Dómstólaleit

A höfðaði mál á hendur tryggingafélögunum V hf. og T hf. og krafðist skaðabóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann lenti í slysi á vínveitinga- og skemmtistað árið 2016. Slysið varð með þeim hætti að A féll er hann var að ganga niður stiga og skall í kjölfarið með höfuðið á steyptu gólfi í anddyri staðarins. Deildu aðilar um hvort slysið yrði rakið til saknæmrar háttsemi eiganda fasteignarinnar og rekstraraðila staðarins þannig að A ætti rétt á bótum úr ábyrgðartryggingu þeirra. V hf. og T hf. töldu að um óhappatilvik hefði verið að ræða og að slysið mætti einnig rekja til eigin sakar A. Jafnframt deildu aðilar um einstaka liði bótakröfu A. Í málinu byggði A á því að aðbúnaður stigans hefði verið alls ófullnægjandi og að stiginn hefði meðal annars ekki uppfyllt áskilnað byggingarsamþykktar fyrir Reykjavík frá árinu 1945, sem í gildi hefði verið á byggingartíma stigans. Undir rekstri málsins í héraði var aflað matsgerðar byggingafræðings um ástand stigans. Á grundvelli mælinga matsmanns sló Landsréttur því föstu að stiginn hefði frá öndverðu farið í bága við ákvæði fyrrgreindrar byggingarsamþykktar en einnig ákvæði síðari reglugerða. Taldi Landsréttur að sá annmarki á stiganum, auk ófullnægjandi lýsingar, hefði verið megin orsök slyss A. Enn fremur var talið í ljós leitt að rekstraraðili skemmtistaðarins hefði búið yfir vitneskju um að stiginn væri varhugaverður. Eigandi fasteignarinnar og rekstraraðili staðarins voru samkvæmt framansögðu taldir bera bótaábyrgð gagnvart A og var V hf. og T hf. því gert að greiða honum bætur.