Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu brotaþola um að X yrði gert að víkja úr dómsal á meðan brotaþoli gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu X um að þinghöld í máli ákæruvaldsins gegn honum yrðu háð fyrir luktum dyrum og varakröfu X um að lagt yrði bann við opinberri frásögn af þinghöldum í málinu.
Ákæruvaldið (
Eyþór Þorbergsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Hreiðar Eiríksson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á með X að honum yrði ekki gert, gegn vilja sínum, að taka þátt í þinghaldi í gegnum fjarfundarbúnað við næstu fyrirtöku máls X.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu brotaþola um að X yrði gert að víkja úr þinghaldi meðan brotaþoli gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem meðal annars var ákveðið að þinghald til aðalmeðferðar málsins skyldi háð fyrir luktum dyrum en X synjað um heimild til að leiða A og B sem vitni við aðalmeðferðina. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að ekki yrði talið að vitnisburður A og B gæti skipt máli við mat á því hvort ummæli X væru refsiverð og var því niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest um það atriði. Þá tók Landsréttur fram að ráða mætti af greinargerð X í héraði og kæru til Landsréttar að X hefði í hyggju að spyrja C og vitnið D nærgöngulla spurninga um þeirra einkalíf. Ekkert í gögnum málsins gæfi þó til kynna að hugsanleg svör vitnanna við þessum spurningum gengi svo nærri einkalífshagsmunum þeirra að rétt væri að víkja frá meginreglunni um opinbera málsmeðferð. Þá gæti dómari gætt þess að ekki væri gengið nær einkalífi vitnanna en nauðsyn krefði, sbr. 2. mgr. 122. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var ákvæði hins kærða úrskurðar um að þinghald til aðalmeðferðar færi fram fyrir luktum dyrum því fellt úr gildi.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu brotaþola um að X yrði gert að víkja úr dómsal á meðan brotaþoli gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu A um að X yrði gert að víkja úr dómsal á meðan hún gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að undantekningar frá meginreglunni um rétt ákærða til að vera viðstaddur aðalmeðferð og önnur þinghöld bæri að túlka þröngt og þyrfti ríka ástæðu til að vikið yrði frá henni. Þá kom fram að í hinum kærða úrskurði væri vísað til tveggja vottorða sálfræðings sem héraðsdómari horfði einkum til þegar leyst var úr kröfu A. Í þeim væri ekki sérstaklega vikið að því hvort ætla mætti að nærvera X gæti haft áhrif á framburð A, svo sem áskilið væri í 1. mgr. 123. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá lægi fyrir að X hefði gengist við að hafa brotið gegn A með þeim hætti sem lýst væri í ákæru. Jafnframt kæmi fram í greinargerð X til Landsréttar að spurningar til A myndu væntanlega ekki lúta að öðru en líðan hennar eftir brotið og öðrum atriðum sem varða bótakröfu hennar. Með hliðsjón af þessu og aldri A væru ekki efni til að líta svo á að aðstæður væru með þeim sérstaka hætti að unnt væri að víkja frá þeirri meginreglu sem fram kæmi í 1. mgr. 166. gr. laga nr. 88/2008 að ákærði fái að vera viðstaddur skýrslugjöf vitna. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Margrét Herdís Jónsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Oddgeir Einarsson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að þinghald skyldi lokað á grundvelli f-liðar 1. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu brotaþola og vitnis um að X yrði gert að víkja úr dómsal á meðan brotaþoli og vitnið gæfu skýrslu við aðalmeðferð málsins.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu Á um að skýrslutöku af X, Y, Z, Þ og Æ yrði hagað með þeim hætti að á meðan hver þeirra gæfi skýrslu fyrir dómi skyldu hinir víkja úr þinghaldinu.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist hafði verið á kröfu brotaþola um að X yrði gert að víkja úr dómsal á meðan brotaþoli gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins. Í úrskurði Landsréttar var rakin sú meginregla í sakamálaréttarfari að ákærði eigi rétt á því að vera viðstaddur aðalmeðferð og önnur þinghöld í máli sem höfðað hefur verið gegn honum. Beri að skýra undantekningar frá þeirri reglu þröngt. Hvorki í vottorði ljósmóður né félagsfræðings, sem lágu fyrir á meðal gagna málsins, kæmi fram að vottorðsgjafar hefðu lagt mat á hvort og þá hvaða áhrif nærvera X gæti haft á framburð brotaþola er hún gæfi skýrslu fyrir dómi, svo sem áskilið er í 1. mgr. 123. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Auk þess bæru vottorðin ekki með sér að vottorðsgjafar hefðu sérþekkingu til að leggja mat á það. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Þrotabú D ehf. höfðaði mál gegn F ehf. og krafðist greiðslu á samtals 24.000.000 króna eftirstöðvum kaupverðs samkvæmt kaupsamningi 5. september 2017. F ehf. tók til varna og krafðist sýknu. Með dómi héraðsdóms var F ehf. gert að greiða þrotabúi D ehf. stefnufjárhæðina ásamt tilgreindum dráttarvöxtum og málskostnaði. Fyrir Landsrétti var málið eingöngu flutt um þá aðalkröfu F ehf. að dómur héraðsdóms yrði ómerktur þar sem héraðsdómari hefði ekki haldið dómþing í málinu áður en aðalmeðferð þess fór fram. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í réttarframkvæmd hefði ákvæði 1. mgr. 102. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verið túlkað á þann veg að dómari í héraði skyldi ávallt taka fyrir mál eftir að greinargerð hefði verið lögð fram um varnir í því. Héraðsdómara hefði borið að taka mál þetta fyrir í þinghaldi áður en aðalmeðferð þess fór fram en í því sambandi breytti engu þótt lögmenn málsaðila hefðu ekki gert athugasemd við málsmeðferðina. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að þinghöld yrðu háð fyrir luktum dyrum í máli sóknaraðila á hendur honum.
