Dómstólaleit

Fallist á kröfu stefnanda um bætur vegna vangoldinna vinnulauna í uppsagnarfresti. Sýnt þótti fram á að stefnandi hafi verið ráðinn starfsmaður en ekki verktaki þar sem fyrir lágu m.a. launaseðlar í þá veru auk þess sem að ekki þótti nægilega vera sýnt fram á það að stefnanda hafi verið sagt upp störfum hjá stefnda í tölvupóstsamskiptum þeirra áður en stefndi rifti síðan einhliða vinnusambandi þeirra.

Stefndi var sýknaður af dómkröfum stefnanda í málinu þar sem ekki þótti vera nægilega sýnt fram á það að stefnandi ætti frekari kröfur á hendur stefnda.

Ekki þótti vera sýnt fram á launakröfu stefnanda á hendur stefnda og var stefndi því sýknaður.

Fallist var á kröfu stefnanda sem launþega gagnvart stefnda sem vinnuveitanda um vangoldið orlof þar sem ekki þótti sýnt að stefnandi hefði fallist á tilmæli stefnda um að taka út orlofsdaga yfirstandandi árs á þriggja mánaða uppsagnarfresti auk þess sem að fyrirliggjandi dómframkvæmd gæfi til kynna að stefnda væri ekki stætt á því að gera einhliða kröfu um slíka orlofstöku.

Stefndi sýknaður af eftirstandandi dómkröfum stefnanda í vinnulaunamáli. Sannað þótti að komist hefði í upphafi á skriflegt samkomulag málsaðila um föst laun stefnanda hjá stefnda þótt það hefði ekki verið undirritað og átti stefnandi því ekki rétt á að fá yfirvinnu greidda. Kröfur stefnanda þóttu að öðru leyti ósannaðar í málinu, það er varðandi meintar bakvaktir, frítökurétt og þá um orlof.