Dómstólaleit

Ákærðu voru ákærðir fyrir brot gegn höfundalögum nr. 73/1972 með því að gera ólögmæt eintök af höfundaréttarvernduðu efni, vistað það í nettengdum tölvum og birt það hópi fólks á lokuðu svæði án heimildar rétthafa með því að nýta eiginleika DC++ skráarskiptaforrits. Um var að ræða forrit, kvikmyndir, sjónvarpsþætti, teiknimyndir, tónlistamyndbönd og tónlist. Efni þetta var bæði íslenskt og erlent, samtals 130.430 eintök. Í Hæstarétti var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að allt það efni sem ákært hefði verið fyrir nyti verndar höfundalaga. Einnig var tekið undir með héraðsdómi að ákæru hefðu stundað ólögmæta eintakagerð á höfundaréttarvörðu efni og að sá háttur sem hafður væri á dreifingu þess, að deilda því með öðrum á fjölmennu en lokuðu jafningjaneti, jafngilti opinberri birtingu og félli ekki undir undanþáguákvæði 11. gr. höfundalaga, sem leyfi eintakagerð til einkanota. Með þeirri háttsemi var staðfest niðurstaða héraðsdóms að ákærðu hefðu gerst sekir um brot gegn lögum nr. 73/1972. Ákærði B var einnig sakfelldur fyrir hlutdeilt í brotum meðákærðu með því að hafa hýst og haft umsjón með miðlæga nettengipunktinum „Ásagarði“. Með því hefði hann í verki hvatt til þess að meðákærðu birtu á veraldarvefnum ólögmæt eintök af höfundaréttarvörðu efni, án heimildar frá rétthöfum.

Í kjölfar kæru fyrirtækisins MC í Bandaríkjunum voru Ó og einkahlutafélagið T ákærð fyrir brot gegn höfundalögum, fyrir að hafa í verslun T afritað stýrikerfið Windows 98 og hugbúnaðinn Microsoft Office 97 inn á hart drif tölva og látið fylgja með við sölu á þeim án sérstaks endurgjalds. Talið var ljóst að MC ætti höfundarétt á umræddum hugbúnaði skv. höfundalögum og að notkun og dreifing búnaðarins væri því háð leyfum og skilmálum þess fyrirtækis. Þá var talið að afritun hugbúnaðarins væri eintakagerð í skilningi höfundalaga. Fyrir lá að hugbúnaðurinn á þeim tölvum sem málið tók til var afritaður af diskum er Ó og T höfðu til afnota. Slík afritun var ekki talin í samræmi við höfundalög og var talin brot gegn einkarétti MC. Við mat á því hvort dreifing afritunarinnar teldist saknæm þótti verða að byggja á því hvort notandaleyfi og viðkomandi diskur hafi legið fyrir og fylgt tölvu. Þótti rétt að sönnunarbyrðin um það hvíldi verulega á seljanda. Talið var sannað að Ó og T hefðu gerst sek um óheimila afritun hugbúnaðar í öllum þeim tíu tilvikum sem tilgreind höfðu verið í ákæru og fyrir dreifingu hans, án þess að tilskilin leyfi fylgdu, í átta þeirra. Við ákvörðun refsingar skv. höfundalögum var litið til þess að brotin voru framin í verslunarrekstri með tölvur. Hins vegar þótti rétt að líta til þess að í meiri hluta þeirra tilvika, sem athugun lögreglu hafði náð til, reyndust leyfi hafa fylgt viðkomandi tölvum. Var refsing Ó ákveðin 400.000 krónur og var T sektað um sömu fjárhæð.