Héraðssaksóknari (
Finnur Vilhjálmsson saksóknari)
gegn
X ehf., Y ehf. og Z (
Hilmar Gunnarsson lögmaður)
X ehf., Y ehf. og Z kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu H um að þeim og öllum fyrrverandi eða núverandi starfsmönnum eða eigendum X ehf. og Y ehf. sem kynnu að hafa veitt eða átt þátt í að veita, eða byggju yfir upplýsingum um, nánar tiltekna þjónustu sem veitt var Þ hf., Æ ehf. og dóttur- eða hlutdeildarfélögum þeirra á nánar tilteknu tímabili væri skylt að veita H upplýsingar og afhenda gögn varðandi þá þjónustu. Að beiðni H hlaut krafan meðferð fyrir héraðsdómi án þess að þeir sem hún beindist að yrðu kvaddir á dómþing. Fyrir lá að héraðsdómari tók kröfu H fyrir og kvað upp úrskurð án þess að rannsóknargögn málsins lægju frammi og án þess að boða H til þinghalds. Með vísan til 1. mgr. 103. gr. og 1. og 3. mgr. 104. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var það niðurstaða Landsréttar að meðferð málsins í héraði hefði verið svo áfátt að óhjákvæmilegt væri að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu X um að þinghöld í máli ákæruvaldsins gegn honum yrðu háð fyrir luktum dyrum á meðan X og geðlæknar gæfu skýrslu við aðalmeðferð málsins.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu brotaþola um að X yrði gert að víkja úr dómsal á meðan hún gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu brotaþola um að varnaraðilum yrði gert að víkja úr dómsal á meðan hann gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins. Að virtum fyrirliggjandi vottorðum sálfræðings og að teknu tilliti til sakargifta í málinu taldi Landsréttur skilyrði 1. mgr. 123. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála uppfyllt. Var krafa brotaþola því tekin til greina.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem varnaraðilum var gert að víkja úr dómsal á meðan brotaþoli gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins. Að virtu fyrirliggjandi vottorði geðlæknis og að teknu tilliti til sakargifta í málinu taldi Landsréttur skilyrði 1. mgr. 123. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála uppfyllt hvað varðaði varnaraðila, aðra en Æ. Landsréttur tók fram að Æ væri ekki gefið að sök ofbeldisbrot gegn brotaþola og yrði ekki skýrlega ráðið af vottorðinu að nærvera hans gæti orðið brotaþola sérstaklega til íþyngingar og haft áhrif á framburð hans. Var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi hvað Æ varðaði en staðfestur að öðru leyti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist hafði verið á kröfu brotaþola um að X yrði gert að víkja úr dómsal á meðan hún gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins. Landsréttur vísaði til þess að ekki yrði skýrlega ráðið af vottorði sálfræðings hvaða sérstöku rök lægju að baki því mati að nærvera X gæti orðið brotaþola til sérstakrar íþyngingar þegar hún gæfi skýrslu fyrir dómi og með hvaða hætti það gæti haft áhrif á framburð hennar svo sem áskilið væri í 123. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá væri vottorðið ódagsett og tæki mið af meðferðarviðtölum við brotaþola sem hefðu farið fram fyrir rúmu ári síðan. Með hliðsjón af framangreindu, aldri brotaþola og tengslum hennar við X var talið að ekki væru efni til að líta svo á að aðstæður væru með þeim sérstaka hætti að unnt væri að víkja frá þeirri meginreglu að ákærði fengi að vera viðstaddur skýrslugjöf vitnisins fyrir dómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu sóknaraðila um að varnaraðilum yrði hverjum um sig gert að víkja af dómþingi við aðalmeðferð málsins meðan aðrir varnaraðilar gæfu þar skýrslu.