Dómstólaleit

Með úrskurði kærunefndar jafnréttismála var komist að þeirri niðurstöðu að B hefði brotið á rétti A samkvæmt 1. mgr. 26. gr. þágildandi laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla með því að ráða tiltekna konu í starf í stað A. Í féllst á að skilyrði bótaréttar A væru fyrir hendi og snerist deila aðila því eingöngu um fjárhæð bóta og vexti. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um greiðslu bóta að álitum 5.000.000 króna vegna fjártjóns og 700.000 króna miskabóta, auk vaxta.

A höfðaði mál gegn B og Í og krafðist þess að úrskurður kærunefndar jafnréttismála í máli nr. 13/2020 yrði felldur úr gildi. Jafnframt krafðist hann miskabóta úr hendi Í og viðurkenningar á skaðabótaskyldu þess vegna ákvörðunar B um að synja umsókn hans um starf sérfræðings við stofnunina. A taldi úrskurð kærunefndar jafnréttismála rangan og ólögmætan og að kærunefndin hefði brotið gegn fyrirmælum laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla með þeirri niðurstöðu sinni að konan sem ráðin var hefði staðið honum framar. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var komist að þeirri niðurstöðu að A hefði ekki sýnt fram á að B hefði haft ómálefnaleg sjónarmið að leiðarljósi við ráðningu í starfið og hann því ekki sýnt fram á að val á milli umsækjenda hefði skýrst af kyni þeirra. Þá þótti kærunefnd jafnréttismála ekki hafa lagt ómálefnaleg sjónarmið til grundvallar niðurstöðu sinni eða hafa brotið gegn málsmeðferðarreglum stjórnsýsluréttar við málsmeðferðina. Var A því hvorki talinn hafa fært sönnur á að ákvörðun B hefði verið haldin verulegum annmörkum né að annarmarkar hefðu verið á efnislegri niðurstöðu eða málsmeðferð kærunefndar jafnréttismála. Var því ekki fallist á kröfu A um að úrskurður nefndarinnar yrði felldur úr gildi. Leiddi framangreind niðurstaða til þess að A var ekki talin hafa fært sönnur á að B og Í hefðu valdið honum tjóni með ólögmætum hætti þannig að bótaábyrgð varði. Var því miska- og skaðabótakröfum A hafnað og B og Í sýknuð af kröfum hans í málinu.

A krafðist viðurkenningar á bótaskyldu B vegna ráðningar annars manns í starf sviðsstjóra tilgreinds sviðs hjá B. Taldi A sig hafa verið hæfastan umsækjenda. Með dómi héraðsdóms var fallist á að ráðning annars manns í starfið hafi verið ólögmæt vegna vanhæfis þriggja sveitarstjórnarmanna sem tóku umrædda ákvörðun. Aftur á móti var A ekki talinn hafa sýnt fram á að hann væri hæfasti umsækjandinn og var bótakröfu hans því hafnað. Í dómi Landsréttar kom fram að þótt A hefði ekki í héraðsdómsstefnu vikið að öllum menntunar- og hæfniskröfum sem gefin voru stig fyrir við mat á hæfni umsækjenda, teldist umfjöllun um þær ekki ný málsástæða heldur nánari röksemdir fyrir því að mat á hæfni hans hafi verið rangt. Allt að einu hefði A ekki sýnt fram á að B hafi borið að ráða hann í starfið. Með þeirri athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.