Dómstólaleit

Ákært fyrir ótryggan frágang farms. Sýkna.

Hið ákærða félag var sýknað með vísan til þess að ekki þótti komin fram lögfull sönnun þess að félagið hefði gerst brotlegt við ákvæði laga þeirra er lýst var í ákæru.

Deilt um hvort farmflytjandi beri ábyrgð á tjóni sem varð á vinnuvél við hífingu í umskipunarhöfn.

X var dæmdur til að greiða sekt fyrir brot gegn umferðarlögum og ófullnægjandi vörslu graðneyta. Sýknu að hluta, Z var sýknaður alfarið.

Fallist var á endurkröfu vátryggingarfélags á hendur tjónvaldi.

Skuldamál

Stefnda gert að greiða stefnanda skuld samkvæmt reikningi fyrir farmflutning.

Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um endurgreiðslu tryggingabóta vegna tjóns á fiski, sem talinn var hafa skemmzt í flutningum vegna vanrækslu starfsmanna stefnda, en farmurinn var tryggður hjá stefnanda, sem greiddi eiganda farmsins bætur vegna tjónsins, en stefnda var ekki gefinn kostur á að vera viðstaddur skoðun matsmanns á farminum.

Stefndi sýknaður af skaðabótakröfu stefnenda þar sem ekki var talið sannað að rekja mætti tjón þeirra til sakar hans eða starfsmanna hans.

Deilt um greiðslu reiknings vegna viðgerðar á bifreið sem skemmdist um borð í Herjólfi.

Stefndu sýknuð af kröfum stefnanda þar sem ósannað var talið að vörurnar hafi verið fluttar með FOB afhendingarskilmálum til Íslands.

Stefnandi flutti inn parket frá Danmörku en þegar það kom til hans hafði það skemmst af vatni og var metið ónýtt. Stefnandi krafðist vátryggingabóta úr hendi aðalstefnda, Tryggingamiðstöðinni hf., á grundvelli flutningstryggingar. Til vara krafðist stefnandi skaðabóta úr hendi varastefnda, Eimskipafélags Íslands ehf., vegna ófullnægjandi meðferðar á efninu í flutningi. Krafan á hendur vátryggingafélaginu var tekin til greina. Þar með var ekki talin þörf á að leysa úr varakröfunni.

Stefndi annaðist fyrir stefnanda sjóflutning tveggja bifreiða frá Þýskalandi til Íslands. Flutningurinn var á grundvelli sjófarmbréfa. Stefnandi vildi stöðva afhendingu til skráðs viðtakanda og féllst starfsmaður stefnda á það. Bifreiðarnar voru engu að síður afhentar hinum skráða viðtakanda sem varð nokkru síðar gjaldþrota. Stefndi var sýknaður af bótakröfu stefnanda.

Stefndi tók að sér að flytja frystigám fyrir stefnanda. Gámurinn var ekki tengdur við rafmagn á starfsstöð stefnanda og eyðilagðist farmurinn. Stefndi dæmdur bótaskyldur þar sem talið var að gámurinn hafi ekki réttilega verið afhentur stefnanda og því enn á ábyrgð farmflytjanda.

Skipafélag dæmt til að endurgreiða tryggingafélagi bætur vegna farmtjóns en þó aðeins að hluta vegna ákvæðis siglingalaga um takmörkun bótafjárhæðar.

Stefndi var dæmdur til greiðslu skaðabóta vegna flutnings farms með skipi frá Englandi til Íslands. Deilt var m.a. um hvort farmflytjandi eða farmsamningshafi hefði borið ábyrgð á hvernig varan var sjóbúin og hvar henni var komið fyrir í skipinu.

Stefndi sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda. Ósannað að farmur hefði skemmst í flutningi. Gögn bentu til þess að skemmdir hefðu orðið eftir að vöru var landað.

A tók að sér að flytja frysta ufsabitablokk fyrir G til Bremerhaven við flutningshitastig -24°C. Þegar skipið kom hafnar í Rotterdam var ferð gámsins stöðvuð, þar sem í ljós kom að hann var bilaður. Var vörunni komið fyrir í kæligeymslu í Rotterdam og var hún skoðuð 5 dögum síðar. Talið var að gámurinn hafi bilað eftir að skipið lét úr höfn og því ekki fallist á það með TM að skipið hafi verið óhaffært er það lét úr höfn. Talið var að tjón hafi orðið á vörunni sem hafi mátt rekja til þess að A hafi ekki haldið umsömdu hitastigi á vörunni. Var A talinn bera skaðabótaábyrgð skv. 1. mgr. 68. gr. siglingalaga. Ekki var fallist á að A gæti borið fyrir sig undanþáguákvæði 2. mgr. 68. gr. sömu laga með vísan til þess að ákvæðið er óundanþægt skv. 118. gr. siglingalaga. Hins vegar var umfang tjóns talið ósannað og var A því sýknað af öllu kröfum TM. Málskostnaður var látinn falla niður.

