Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
5 dómar fundust
Lykilorð: Ferðamál
Karlmaður sýknaður af nauðgun en sakfelldur fyrir heimilisofbeldi gagnvart fyrrum unnustu sinni. Þá var hann og sakfelldur fyrir umferðar- og fíkniefnalagabrot og dæmdur í tveggja ára óskilorðsbundið fangelsi, auk ævilangrar sviptingar ökuréttar.
Ágreiningur aðila laut að því hvaða árslaun skyldi leggja til grundvallar útreikningi skaðabóta vegna varanlegrar örorku sem stefnandi hlaut í desember 2016, þegar hún var 65 ára gömul. Taldi dómurinn að tekjur stefnanda þrjú ár fyrir slysið væru réttur mælikvarði á framtíðartekjur stefnanda, sbr. 1. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu Guðmundur Þórir Steinþórsson aðstoðarsaksóknari (
Guðmundur Þórir Steinþórsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Sigurður Freyr Sigurðsson lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás og barnaverndarlagabrot og dæmdur í fimm mánaða fangelsi. Hann játaði brot sín skýslaust.
Ferðaskrifstofan SL hf. hafði lagt fram tryggingu hjá samgönguráðuneytinu í samræmi við 13. gr. laga nr. 117/1994 um stjórn ferðamála, sbr. lög nr. 73/1998. Gildistími tryggingarinnar var til 1. október 2001. Í tilefni af því að SL hf. tókst ekki að fá trygginguna framlengda tók ráðuneytið við yfirlýsingu stærstu hluthafa SL hf., áfrýjenda máls þessa og mat hana gilda sem tryggingu. Bú SL hf. var tekið til gjaldþrotaskipta 28. nóvember 2001. Í málinu deila aðilar um gildi nefndrar yfirlýsingar. Var talið að í 19. gr. laga nr. 117/1994, eins og henni var breytt með 1. gr. laga nr. 73/1998, komi fram tæmandi talning á því hvernig sú trygging geti verið, sem ferðaskrifstofa leggur fram til að öðlast starfsleyfi. Hin umdeilda yfirlýsing taldist ekki fullnægja skilyrðum nefnds lagaákvæðis. Samgönguráðuneytið hafi samkvæmt meginreglum stjórnsýsluréttar verið bundið af lögum um form tryggingarinnar og því hafi ekki verið heimilt hvað sem öðru liði að taka við yfirlýsingunni sem gildri framlengingu ferðaskrifstofutryggingar samkvæmt lögum um stjórn ferðamála. Gat Í því ekki reist kröfur á hendur áfrýjendum á yfirlýsingunni og voru þeir sýknaðir.
J, sem keypt hafði utanlandsferð hjá ferðaskrifstofunni Í ehf., varð fyrir fjártjóni þegar Í ehf. skilaði starfsleyfi sínu og lýsti því yfir að grundvöllur fyrir rekstrinum væri ekki lengur fyrir hendi. Krafðist J þess að fá tjón sitt bætt úr sérstakri tryggingu sem ferðaskrifstofum bar að setja vegna starfsemi sinnar. Þrátt fyrir skýr fyrirmæli 5. gr. reglugerðar nr. 281/1995 um að lágmarkstrygging skyldi vera 10.000.000 krónur hafði samgönguráðuneytið ekki krafið Í ehf. um hækkun 6.000.000 króna tryggingar sem félagið hafði sett fyrir gildistöku reglugerðarinnar. Kröfur vegna innborgana á ferðir með Í ehf., sem ekki nýttust, og kostnaður við heimflutning farþega rúmuðust innan þeirrar tryggingarfjárhæðar sem ráðuneytinu bar að sjá til að félagið setti. Var fallist á með J, að vanræksla ráðuneytisins hefði valdið honum tjóni og var krafa hans var samkvæmt því tekin til greina.