri að fara með hana sem laun. Í maí 2013 staðfesti yfirskattanefnd úrskurð ríkisskattstjóra. Í dómi Hæstaréttar kom fram að óumdeilt væri að umþrætt greiðsla hefði átt sér stað á árinu 2008, sama ár og félagið hafði verið stofnað. Samkvæmt því og með hliðsjón af 74. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög var ekki talið að líta skyldi á greiðsluna sem arð til F, heldur laun, sbr. 2. mgr. 11. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Þá var ekki fallist á með F að frestur skattyfirvalda til að endurákvarða honum skatt vegna tekjuársins 2008 hefði verið tvö ár og því liðinn þegar það var gert, sbr. 2. mgr. 97. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, enda hefði F ekki gert í skattframtali sínu sérstaka grein fyrir arðgreiðslu félagsins til hans, svo sem ástæða hefði verið til samkvæmt 1. mgr. 90. gr. sömu laga. Framtalsgögn F hefðu því ekki verið fullnægjandi að þessu leyti þannig að byggja hefði mátt rétta álagningu á þeim og því hefði frestur skattyfirvalda verið sex ár, sbr. 1. mgr. 97. gr. laganna. Var Í því sýknað af kröfu F.
H höfðaði mál á hendur íslenska ríkinu og krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra, þar sem gerðar voru breytingar á opinberum gjöldum hans 2007 og 2009, en ella til breytingar á úrskurðinum að hluta. Með úrskurðinum hafði ríkisskattstjóri endurákvarðað áður álögð opinber gjöld H fyrrgreind gjaldár á þeim grundvelli að H hefði borið að færa tvær greiðslur, sem hann hafði fengið frá H ehf., til tekna sem laun. Þá beitti ríkisskattstjóri álagi við endurálagninguna, þar sem vantaldar tekjur teldust stórfelldur annmarki á skattskilum H. Hæstiréttur taldi að úthlutun fjármuna úr H ehf. til H hefði ekki verið á grundvelli 73. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Þá hefði heldur ekki verið um að ræða úthlutun arðs af hagnaði samkvæmt 74. gr. sömu laga, enda hefði hagnaður síðasta árs ekki verið til staðar né heldur yfirfærður hagnaður fyrri ára. Við úrlausn um hvort úthlutun fjármunanna úr H ehf. hefði verið gerð úr frjálsum sjóði félagsins samkvæmt heimild í 74. gr. laga nr. 138/1994 var litið til þess að enginn slíkur sjóður hefði verið skilgreindur í ársreikningi félagsins og að ekki yrði ráðið af gögnum málsins að tekin hefði verið með formlegum hætti ákvörðun um úthlutun arðs úr því samkvæmt 76. gr. sömu laga. Þá var vísað til þess að samkvæmt 74. gr. laganna mynduðust frjálsir sjóðir af rekstrarhagnaði fyrri ára eða niðurfærslu hlutafjár og gæti gangvirðisreikningur félagsins, sem H bar fyrir sig í þessu samhengi, ekki talist frjáls sjóður í merkingu lagaákvæðisins. Loks voru ákvæði í lánssamningi H ehf. og G hf. ekki talinn lögmætur grundvöllur úthlutunar arðs úr H ehf. nema fullnægt væri skilyrðum laga í þeim efnum. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfum H.
K höfðaði mál á hendur íslenska ríkinu og krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra, þar sem gerðar voru breytingar á opinberum gjöldum hans 2007 og 2009, en ella til breytingar á úrskurðinum að hluta. Með úrskurðinum hafði ríkisskattstjóri endurákvarðað áður álögð opinber gjöld K fyrrgreind gjaldár á þeim grundvelli að K hefði borið að færa tvær greiðslur, sem hann hafði fengið frá K ehf., til tekna sem laun. Þá beitti ríkisskattstjóri álagi við endurálagninguna, þar sem vantaldar tekjur teldust stórfelldur annmarki á skattskilum K. Hæstiréttur taldi að úthlutun fjármuna úr K ehf. til K hefði ekki verið á grundvelli 73. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Þá hefði heldur ekki verið um að ræða úthlutun arðs af hagnaði samkvæmt 74. gr. sömu laga, enda hefði hagnaður síðasta árs ekki verið til staðar né heldur yfirfærður hagnaður fyrri ára. Við úrlausn um hvort úthlutun fjármunanna úr K ehf. hefði verið gerð úr frjálsum sjóði félagsins samkvæmt heimild í 74. gr. laga nr. 138/1994 var litið til þess að enginn slíkur sjóður hefði verið skilgreindur í ársreikningi félagsins og að ekki yrði ráðið af gögnum málsins að tekin hefði verið með formlegum hætti ákvörðun um úthlutun arðs úr því samkvæmt 76. gr. sömu laga. Þá var vísað til þess að samkvæmt 74. gr. laganna mynduðust frjálsir sjóðir af rekstrarhagnaði fyrri ára eða niðurfærslu hlutafjár og gæti gangvirðisreikningur félagsins, sem K bar fyrir sig í þessu samhengi, ekki talist frjáls sjóður í merkingu lagaákvæðisins. Þá var litið til þess að hvorki lög nr. 138/1994 né lög nr. 3/2006 gerðu ráð fyrir tilvist fyrirframgreidds arðs úr einkahlutafélögum. Loks voru ákvæði í lánssamningi K ehf. og G hf. ekki talinn lögmætur grundvöllur úthlutunar arðs úr K ehf. nema fullnægt væri skilyrðum laga í þeim efnum. Var íslenska ríkið því sýknað af kröfum K.
H og Þ stofnuðu sameignarfélagið P sem tilkynnt var til firmaskrár. Var svo um samið að félagið skyldi vera eigandi alls hlutafjár H og Þ í tilteknum hlutafélögum og rekið sem sjálfstæður skattaðili. P taldi svo fram sem sjálfstæður skattaðili árin 1992 til 1996. Skattstjóri ákvað árið 1996 að endurákvarða opinber gjöld P þannig að þau féllu niður en þess í stað skattleggja eignir og tekjur P með eignum og tekjum H of Þ. Auk þessa lagði skattstjóri álag á skattstofna H og Þ við álagningu opinberra gjalda vegna framangreinds tímabils. Talið var að P uppfyllti að formi til skilyrði þess að teljast sjálfstæður skattaðili samkvæmt 3. tl. 1. mgr. 3. gr. laga nr. 75/1981 um tekju- og eignarskatt. Skilyrði fyrir sjálfstæðri skattskyldu sameignarfélags væri hins vegar að félag hefði atvinnurekstur með höndum en því væri ekki til að dreifa um P. Var því hafnað kröfu P, H og Þ um ógildingu ákvarðana skattstjóra. Þá var talið að framtöl P, H og Þ hefðu verið með þeim hætti að heimilt hefði verið að endurákvarða opinber gjöld þeirra og leggja álag á skattstofna H og Þ.