A tók að sér að flytja fryst karfaflök fyrir G til Hannover við flutningshitastig - 24°C. Þegar gámurinn var opnaður hjá viðtakanda vörunnar kom í ljós að hann hafði þiðnað. Skoðun á vörusendingunni fór fram 9 dögum síðar. Ekki var á það fallist með A að ekki lægi fyrir upplýsingar um meðferð á fiskinum frá afhendingu fram til skoðunar. Þá var heldur ekki á það fallist með A að mögulegt væri að hleðslan í gáminn hefði hindrað eðlilegt loftflæði. Ekki var heldur á það fallist að altjón væri ósannað. Talið var sannað að tjónið hafi orðið er fiskurinn var í vörslu A og var hann talinn bera bótaábyrgð skv. 1. mgr. 68. gr. siglingalaga. Talið að A væri ekki heimilt að semja sig undan bótaábyrgð skv. 1. mgr. 68. gr. siglingalaga í farmskilmálum sínum, þar sem ákvæðið er óundanþægt skv. 118. gr. sömu laga. TM greiddi bætur til G á grundvelli vátryggingasamnings. Bætur voru miðaðar við verðgildi, sem vara mundi hafa haft ósködduð við afhendingu á réttum stað og tíma skv. 1. mgr. 70. gr. siglingalaga sbr. 1. mgr. 68. gr. sömu laga. Rétt þótti að miða upphafstíma dráttarvaxta að liðnum mánuði frá dags. endurkröfubréfs TM til A. A dæmt til að greiða TM stefnufjárhæð og málskostnað.

A tók að sér að flytja fryst ufsaflök fyrir G til Rotterdam við flutningshitastig -24°C . Altjón varð á farminum sem var tryggður hjá TM. Talið var að tjónið mætti rekja til þess að umsömdu hitastigi var ekki haldið á vörunni, þar sem eftir rúma þriggja sólarhringa siglingu uppgötvaðist að hitastig gámsins hafði verið stillt á +25°C. A var talinn bera bótaábyrgð skv. 1. mgr. 68. gr. siglingalaga. A ekki heimilt að semja sig undan bótaábyrgð skv. 1. mgr. 68. gr. siglingalaga í farmskilmálum sínum, þar sem ákvæðið er óundanþægt skv. 118. gr. sömu laga. TM greiddi G bætur á grundvelli vátryggingasamnings. Bætur voru miðaðar við verðgildi, sem vara mundi hafa haft ósködduð við afhendingu á réttum stað og tíma, skv. 1. mgr. 70. gr. sigl. sbr. 1. mgr. 68. gr. sömu laga. Rétt þótti að miða upphafstíma dráttarvaxta að liðnum mánuði frá dags. endurkröfubréfs TM til A. A dæmt til að greiða TM stefnufjárhæð og málskostnað.

A tók að sér að flytja ferska ýsu fyrir G til Hull. Skipið lét úr höfn sama dag og aflanum var landað föstudaginn 15. apríl. G kvaðst hafa ætlað að setja fiskinn í sölu á uppboðsmarkað í Hull fyrri hluta næstu viku er í hönd fór 17.-23. apríl. Ósannað er að afhendingardagur vörunnar hafi verið umsaminn. Skipið sigldi framhjá Immingham þar sem átti að afferma fiskinn, og fór til Vlisssingen í Hollandi þar sem gámurinn var settur á vöruflutningabifreið 23. apríl sem átti að aka gámnum til Hull. Ferðin tók lengri tíma en ætlað var, þar sem vöruflutningabifreiðastjórinn var skylt að taka sér lögboðna hvíld. Gámurinn kom til Hull þriðjudaginn 26. apríl. Var fiskurinn kominn á mörkum geymsluþols, 14-16 daga gamall með áberandi skemmdareinkenni. Að mati dómsins var ekki raunhæft að ætla að fiskurinn næði á markað í Hull fyrr en í fyrsta lagi miðvikudaginn 20. apríl. Hafi skipið hreppt vont veður og seinkað eins og A bar, var orðið tæpt með að ná síðasta uppboði vikunnar í Hull sem var á fimmtudeginum 21. apríl. Næsti uppsboðsdagur var mánudagur 25. apríl og var fiskurinn þá orðinn 13-15 daga gamall. Fiskurinn seldist á uppboði 26. og 27. apríl á lægra verði en hefði fengist fyrir yngri fisk. TM greiddi G bætur á grundvelli vátryggingasamnings. Ekki var fallist á með TM að tafir á afhendingu vöru um einn sólarhring sem flutt er sjóleiðis, teljist veruleg seinkun sem baki farmflytjanda bótaábyrgð skv. 48. gr. siglingalaga. Umfang tjóns var talið ósannað skv. 1. mgr. 70. gr. siglingalaga. A var því sýknað af öllum kröfum TM. TM var dæmt til að greiða A málskostnað.