Dómstólaleit

Í málinu krafðist stefnandi viðurkenningar á rétti sínum til bóta vegna vinnuslyss, úr slysatryggingu launþega sem vinnuveitandi hafði hjá stefnda. Stefndi hafnaði bótaskyldu og taldi ekki um slys að ræða samkvæmt skilgreiningu slysahugtaksins í skilmálum slysatryggingarinnar. Dómurinn taldi að sýnt hefði verið fram á að stefnandi hefði orðið fyrir slysi sem bótaskylt væri og féllst á kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótarétti.