Dómstólaleit

Máli T gegn G var vísað frá Landsrétti þar sem T lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar innan þess frests sem því var veitt til að setja hana.

Máli A gegn B ehf., C og V var vísað frá Landsrétti þar sem A lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu kærumálskostnaðar innan þess frests sem henni var veittur til þess að setja hana.

Máli P gegn N var vísað frá Landsrétti þar sem P lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar innan þess frests sem honum vart veittur til að setja hana.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu G um að B hf. yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem B hf. höfðaði gegn G. Í úrskurði Landsréttar var rakið að G hefði byggt á því að B hf. ætti hluti í tveimur félögum sem bæði væru verðlaus og að ætla mætti að verulega hefði gengið á veltufjármuni B hf. Gegn mótmælum B hf. var þetta talið ósannað. Var því ekki talið liggja fyrir í málinu að B hf. væri eignalaus eða ógjaldfær. Var því fallist á það með B hf. að G hefði ekki leitt að því líkur að hann væri ófær um greiðslu málskostnaðar, sbr. b-lið 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu LMLP slf. um að M ehf. yrði gert að setja fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem M ehf. höfðaði á hendur LMLP slf. Til stuðnings kröfu sinni vísaði LMLP slf. til þess að M ehf. væri ógjaldfært og að greiðsluerfiðleikar félagsins myndu ekki líða hjá innan skamms. Tap hefði verið á rekstri félagsins og tapið aukist milli ára, félagið sé svo til eignalaust og skammtímaskuldir námu 5.527.219 krónum. M ehf. væri því ófært um greiðslu málskostnaðar. Í hinum kærða úrskurði voru framlögð gögn talin sýna að verulegar líkur væru á því að M ehf. væri ekki fært um greiðslu málskostnaðar. Þá var ekki fallist á með M ehf. að krafa LMLP slf. um málskostnaðartryggingu hefði verið of seint fram komin, heldur hafi krafan komið fram svo fljótt sem verða mátti og tilefni gafst til. Voru því skilyrði b-liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð einkamála talin uppfyllt og M ehf. gert að setja málskostnaðartryggingu að fjárhæð 1.200.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu S um að J yrði gert að setja fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem J höfðaði gegn S, Í og R. Í úrskurði Landsréttar var rakið að J hefði ekki neitað því að fjárhagsstaða hans væri slæm og að hann hefði ekki lagt fram gögn fyrir Landsrétt sem hnekktu þeim líkum sem árangurslaus fjárnám sýndu að því er varðar ógjaldfærni hans. Með hliðsjón af því og að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var fallist á að skilyrði b-liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væru uppfyllt. Þrátt fyrir það væri það á valdi dómstóla samkvæmt 2. mgr. sama ákvæðis að ákveða meðal annars hvort gera ætti J að setja málskostnaðartryggingu en Landsréttur taldi sakarefni málsins ekki þannig vaxið að 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar stæði því í vegi að J yrði gert að setja málskostnaðartryggingu. Þá voru engin efni til að hrófla við ákvörðun héraðsdómara um form málskostnaðartryggingar og þótti fjárhæð hennar hæfilega ákveðin í hinum kærða úrskurði. Samkvæmt því var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa Þ um að þb. F yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli þrotabúsins gegn Þ. Þegar málið var þingfest 29. nóvember 2023 hafði þegar verið gert árangurslaust fjárnám hjá F. Þá höfðu jafnframt verið gerð tvö árangurslaus fjárnám hjá F eftir þingfestingu málsins eða 22. maí og 2. júní 2024. Bú F var tekið til gjaldþrotaskipta 13. nóvember 2024 en Þ setti kröfu um málskostnaðartryggingu fyrst fram á dómþingi 25. sama mánaðar. Landsréttur taldi að Þ hefði ekki sýnt fram á að hann hefði fyrst átt þess kost að setja fram kröfu um málskostnaðartryggingu, svo seint sem raun varð á, þannig að skilyrði væru til að víkja frá meginreglu 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli milli T og Þ var vísað frá dómi og T og K gert að greiða Þ óskipt málskostnað. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að vísa málinu frá héraðsdómi án kröfu þar sem málskostnaðartrygging hafði ekki verið innt af hendi innan frests. Þá var hafnað kröfu Þ um frávísun málsins frá Landsrétti. Loks var staðfest sú niðurstaða að úrskurða T til greiðslu málskostnaðar í héraði. Á hinn bóginn þóttu hvorki næg efni til að líta svo að málshöfðunin hefði verið þarflaus eða án nokkurs tilefnis í skilningi a-liðar 1. mgr. 131. gr. laga nr. 91/1991 né að í málinu hefðu verið hafðar upp kröfur, staðhæfingar eða mótbárur sem T og K hefðu vitað eða mátt vita að væru rangar eða haldlausar í skilningi c-liðar sömu lagagreinar. Yrði því ekki séð að tilefni væri til þess að gera K meðábyrga fyrir málskostnaði í héraði.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G ehf. um að H ehf. yrði gert að setja fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem H ehf. hafði höfðað gegn G ehf. Til stuðnings kröfu sinni vísaði G ehf. til þess að árangurslaust fjárnám hafði fjórum sinnum verið gert hjá H ehf. á árinu 2024. Þá lagði G ehf. fyrir Landsrétt innköllun skiptastjóra í þrotabúi H ehf. en þar kom fram að bú félagsins hafi verið tekið til gjaldþrotaskipta 13. nóvember 2024. Framlögð gögn af hálfu H ehf., ársreikningur og óundirritaður verksamningur H ehf. við þriðja aðila, voru ekki talin hnekkja þeim líkum sem fram voru komnar fyrir því að H ehf. væri ófært um greiðslu málskostnaðar. Voru því skilyrði b-liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð einkamála talin uppfyllt og H ehf. gert að setja málskostnaðartryggingu að fjárhæð 1.200.000 krónur fyrir greiðslu málskostnaðar.