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist hafði verið á kröfu brotaþola um að X yrði gert að víkja úr dómsal á meðan hún gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins. Landsréttur vísaði til þess að ekki kæmi fram í vottorði læknis að nærvera X gæti haft áhrif á framburð brotaþola, svo sem áskilið er í 1. mgr. 123. gr. laga nr. 88/2008. Auk vottorðsins var lögð fram yfirlýsing ráðgjafa hjá nánar tilgreindum samtökum þar sem lýst var vanlíðan brotaþola vegna fyrirhugaðrar skýrslutöku. Yfirlýsingin var óundirrituð og hvergi kom fram hvort ráðgjafinn hefði sérþekkingu til að leggja sjálfstætt mat á hvort og þá hvaða áhrif nærvera X myndi geta haft á framburð brotaþola. Með hliðsjón af framangreindu, atvikum málsins og aldri brotaþola var ekki talið að efni væru til að líta svo á að aðstæður væru með þeim sérstaka hætti að unnt væri að víkja frá þeirri meginreglu að ákærði fengi að vera viðstaddur skýrslugjöf vitnisins fyrir dómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Staðfestur var úrskurður Landsréttar þar sem hafnað var kröfu X um að landsréttardómari viki sæti í máli ákæruvaldsins gegn honum.
Ákæruvaldið (
Kolbrún Benediktsdóttir varahéraðssaksóknari)
gegn
X (
Óskar Sigurðsson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu X um að þinghöld í máli ákæruvaldsins gegn honum yrðu háð fyrir luktum dyrum.
Úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að víkja úr þinghaldi á meðan brotaþoli gæfi skýrslu, sbr. 1. mgr. 123. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, var staðfestur.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist hafði verið á kröfu brotaþola um að X yrði gert að víkja úr dómsal á meðan hún gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist hafði verið á kröfu brotaþola um að X yrði gert að víkja úr dómsal á meðan hún gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins. Landsréttur vísaði til þess að ekki yrði skýrlega ráðið af vottorði sálfræðings hvaða sérstöku rök lægju að baki því mati að nærvera X gæti orðið brotaþola til sérstakrar íþyngingar þegar hún gæfi skýrslu fyrir dómi og haft áhrif á framburð hennar. Með hliðsjón af atvikum málsins, aldri vitnisins og tengslum þess við X var talið að ekki væru efni til að líta svo á að aðstæður væru með þeim sérstaka hætti að unnt væri að víkja frá þeirri meginreglu að ákærði fengi að vera viðstaddur skýrslugjöf vitnisins fyrir dómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist hafði verið á kröfu brotaþola um að X yrði gert að víkja úr dómsal á meðan hún gæfi skýrslu við aðalmeðferð málsins. Landsréttur vísaði til þess að ekki yrði skýrlega ráðið af vottorði sálfræðings að nærvera X gæti orðið brotaþola sérstaklega til íþyngingar þegar hún gæfi skýrslu fyrir dómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Með hinum áfrýjaða dómi, sem kveðinn var upp sem útivistardómur með vísan til 1. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008, var ákærði sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa á tilteknum stað og tíma ekið bifreið sviptur ökurétti og án þess að nota öryggisbelti. Landsréttur vísaði til þess að við þingfestingu málsins hefði verið mættur lögmaður sem skipaður hafi verið verjandi ákærða og málinu frestað til fyrirtöku 2. desember 2015. Með því að ekki lá fyrir að ákærði hefði vitað af því þinghaldi væri ekki unnt að líta svo á að útivist hefði orðið af hálfu ákærða við fyrirtöku málsins 2. desember 2015 þannig að skilyrði hafi verið til að fella dóm á málið eftir ákvæðum 161. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 24. gr. laga nr. 78/2015. Dómur héraðsdóms var því ómerktur ásamt meðferð málsins frá og með þinghaldi 2. desember 2015 og málinu vísað heim í hérað til nýrrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Kærumál. Þinghald. Frávísunarúrskurður felldur úr gildi. Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Kærumál. Þinghald. Frávísunarúrskurður felldur úr gildi. Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Kærumál. Þinghald. Frávísunarúrskurður felldur úr gildi. Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Ákæruvaldið (enginn) gegn
X (enginn)