Máli A gegn B ehf., C, D, E og V var vísað frá Landsrétti þar sem A lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu kærumálskostnaðar innan þess frests sem henni var veittur til þess að setja hana.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðila yrði gert að setja 1.500.000 króna tryggingu, í formi peningagreiðslu, bankareiknings eða bankaábyrgðar, fyrir greiðslu málskostnaðar í máli varnaraðila á hendur sóknaraðila. Fyrir Landsrétti krafðist sóknaraðili þess að varnaraðila yrði gert að setja málskostnaðartryggingu að fjárhæð 3.000.000 króna í formi peningagreiðslu eða bankareiknings. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar.

C höfðaði mál á hendur A og krafðist þess að uppsögn A á leigusamningum um fasteignina S yrði dæmd ógild og að vikið yrði til hliðar tímabundið ákvæðum samningsins um leigugjald og þeim breytt. Var málið þingfest 8. september 2022 en síðan frestað um nokkurt skeið meðan beðið var niðurstöðu æðri dóms í máli sem hafði fordæmisgildi fyrir ágreining málsaðila. Í fyrirtöku 7. mars 2024 gerði A kröfu um að C yrði gert að leggja fram málskostnaðartryggingu og lagði fram ársreikning C fyrir árið 2022, en samkvæmt ársreikningnum var eiginfjárstaða C neikvæð og enginn fyrirhugaður rekstur á árinu 2023. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þótt ákvæði b-liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 áskildi að krafa um málskostnaðartryggingu yrði að koma fram við þingfestingu máls, girti ákvæðið ekki fyrir að hafa mætti síðar uppi slíka kröfu ef sérstakt tilefni gæfist þá fyrst til þess. Á hinn bóginn var ljóst að ágreiningur aðila laut í meginatriðum að vanskilum C við A og voru áhyggjur C af fjárhagsstöðu sinni og framtíðarhorfum raktar í stefnu málsins. Enn fremur hefði A lagt fram ársreikning fyrir C árið 2021, sem gaf A skýrar vísbendingar um slæma fjárhagsstöðu C. Gilti einu þótt það hefði fyrst komið fram í ársreikningnum 2022 að enginn rekstur væri fyrirhugaður árið 2023 enda var það afleiðing af uppsögn A á leigusamningum aðila. Var því ekki fallist á að A hefði ekki átt eða mátt vita um slæma fjárhagsstöðu C og var kröfu A um að C yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Í um að H ehf. yrði gert að setja fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem H ehf. hafði höfðað gegn Í. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með hliðsjón af þeim upplýsingum sem lægju fyrir um fjárhagsstöðu H ehf., og í ljósi þess að félagið hefði ekki sýnt fram á með haldbærum gögnum að sú staða mundi taka breytingum, þætti Í hafa leitt nægar líkur að því að H ehf. væri ófær um greiðslu málskostnaðar. Þá var ekki fallist á að sakarefni málsins væri þannig vaxið að 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar stæði því í vegi að H ehf. yrði gert að setja málskostnaðartryggingu. Úrskurður héraðsdóms var því felldur úr gildi og H ehf. gert að setja fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu A ehf. um að H yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem H hafði höfðað á hendur A ehf.

Máli G gegn A var vísað frá Landsrétti þar sem A lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar innan þess frests sem honum var veittur til þess að setja hana.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu P ehf. um að F ehf. yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem F ehf. höfðaði á hendur P ehf. Í úrskurði héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, kom fram að P ehf. hefði leitt nægar líkur að því að F ehf. væri ófær um að greiða málskostnað í málinu þannig að fullnægt væri skilyrðum b-liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála svo krafa hans um málskostnaðartryggingu næði fram að ganga. Með hliðsjón af eðli og umfangi málsins samkvæmt héraðsdómsstefnu og öðrum gögnum þótti málskostnaðartrygging hæfilega ákveðin 2.500.000 krónur.

Máli áfrýjenda gegn stefndu var vísað frá Landsrétti þar sem áfrýjendur lögðu ekki fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar innan þess frests sem þeim var veittur til þess að setja hana.

Máli A gegn B var vísað frá Landsrétti þar sem A lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar innan þess frests sem honum var veittur til þess að setja hana.

Er mál þetta var þingfest var krafa sóknaraðila um málskostnað sem honum var úrskurðaður úr hendi varnaraðila í eldra máli ógreidd. Við þingfestinguna setti sóknaraðili fram kröfu um að varnaraðila yrði gert að setja fram málskostnaðartryggingu. Sóknaraðili féll frá þeirri kröfu undir rekstri málsins en þá hafði færsla varnaraðila á vanskilaskrá vegna ógreiddra iðgjalda starfsmanna hans í lífeyrissjóð verið afmáð. Við næstu fyrirtöku málsins, eftir að árangurslaust fjárnám hafði farið fram hjá varnaraðila fyrir þeim málskostnaði sem sóknaraðila var úrskurðaður í hinu eldra máli, setti sóknaraðili á ný fram kröfu um málskostnaðartryggingu. Í úrskurði Landsréttar var tekið fram að heimilt væri að setja fram kröfu um málskostnaðartryggingu eftir þingfestingu máls ef tilefni þess að setja fram kröfuna kæmi fyrst fram undir rekstri málsins, enda væri þeirri kröfu haldið fram svo fljótt sem verða mætti. Þrátt fyrir að málskostnaður úr hinu fyrra máli hafi verið ógreiddur þegar málið var þingfest yrði ekki litið svo á að það hafi gefið sóknaraðila tilefni til að halda til streitu þeirri kröfu um málskostnaðartryggingu sem þar var sett fram að því viðlögðu að slík krafa yrði ekki síðar höfð uppi eftir að árangurslaust fjárnám færi fram. Skilyrðum b-liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 fyrir málskostnaðartryggingu var talið fullnægt en framlögð gögn varnaraðila þóttu ekki leiða í ljós að hann væri fær um greiðslu málskostnaðar. Var varnaraðila því gert að setja málskostnaðartryggingu sem þótti hæfilega ákveðin 1.000.000 krónur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu A hf., S hf., Í hf., L hf. og V hf. um að E hf. yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem E hf. höfðaði á hendur þeim. Í úrskurði Landsréttar er rakið að nægilegar líkur hafi verið leiddar að því að E hf. væri ófært um greiðslu málskostnaðar. Þá yrði yfirlýsingu fyrirsvarsmanna E hf., um að þeir ábyrgðust persónulega og sameiginlega greiðslu alls málskostnaðar sem félagið kynni að verða dæmt til að greiða, ekki jafnað til málskostnaðartryggingar þar sem fjármunir væru tiltækir í formi peningagreiðslu eða bankaábyrgðar með vísan til dóms Hæstaréttar nr. 661/2017. Að lokum yrði ekki talið að sakarefni málsins væri þannig vaxið að 1. mgr. 70 gr. stjórnarskrárinnar stæði því í vegi að sóknaraðila yrði gert að setja málskostnaðartryggingu. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur að öðru leyti en því að E hf. var veittur rýmri frestur til að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu K ehf. um að S ehf. yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem S ehf. hafði höfðað á hendur K ehf. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að S ehf. bæri að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar. Að virtu umfangi málsins þótti tryggingin hæfilega ákveðin 2.500.000 krónur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu S um að þb. G yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli þb. G á hendur S.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að R ehf. yrði gert að setja málskostnaðartryggingu í máli sem R ehf. hafði höfðað á hendur B ehf. á grundvelli b-liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að AK yrði gert að setja málskostnaðartryggingu í máli sem AK hafði höfðað á hendur AM á grundvelli b- liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum A hf., B hf., Í hf., L hf. og V hf. um að E ehf. yrði gert að setja fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem E ehf. hafði höfðað gegn þeim. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með vísan til upplýsinga um fjárhagsstöðu E ehf. sem fyrir lægju í málinu og ekki hefði verið leitt í ljós að hefðu tekið breytingum og að öðru leyti með vísan til forsendna úrskurðar héraðsdóms bæri að fallast á að leiddar hafi verið nægar líkur að því að E ehf. væri ófær um greiðslu málskostnaðar. Ekki var fallist á að sakarefni málsins væri þannig vaxið að 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar stæði því í vegi að E ehf. yrði gert að setja málskostnaðartryggingu þar sem að það takmarkaði um of rétt E ehf. til að bera málið undir dómstóla. Úrskurður héraðsdóms var því felldur úr gildi og E ehf. gert að setja fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar.