Kærumál. Þinghald. Frávísunarúrskurður felldur úr gildi. Ríkissaksóknari höfðaði mál gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Héraðsdómari ákvað að öll þinghöld í málinu skyldu vera lokuð. I krafðist þess sem blaðamaður og ritstjóri að héraðsdómari úrskurðaði um framangreinda ákvörðun sína, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í héraði var kröfu I vísað frá á þeim grundvelli að þeir hagsmunir sem hann byggði aðild sína á væru ekki fullnægjandi til aðildar að kröfu samkvæmt 2. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008. Hæstiréttur vísaði til þess að í dómi Hæstaréttar 13. nóvember 2000 í máli nr. 407/2000 hefði verið fallist á að fréttamenn gætu átt aðild að kröfu samkvæmt lagaákvæðinu. Að virtum þeim dómi yrði að telja að héraðsdómi hefði borið að leysa efnislega úr kröfu I. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfu I til efnislegrar meðferðar.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ákveðið var að öll þinghöld í máli sem Á hafði höfðað gegn X fyrir kynferðisbrot með því að hafa keypt vændi, sbr. 1. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, skyldu háð fyrir luktum dyrum.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að þinghöld í máli ákæruvaldsins gegn honum yrðu lokuð. X var ákærður fyrir stórfellda líkamsárás með því að hafa hrist 5 mánaða dóttur sína og A svo harkalega að stúlkan hafi hlotið margvíslega áverka og látist af völdum þeirra nokkrum klukkustundum síðar. Í dómi Hæstaréttar var vísað til meginreglu 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar um að dómþing skuli háð í heyranda hljóði. Í dóminum sagði m.a. að þótt það væri yfirleitt þungbært fyrir ákærða og aðra þá sem mál varðaði að þinghöld í sakamálum væru háð fyrir opnum tjöldum nægði það ekki eitt og sér til þess að þeim yrði lokað, heldur yrði eitthvað meira til að koma svo að það yrði gert. Hafnaði Hæstiréttur því þeirri kröfu að þinghöld málsins skyldu háð fyrir luktum dyrum. Á hinn bóginn féllst dómurinn á að skýrslutaka af vitninu A, móður hinnar látnu stúlku, skyldi fara fram fyrir luktum dyrum samkvæmt a. lið 1. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að sakborningunum X o.fl. skyldi gert að víkja úr þinghaldi á meðan brotaþoli gæfi skýrslu í málinu.
Ákæruvaldið (Daði Kristjánsson saksóknari) gegn
X, Y, Ý, Z, Þ, Æ og Ö
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu ákæruvaldsins er laut að því að hver og einn þeirra X, Y, Ý, Z, Þ, Æ, Ö yrði ekki viðstaddur skýrslutökur af hinum fyrir dómi. Í dómi Hæstaréttar kom meðal annars fram að ef haldbær rök væru leidd að því að mál upplýstist með því að ákærði gæfi skýrslu fyrir dómi án þess að aðrir ákærðu væru viðstaddir yrði réttur ákærða til að vera við aðalmeðferð að víkja af þeim sökum. Þótti ákæruvaldið hafa fært fyrir því viðhlítandi rök að skýrsla skyldi tekin af hverjum þeirra X, Y, Ý, Z, Þ, Æ og Ö án þess að aðrir þeirra væru viðstaddir þá skýrslutöku. Til að gæta jafnræðis þótti rétt að ákærðu yrðu heldur ekki viðstaddir skýrslutökur yfir öðrum meðákærðu eftir að viðkomandi hefði gefið skýrslu, en þá gæfist einnig færi á að taka að nýju skýrslu ef fram kæmi misræmi í framburði þeirra.
X var gert að víkja úr þinghaldi á meðan tvö vitni gæfu skýrslu þar sem talið var að nærvera hans við við skýrslugjöfina gæti bæði orðið þeim sérstaklega íþyngjandi og haft áhrif á framburð þeirra.
Ákæruvaldið (Helgi Magnús Gunnarsson vararíkissaksóknari) gegn
X (enginn)
A varð fyrir líkamstjóni er hann stökk yfir steinvegg við Fylkisheimilið og niður á steinsteypta stétt. Í viðurkenndi bótaskyldu og hafði greitt A skaðabætur sem námu ¾ hlutum af tjóni hans en taldi að A ætti sjálfur að bera ¼ hluta tjónsins vegna eigin sakar. Ljóst þótti að A hefði umrætt sinn verið undir áhrifum áfengis. Taldi Hæstiréttur að A hefði sýnt af sér verulegt gáleysi er hann tók þá hvatvísu ákvörðun að hlaupa í áttina að húsinu og stökkva yfir vegginn án þess að aðgæta hvernig aðstæður væru handan veggjarins. Þótti rétt að hann yrði látinn bera fjórðung tjóns síns sjálfur. Ekki voru talin efni til að beita lækkunarheimild í 24. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Var Í því sýknað af kröfu A.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að sakborningunum X, Y, Z, Þ og Æ skyldi gert að víkja úr þinghaldi á meðan brotaþoli gæfi skýrslu í málinu.