Máli J gegn R var vísað frá Landsrétti þar sem J lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar innan þess frests sem honum var veittur til þess að setja hana.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G um að M yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli sem M höfðaði á hendur G.

Máli Ó ehf. gegn V ehf. var vísað frá Landsrétti þar sem Ó ehf. lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar innan þess frests sem honum var veittur til þess að setja hana.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu G um að M yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli M á hendur G.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu A um að þrotabú B ehf. yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli þrotabús B ehf. á hendur A, og krafan tekin til greina.

Máli G ehf. gegn GJ var vísað frá Landsrétti þar sem G ehf. lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar innan þess frests sem honum var veittur til þess að setja hana.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að A ehf. yrði gert að setja málskostnaðartryggingu í máli sem A ehf. hafði höfðað á hendur B á grundvelli b- liðar 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu J og I um að Þ yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli Þ á hendur þeim, og krafan tekin til greina.

Máli A, B og C gegn D ehf. var vísað frá Landsrétti þar sem þeir afhentu ekki skilríki fyrir málskostnaðartryggingu innan þess frests sem þeir höfðu til þess að setja hana.

Máli A gegn B hf. var vísað frá Landsrétti þar sem A lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar innan þess frests sem honum var veittur til þess að setja hana.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B ehf. um að G yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli aðila. Bú G var tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði héraðsdóms 14. mars 2018. Þann úrskurð kærði G til Landsréttar en því máli var vísað frá þar sem kæruheimild skorti. Með málsókn sinni gegn B ehf. leitaðist G við að fá viðurkennda tilvist tiltekinna fjárhagslegra réttinda sem tilheyra myndu þrotabúi hans samkvæmt 72. gr., sbr. 74. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þar sem ekki lá fyrir að G héldi uppi þeim hagsmunum gegn B ehf. á grundvelli 130. gr. laga nr. 21/1991 til hagsbóta fyrir þrotabúið eða að þrotabúið hefði framselt G hina ætluðu kröfu á hendur B ehf., var óhjákvæmilegt að vísa málinu frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B og C ehf. um að A yrði gert að setja málskostnaðartryggingu í máli sem hún höfðaði gegn þeim til ómerkingar ummæla, heimtu miskabóta og kostunar birtingar dómsins. Þrátt fyrir að sýnt þætti að A væri ófær um greiðslu málskostnaðar, yrði hún dæmd til greiðslu hans, var talið að það færi í bága við 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar yrði það gert að skilyrði fyrir því að hún fengi úrlausn um kröfur sínar fyrir dómstólum, að hún legði fram málskostnaðartryggingu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.